สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี

ทีมกู้ชีพ ความรั่วนิตา

ความสัมพันธ์ระหว่าง "นิตา" กับ "เกื้อหนุน" มันไม่ใช่แนวพี่ชายที่แสนดีขี่ม้าขาวมาช่วยน้องสาว แต่มันคือความสัมพันธ์แบบ "แมวกับหนู" ที่อยู่ร่วมโลกกันไม่ได้มาตั้งแต่จำความได้ เกื้อหนุนเป็นพี่ชายข้างบ้านที่เรียนบัญชี ปี 4 มาดเนี๊ยบ เจ้าระเบียบ และมีสมองที่เต็มไปด้วยตัวเลขและแผนการแยบยล ส่วนนิตาคือตัวแทนของความไร้ระเบียบที่มีคติประจำใจว่า "ถ้าไม่ซุ่มซ่ามวันนี้ แสดงว่านิตาตัวปลอม"

จุดพีคของเรื่องเกิดขึ้นเมื่อเกื้อหนุนต้องไปฝึกงานที่บริษัทตรวจสอบบัญชีระดับโลกที่ระยองเป็นเวลาหนึ่งเทอม นิตาแทบจะจุดพลุฉลองกลางซอย เพราะพี่ชายข้างบ้านจอมบงการคนนี้ขยันมาวอแว ขัดขวางทุกช่องทางที่จะทำให้เธอมี "แฟน" มาตลอดตั้งแต่เข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัย

"นิตา ฉันไม่อยู่หนึ่งเทอม อย่าให้รู้ว่าเธอไปสร้างวีรกรรมทำคณะไหนพังนะ" เกื้อหนุนพูดขณะจัดเนกไทให้ตึงเปรี๊ยะหน้าบ้าน

"โถ่ พี่เกื้อ! ไปเถอะ ระยองน่ะไกลนะ เดินทางปลอดภัย นิตาจะอยู่แบบสงบเงียบเหมือนแม่ชีจำศีลเลยค่ะ!" นิตาฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่

"ฉันไม่เชื่อน้ำหน้าเธอหรอก" เกื้อหนุนหรี่ตา "ฉันเลย 'ทำข้อตกลง' กับไอ้พวกสายถึกคณะวิศวะเพื่อนฉันไว้แล้ว ทุกฝีก้าวของเธอในมหาวิทยาลัย จะมีคนคอย 'ตรวจเช็คบัญชี' ความประพฤติส่งรายงานให้ฉันทุกวัน!"

นิตาอ้าปากค้าง "พี่เกื้อ! พี่เป็นเด็กบัญชีนะ ไปยุ่งอะไรกับพวกวิศวะ!"

"ก็แค่เอา 'สรุปชีทบัญชีเบื้องต้น' ที่พวกมันต้องเรียนไปแลกกับการให้พวกมันมาเป็นบอดี้การ์ดเฝ้าลิงอย่างเธอน่ะสิ คุ้มจะตาย!" เกื้อหนุนแสยะยิ้มก่อนจะขับรถคันสีขาวออกไป ทิ้งให้นิตายืนสาปแช่งอยู่ริมถนน

เช้าวันจันทร์ นิตาตั้งใจจะพิสูจน์ว่าเธออยู่ได้โดยไม่มีใครคุม เธอสวมชุดนิสิตที่ดูดีที่สุด กะว่าจะไปนั่งเช็คเรตติ้งที่ลานเกียร์ให้พวกวิศวะตะลึงในความสวย

แต่ทันทีที่เธอเหยียบย่างเข้าเขตคณะวิศวะฯ เสียงนกหวีดก็ดังลั่น!

"ปี๊ดดดดด! เป้าหมายรหัส 'นิตา 001' ปรากฏตัวที่พิกัด 4-5! ทุกหน่วยประจำที่!"

"พี่โย" หนุ่มวิศวะร่างยักษ์ที่มีรอยสักเกียร์ที่แขน วิ่งออกมาจากซอกตึกพร้อมโทรศัพท์ที่เปิดวิดีโอคอลค้างไว้ เห็นหน้าเกื้อหนุนในชุดทำงานสุดเนี๊ยบที่ระยองกำลังนั่งจิบกาแฟดูจออยู่

"ไอ้เกื้อ! น้องแกมาแล้วว่ะ วันนี้ทาลิปสติกสีชมพูสะท้อนแสงมาด้วย มีพิรุธจัด!" พี่โยรายงาน

"ไอ้โย! จับตาดูไว้ อย่าให้มันเดินไปใกล้ไอ้พวกเดือนคณะบริหารเด็ดขาด มันแพ้คนใส่เชิ้ตขาว!" เสียงเกื้อหนุนสั่งการข้ามจังหวัด

นิตาหน้าแดงก่ำด้วยความอาย "พี่โย! พี่เกื้อ! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ นิตาไม่ใช่ผู้ต้องหานะคะ!"

