บรรยากาศในช่วงสายของวันหยุดควรจะเป็นเวลาพักผ่อนที่แสนสงบ แต่สำหรับบ้านไม้สองชั้นของป้าอัญในวันนี้กลับเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงพูดคุยที่คุ้นเคย เมื่อรถกระบะคันโตป้ายทะเบียนต่างจังหวัดขับมาจอดเทียบหน้าบ้าน พร้อมกับการปรากฏตัวของ "พ่อวีระ" และ "แม่นวล" พ่อและแม่แท้ๆ ของนิตาที่หอบหิ้วของฝากจากบ้านสวนมาเต็มพิกัด
นิตาที่เพิ่งฟื้นไข้และกำลังนั่งเซ็งกับ "บันทึกสั่งตาย" ของเกื้อหนุนที่ทิ้งไว้ให้เธอไปทำงานชดใช้กรรม ถึงกับกระโดดโลดเต้นลืมป่วยเมื่อเห็นหน้าพ่อกับแม่
"พ่อ! แม่! มาได้ยังไงคะเนี่ย ไม่เห็นบอกนิตาเลย!" นิตาพุ่งเข้ากอดแม่นวลจนตัวกลม
"ก็แม่เราน่ะสิ บ่นคิดถึงหลาน... เอ้ย บ่นคิดถึงลูกจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ เห็นป้าอัญโทรไปบอกว่าป่วยหนักจนต้องหามส่งโรงพยาบาล พ่อเลยรีบบึ่งรถมาดูเนี่ย" พ่อวีระพูดพลางลูบหัวลูกสาวด้วยความเอ็นดู
"นิตาหายแล้วค่ะพ่อ พี่เกื้อพานิตาไปหาหมอเองกับมือเลย" นิตาอวดสรรพคุ
