ความเงียบเชียบหน้าบ้านของป้าอัญบีบคั้นหัวใจของ เกื้อหนุน จนแทบจะหายใจไม่ออก หนุ่มบัญชีปี 4 ที่เคยมาดนิ่งและเยือกเย็น บัดนี้ยืนกระวนกระวายใจ มือหนากำกุญแจรถไว้แน่นจนเหงื่อซึม เขาพยายามโทรหานิตานับสิบสาย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียงระบบตอบรับอัตโนมัติที่บอกว่าปลายทางปิดเครื่อง
“นิตา... อย่าทำแบบนี้” เขากระซิบกับบานประตูที่ยังคงปิดสนิท
ในหัวของเขาวนเวียนอยู่กับภาพดวงตาที่แดงก่ำและคำพูดสุดท้ายของเธอที่ร้านอาหาร ‘คนที่ทำลายความรู้สึกดีๆ คือพี่คนเดียว!’ คำพูดนั้นเหมือนค้อนที่ทุบลงบนอีโก้และทิฐิที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี เขาเริ่มตระหนักแล้วว่า ความโกรธที่เขาแสดงออกมา แท้จริงแล้วมันคือความกลัว... กลัวว่าเธอจะหนีหายไป กลัวว่าเธอจะไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเขาอีก แต่เขากลับเลือกใช้วิธีที่เลวร้ายที่สุดในการเหนี่ยวรั้งเธอไว้
เขารีบวิ่งกลับไปที่รถ สัญชาตญาณบอกเขาว่านิตาไม่มีที่ไปนอกจาก "บ้าน"
