เข็มนาฬิกาบนผนังห้องทำงานขยับมาที่เลขสิบสองอย่างเชื่องช้า สำหรับ นิตาแล้ว สามชั่วโมงที่ผ่านมามันยาวนานเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์ เธอต้องจมอยู่กับกองเอกสารบัญชีที่ตัวเลขยุ่งเหยิง ซึ่งขัดกับหลักตรรกะทางวิศวกรรมที่เธอถนัด อาการปวดหนึบที่ขมับจากพิษไข้เริ่มกลับมาเล่นงานเธออีกครั้ง แต่เธอก็ยังก้มหน้าก้มตาตรวจทานตัวเลขเหล่านั้นด้วยความอดทน เพียงเพราะไม่อยากให้ เกื้อหนุน มีข้ออ้างมาดูถูกเธอได้อีก
“เลิกทำตัวเป็นนางเอกผู้เสียสละได้แล้ว นิตา... ไปกินข้าว” เสียงทุ้มเข้มของเกื้อหนุนดังขึ้นจากโต๊ะใหญ่ เขาปิดแฟ้มงานเสียงดังปัง ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะตัวเล็กของเธอ
นิตาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการจ้องมองตัวเลขเป็นเวลานาน “นิตายังทำไม่เสร็จค่ะ พี่ไปทานก่อนเถอะ”
“ฉันสั่งให้ไปกิน ก็คือต้องไป อย่ามาทำตัวประชดประชันเพื่อให้ฉันดูเป็นคนใจร้ายในสายตาคนอื่น” เกื้อหนุนพูดพลางกอดอก สายตาคมกริบ
