เสียงล้อกระเป๋าเดินทางบดไปกับพื้นปูนหน้าบ้านดังสม่ำเสมอ นิตา ก้าวเข้าสู่รั้วบ้านไม้สองชั้นหลังเดิมที่มีต้นไม้ครึ้มของคุณป้าอัญ ป้าสะใภ้ใจดีที่ดูแลเธอมาตลอดตั้งแต่เข้าเรียนวิศวะฯ ปี 1 ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางหลายร้อยกิโลเมตรมลายหายไปสิ้น เมื่อนึกถึง "ของขวัญ" ชิ้นสำคัญที่แอบซ่อนอยู่ในกระเป๋าสะพายใบเก่ง
มันคือ "สมุดสเก็ตช์ภาพ" เล่มเล็กที่เธอใช้เวลาเกือบทุกคืนที่บ้านสวน แอบวาดเงาและลายเส้นดินสออย่างประณีต ภาพที่เธอภูมิใจที่สุดคือภาพ เกื้อหนุน ในชุดลำลองที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นปีบ แสงเงาที่ทอดผ่านใบไม้ลงบนใบหน้าของเขาถูกนิตาเก็บรายละเอียดไว้อย่างทะนุถนอม... มันเป็นงานศิลปะชิ้นแรกจากใจเด็กวิศวะฯ ที่อยากจะมอบให้พี่ชายข้างบ้านเพื่อแทนคำขอบคุณที่เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนในสัปดาห์ที่ผ่านมา
แผนการเซอร์ไพรส์หลังรั้วระแนง
“ป้าอัญคะ นิตากลับมาแล้วค่ะ!” นิตาตะโกนบอกป้าที่กำลังง่วนอยู่ก
