เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยบรรยากาศที่หนักอึ้ง แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านหน้าต่างห้องพักไม่ได้ช่วยให้ นิตา รู้สึกสดชื่นขึ้นเลย ร่างกายของสาวน้อยเฟรชชี่วิศวะเพิ่งจะกระเตื้องขึ้นจากอาการไข้หวัดใหญ่ที่รุมเร้ามาหลายวัน ความอบอุ่นจากการปรนนิบัติของพ่อและแม่เมื่อวานนี้ยังคงติดอยู่ที่ผิวสัมผัส แต่หัวใจของเธอกลับหนาวเหน็บเมื่อนึกถึงข้อความสุดท้ายที่ได้รับจาก เกื้อหนุน
“พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า เตรียมตัวมาทำงานชดใช้กรรมที่ค้างไว้ด้วย ห้ามสายแม้แต่นาทีเดียว!”
นิตามองตัวเองในกระจก พยายามจัดแต่งเสื้อให้เรียบร้อย ใบหน้าที่ซูบเซียวลงเล็กน้อยถูกเติมแต่งด้วยความมุ่งมั่นที่ฝืนทน เธอเดินออกจากห้องนอนมุ่งหน้าไปยังข้างบ้านที่เกื้อหนุนกำลังนั่งทำงานอยู่ ในหัวของเธอวนเวียนอยู่กับสองทางเลือกที่พ่อแม่หยิบยื่นให้เมื่อวานนี้
‘กลับบ้านเราเถอะลูก จบเทอมหนึ่งนี้แล้วกลับไปเริ่มต้นใหม่ที่บ้านเรานะ พ่อกับแม่ไม่อยากเห็นหนูต้องมาลำบาก