เธอพยายามจะเดินหนี แต่กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดช็อปสีกรมท่า 5 คน เดินล้อมรอบเธอเป็นรูปขบวน "Diamond Shape" เหมือนคุ้มกันรัฐมนตรี

"ขอโทษนะนิตา แต่เกื้อหนุนมันบอกว่าถ้าพวกพี่ดูแลแกไม่ดี มันจะไม่อธิบายเรื่อง 'งบดุล' ให้พวกพี่ฟังตอนสอบไฟนอล พวกพี่ไม่อยาก F วิชาบัญชีว่ะ!" "พี่บาส" หนึ่งในทีมคุ้มกันพูดด้วยหน้าตาจริงจังสุดขีด

นิตาพยายามจะสะบัดบ๊อบหนีฝูงวิศวะจอมจุ้น เธอเล็งเห็นทางลัดที่เป็นสะพานไม้เล็กๆ ข้ามคลองในมหาวิทยาลัย เธอคิดว่าถ้าวิ่งไปทางนั้นพวกวิศวะตัวใหญ่ๆ คงตามมาลำบาก

นิตาออกตัววิ่ง! แต่ทว่า... ความสวยมักมาพร้อมความซวยเสมอ

ส้นรองเท้าคัทชูของเธอเกิดไปติดเข้ากับร่องไม้ของสะพานในจังหวะที่เธอกำลังจะทำท่า "นางเอกวิ่งหนีผู้ร้าย" อย่างสวยงาม

"ว้ายยยยยย!"

ร่างของนิตาเสียหลักถลาไปข้างหน้า แต่ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด (ที่ประหลาด) เธอไม่ได้ล้มลงพื้นธรรมดา แต่มือเธอดันไปคว้าเอา "กระถางต้นไม้โชว์" ที่วางอยู่ริมราวสะพานติดไปด้วย!

โครม!

นิตาลงไปนอนวัดพื้นท่า "ซูเปอร์แมนเหินเวหา" โดยมีกระถางต้นดาวเรืองครอบอยู่บนหัวประหนึ่งมงกุฎดอกไม้ ส่วนดินสีดำร่วนก็กระจายเต็มเสื้อนิสิตสีขาวสะอาดตาจนกลายเป็นลายพรางทหาร

และที่เลวร้ายกว่านั้น... "พี่ซัน" อดีตเดือนคณะบริหารสุดหล่อที่เกื้อหนุนสั่งห้ามเข้าใกล้ กำลังเดินผ่านมาพอดี!

"เฮ้ย! นิตาเกิดอุบัติเหตุ! หน่วยกู้ภัยวิศวะ เข้าชาร์จ!" พี่โยตะโกนสั่งการ

พวกพี่วิศวะพุ่งเข้ามาล้อมวงนิตาที่ยังนอนมึนมีต้นดาวเรืองอยู่บนหัว พี่บาสรีบหยิบ "ตลับเมตรเหล็ก" ขึ้นมาวัดระยะห่างระหว่างนิตากับพี่ซันที่กำลังจะเข้ามาช่วย

"น้องชาย! หยุดอยู่ตรงนั้น! ระยะห่าง 2.5 เมตรตามเกณฑ์ความปลอดภัยของเกื้อหนุน!" พี่บาสตะโกนขู่

"เอ่อ... คือผมแค่จะช่วย..." พี่ซันทำหน้าเหวอ

นิตาที่พยายามจะลุกขึ้นแต่ดันลื่นดินในกระถางจนก้นจ้ำเบ้าลงไปอีกรอบ เธอเงยหน้าขึ้นมาในสภาพที่มีใบดาวเรืองติดอยู่ที่ซอกฟัน 1 ใบ

"พี่ซัน... นิตา... นิตาแค่กำลังศึกษาระบบนิเวศของดินใกล้ชิดไปหน่อยค่ะ" นิตาพูดพร้อมยิ้มแหยๆ จนใบไม้ร่วงออกจากปาก

พี่โยรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปสภาพ "นางงามดาวเรือง" ส่งเข้ากรุปไลน์ทันที

เกื้อหนุน (In Rayong) : ส่งสติ๊กเกอร์หัวเราะจนหน้าดำหน้าแดง "ฮ่าๆๆๆๆ! นิตา! ฉันบอกแล้วว่าอย่าซ่า! ไอ้โย... ช่วยขุดยัยนิตาออกจากกระถางแล้วไปล้างตัวที่ก๊อกสนามด่วนเลยนะ ก่อนที่ชาวบ้านจะนึกว่านิตาเป็นเจ้าที่ต้นไม้!"

