INTRO
719 Words
INTRO
การเปลี่ยนแปลงอะไรใหม่ ๆ ในมหา’ลัยทำให้มีล่าปรับตัวไม่ได้ แม้จะมีเพื่อนสนิทที่มาเรียนคณะเดียวกัน มหา’ลัยเดียวกันก็ตาม แต่เพราะเรียนคนละสาขาซึ่งปีหนึ่งจะต้องเรียนวิชาพื้นฐานของมัธยมปลาย และพื้นฐานวิชานิเทศศาสตร์ซึ่งเธอมีโอกาสได้เจอเพื่อนสนิทแค่ไม่กี่วิชาเท่านั้น
ดังนั้นการหาเพื่อนใหม่ในสาขาวิชาเดียวกันคือเรื่องสำคัญ เพียงแต่ว่าเธอไม่ได้อัธยาศัยดีขนาดนั้นน่ะสิ
“นี่ เธอมีล่าใช่ไหม สนใจไปนั่งกับพวกเราหรือเปล่า?” น้ำเสียงสดใสของเพื่อนร่วมสาขาเอ่ยขึ้น พลางสะกิดที่ต้นแขน ทำให้เธอหันไปมองด้วยสีหน้าเฉย ๆ ก่อนจะเหลือบมองกลุ่มเพื่อนของหญิงสาวคนนี้และเอ่ยปฏิเสธ
“ขอบใจ แต่ไม่เป็นไรเราชอบนั่งข้างหน้า” เธอยิ้มให้เพื่อนร่วมสาขาที่เริ่มทำหน้าบูดบึ้ง ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่กลุ่มเพื่อนของตัวเอง ไม่นานคนทั้งกลุ่มก็จ้องมองมาที่เธอราวกับศัตรู
เฮ้อ~ คิดถึงดาน่าจัง
ที่จริงเปิดเทอมมาเดือนกว่าแล้ว เธอกลับไม่มีเพื่อนหรือกลุ่มเลย ถ้าถามว่าแล้วทำไมไม่ยอมไปกับคนพวกนั้น ก็ดูนี่สิแค่ปฏิเสธอย่างสุภาพ ก็โดนเอาไปนินทาแล้ว
มีล่าถอนหายใจก่อนจะหันกลับมาสนใจการเรียนต่อ แต่มันก็ไม่เข้าหัวเลย เพราะเธอเอาแต่กดดันกับสายตาของพวกผู้หญิงกลุ่มนั้นที่จ้องมองมาตลอดเวลา ซึ่งมันดูเด็กและไม่มีวุฒิภาวะเอามาก ๆ
เมื่อจบคลาสนี้เธอก็รีบเก็บกระเป๋าออกจากห้องเรียนทันที โดยไม่แม้แต่จะสนใจผู้หญิงกลุ่มนั้นที่คอยใช้สายตามองตามอย่างหมั่นไส้ เธออยากรีบกลับคอนโดไว ๆ ซึ่งเป็นแบบนี้มาสักพักแล้วตั้งแต่เปิดเทอม
หลายคนบอกว่าการเข้ามหา’ลัยจะเปลี่ยนแปลงอะไรหลายอย่างในชีวิต ซึ่งเธอก็พยายามยอมรับมันว่าทุกอย่างต้องมีการปรับเปลี่ยน อย่างเช่นการใช้ชีวิต รวมถึงเรื่องเพื่อน แต่เอาเข้าจริงผ่านมาเดือนกว่าแล้ว มีล่ากลับยังปรับตัวไม่ได้สักนิด และคิดถึงเพื่อนมาก ๆ
ว่าแล้วก็ทรุดกายลงม้านั่งบริเวณสวนด้านหลัง พลางเปิดดูตารางเรียนว่ามีวิชาไหนที่ต้องเรียนรวม ดวงตาหวานสดใสกวาดมองในหน้าจอโทรศัพท์ จนกระทั่งเจอวิชาพื้นฐานของนิเทศศาสตร์ ด้วยความดีใจเธอจึงกรี๊ดออกมาอย่างลืมตัว
“กรี๊ดดดดดดด เจอแล้ว”
ร่างบางขยับตัวดุ๊กดิ๊กอยู่คนเดียว พลางกำโทรศัพท์ไว้แน่นก่อนจะเขย่ามันอย่างตื่นเต้น ท่าทางของมีล่ามีชีวิตชีวาและสดใสมาก ต่างจากดอกไม้เฉาเมื่อกี้นี้อย่างลิบลับ
ทำให้คนที่กำลังเดินลัดเลาะผ่านสวนแห่งนี้ชะงัก นัยน์ตาพราวระยับเหมือนเหยี่ยว หันไปจ้องตามทิศทางของเสียงอย่างสงสัย เขาเป็นพวกชอบผู้หญิงที่มีใบหน้าสวยงาม แต่ก็เกลียดเสียงแหลมสูงของพวกเธอเช่นกัน ดังนั้นเมื่อได้ยินเสียงกรี๊ดจึงหันไปมองทันทีตามสัญชาตญาณ
“อ่า ถูกหวยเหรอวะกรี๊ดใหญ่เลย”
ชายหนุ่มเรือนผมสีราสเบอร์รี่เอ่ยออกมาอย่างลืมตัว นัยน์ตาดุจเหยี่ยวจ้องมองผู้หญิง ที่นั่งก้มหน้ากรี๊ดกับโทรศัพท์อยู่คนเดียวแล้วถึงกับขมวดคิ้ว
เขาบังเกิดความสงสัยขึ้นมาว่าคนเราสามารถดีใจกับอะไรได้บ้าง แล้วทำไมถึงไม่บอกความดีใจกับคนอื่น หรือเธอไม่มีคนให้ยินดีด้วยถึงได้หลบมากรี๊ดคนเดียว เขาจึงยืนนิ่งอยู่สักพัก จนกระทั่งอีกฝ่ายรับรู้การมาถึง เธอจึงเงยหน้าขึ้นมามองประจวบกับที่เขามองอยู่ ทำให้เราประสานสายตากันอย่างเลี่ยงไม่ได้
“พี่…”
อาเซียขมวดคิ้วจนเป็นปม เมื่อได้ยินหญิงสาวหน้าหน้าหวานอุทานเหมือนคนรู้จักกัน เขาพยายามค้นหาความทรงจำเกี่ยวกับเธอคนนี้อย่างละเอียดก็พบว่า
ไม่พบเหี้ยอะไรเลย!
“เธอใครวะ?” หน้าตาน่ารักแบบนี้เขาไม่น่าลืมนะ ว่าแล้วอาเซียก็เดินเข้าไปหาหญิงสาวด้วยใบหน้าสงสัยเสียเต็มไปประดา ก่อนจะกอดอกมองเธออย่างละเอียดตั้งแต่หัวจรดเท้า
- Writer