เย็นวันนั้น นิตานั่งหน้าบูดอยู่ในร้านกาแฟ โดยมีพี่โยและพี่บาสนั่งขนาบข้างเหมือนผู้คุมวิญญาณ เธอเปิดวิดีโอคอลด่าเกื้อหนุนด้วยความอัดอั้น

"พี่เกื้อ! พี่ทำเกินไปแล้วนะ นิตาอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว!"

เกื้อหนุนที่ระยองกำลังนั่งตรวจไฟล์ Excel อยู่บนโต๊ะทำงานขยับแว่นสายตาด้วยท่าทางผู้ดี "อายทำไม? คนเขารู้ทั้งมหาลัยแล้วว่านิตาคือ 'ทูตสันถวไมตรีระหว่างคณะวิศวะกับกระถางต้นไม้' เธอควรภูมิใจนะ"

"นิตาจะประท้วง! นิตาจะไปฟ้องแม่พี่เกื้อ!"

"ฟ้องเลย... เพราะป้าอัญเธอก็เป็นคนบอกให้ฉันฝากพวกมันดูเธอเองแหละ ป้าอัญบอกว่า 'ฝากดูแลยัยนิตาด้วยนะลูก กลัวจะไปเดินชนเสาไฟฟ้าจนไฟดับทั้งเขต'" เกื้อหนุนหัวเราะหึๆ "แล้วนั่น... แผลที่เข่าน่ะ ได้ทายาหรือยัง? ไอ้โยบอกว่าแกเลือดซิบเหมือนเด็กสามขวบ"

นิตาชะงัก "ทาแล้ว... พี่บาสเอา 'จาระบี' มาทาให้ นิตาเกือบตาย!"

"จาระบีพ่อแกสิ!" พี่บาสตะโกนแทรก "นั่นมันเบตาดีนโว้ย!"

"เอาล่ะๆ" เกื้อหนุนตัดบท "นิตา... ตั้งใจเรียน อย่าไปซุ่มซ่ามใส่ใครอีก โดยเฉพาะไอ้พี่ซันอะไรนั่นน่ะ ถ้าฉันรู้ว่าเธอไปทำกระถางต้นไม้แตกใส่เท้ามันอีก ฉันจะสั่งให้ไอ้โยแบกเธอไปส่งที่คณะทุกเช้าจริงๆ ด้วย"

"ไอ้พี่ชายข้างบ้านใจร้าย! นิตาเกลียดพี่!" นิตากระแทกนิ้ววางสายใส่ทันที

นิตานั่งถอนหายใจยาวๆ พลางมองเข่าที่มีผ้าพันแผลลายการ์ตูนที่พี่บาสไปหาซื้อมาให้ (เพราะทนเห็นน้องสาวเพื่อนเจ็บไม่ได้) เธอเริ่มรู้ซึ้งแล้วว่า แม้เกื้อหนุนจะตัวอยู่ที่ระยอง แต่ "อิทธิพลของเด็กบัญชีปี 4" มันช่างน่ากลัวกว่าที่คิด

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความทิ้งท้ายก่อนนอน

นิตา: "พี่เกื้อ... ขอบคุณนะที่ฝากพวกพี่วิศวะมาดูแล (แม้จะรั่วไปหน่อย) แต่ถ้าพรุ่งนี้พี่โยเอาโดรนมาบินตามนิตาในห้องน้ำอีก นิตาจะแจ้งตำรวจจริงๆ ด้วย!"

เกื้อหนุนตอบกลับมาเพียงสั้นๆ พร้อมรูปถ่ายเช็คอินร้านอาหารทะเลที่ระยอง: เกื้อหนุน: "กินปลาเยอะๆ นะนิตา จะได้ฉลาดขึ้น... อ้อ พรุ่งนี้ไม่มีโดรนหรอก มีแต่ 'รถเครน' เผื่อเธอไปติดแหง็กอยู่ที่ไหนอีก ฝันดีนะยัยดาวเรือง"

นิตายิ้มออกมาทั้งที่ในใจยังแค้น ความสัมพันธ์แบบ "พี่ชายข้างบ้านที่ไม่ถูกกัน" มันก็แปลกดี แม้จะกวนประสาทขนาดไหน แต่เขาก็ไม่เคยปล่อยให้เธอต้อง "ล้ม" โดยที่ไม่มีคนคอยหัวเราะ... เอ้ย! คอยช่วยรับอยู่เสมอ