สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี

บอกเลิกตอนมีไข้

ความเดิมจากตอนที่แล้ว หลังจากที่นิตานอนซมเพราะพิษไข้จากการแข่งวิ่งวิบากและเล่นดนตรี จนเกื้อหนุนต้องยอมลางานมาดูแล เช็ดตัว และป้อนข้าวต้ม (ที่นิตาพ่นใส่หน้าเขาไปครึ่งชาม) อาการของนิตาก็เริ่มทรงตัว แม้จะยังเพลียจนตาปรือ แต่เธอก็พอจะมีเรี่ยวแรงลุกขึ้นมานั่งพิงหมอนได้บ้าง

บ่ายวันนั้น แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านม่านหน้าต่างห้องนอนของนิตา เกื้อหนุนในสภาพเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่และมีคราบข้าวต้มจางๆ กำลังนั่งสัปหงกอยู่ข้างเตียง มือข้างหนึ่งยังกุมแผ่นเจลลดไข้ไว้แน่นเหมือนกลัวมันจะหายไปไหน

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าห้อง ตามด้วยการปรากฏตัวของ "พี่ซัน" อดีตเดือนคณะบริหารสุดหล่อที่นิตาแอบปลื้ม เขามาพร้อมกับช่อดอกไม้สีหวานและกระเช้าผลไม้พรีเมียม แต่ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้ามา ภาพที่เห็นกลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าคมคายนั้นหายวับไปในพริบตา

"นิตา... พี่มาเยี่ยม..." เสียงของซันขาดห้วงไป เมื่อเขามองเห็นเกื้อหนุนนอนหลับคอพับอยู่ข้างเตียงน้องสาวข้างบ้าน ในระยะที่ "ใกล้ชิด" เกินกว่าพี่ชายคนหนึ่งจะทำ

นิตาที่เพิ่งลืมตาขึ้นมาเห็นซันก็ตกใจจนเกือบตกเตียง "พะ...พี่ซัน! มาได้ยังไงคะ?"

เสียงของนิตาทำให้เกื้อหนุนสะดุ้งตื่น เขารีบจัดท่าทางและลูบหน้าลูบตาด้วยความงัวเงีย "อ้าว... นายมาทำไม?" เกื้อหนุนถามเสียงห้วนตามสัญชาตญาณบัญชีมาดดุ

ซันไม่ตอบเกื้อหนุน แต่หันไปหานิตาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "นิตาป่วย... แล้วทำไมพี่เกื้อหนุนถึงมาอยู่ที่นี่ในสภาพนี้? แล้วทำไมต้องลางานมาเฝ้ากันขนาดนี้ด้วย?"

"คือ... ป้าอัญฝากนิตาไว้กับพี่เกื้อค่ะพี่ซัน นิตาไข้ขึ้นสูงมาก..." นิตาพยายามอธิบายด้วยเสียงแหบพร่า แต่ยิ่งพูดยิ่งเหมือนคนมีพิรุธ

ซันมองไปที่ชามข้าวต้มที่วางอยู่ข้างเตียง มองไปที่รอยยับบนเตียง และมองไปที่ความสนิทสนมที่เขารู้สึกว่าตัวเอง "เข้าไม่ถึง" ระหว่างคนทั้งคู่มาตลอด "พี่มาเยี่ยมเพราะเป็นห่วง แต่ดูเหมือนว่านิตาจะมีคนดูแลที่ดี... ดีเกินไปด้วยซ้ำ"

เกื้อหนุนลุกขึ้นยืนกอดอก "นายจะประชดประชันทำไมซัน นิตามันป่วยจนจะช็อก ฉันเป็นพี่ชายข้างบ้านที่โตมาด้วยกัน จะให้ฉันทิ้งมันให้นอนเพ้อเรื่องซอสมะเขือเทศคนเดียวหรือไง?"

"พี่ชายข้างบ้านหรอ?" ซันหัวเราะเหยียดๆ "พี่ชายที่ไหนลางานมาเช็ดตัวให้น้องสาวข้างบ้าน? พี่ชายที่ไหนมองน้องสาวด้วยสายตาแบบที่พี่มองนิตา?"

นิตาเริ่มหน้าเสีย "พี่ซันคะ ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ พี่เกื้อเขาแค่มาช่วย..."

"ช่วยมากไปหรือเปล่านิตา!" ซันเริ่มเสียงดัง "ทุกครั้งที่พี่พานิตาไปไหน พี่เกื้อหนุนต้องตามไปคุม ทุกครั้งที่เราเดตกัน พี่เกื้อหนุนต้องมีส่วนเกี่ยวข้องเสมอ พี่พยายามจะมองข้ามความสัมพันธ์ที่ 'ไม่ปกติ' ของพวกเรามาตลอด แต่เห็นภาพวันนี้แล้ว พี่ว่าพี่หลอกตัวเองต่อไปไม่ได้แล้วว่ะ"

ซันวางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะเสียงดังปัง "นิตา... พี่ถามจริงๆ เถอะ ในใจนิตา เคยมีที่ว่างให้พี่จริงๆ หรือนิตาแค่เก็บพี่ไว้บังหน้า เพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับพี่ชายคนนี้ไปวันๆ?"

นิตาอึ้งไปครู่ใหญ่ น้ำตาเริ่มคลอเบ้าเพราะความน้อยใจและพิษไข้ที่ยังรุมเร้า "พี่ซันพูดแบบนี้ได้ยังไงคะ นิตาชอบพี่จริงๆ นะ..."

"ชอบหรอ? แต่เวลาที่นิตาล้ม นิตามองหาใครเป็นคนแรก? เวลาที่นิตาทำอะไรเปิ่นๆ นิตาขำกับใคร? ไม่ใช่พี่เลยนิตา... แต่เป็นเขา" ซันชี้ไปที่เกื้อหนุน "พี่ว่าเราจบกันแค่นี้เถอะ พี่ไม่อยากเป็นตัวตลกในเกมของพวกพี่น้องข้างบ้านแบบนี้อีกแล้ว"

"พี่ซัน... อย่าพูดแบบนั้นสิคะ" นิตาสะอื้นจนตัวโยน

เกื้อหนุนพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อซัน "นายน่ะสิที่เป็นตัวตลก! ถ้านายรักนิตาจริง นายควรจะถามอาการเขาก่อน ไม่ใช่มาหาเรื่องคนป่วยแบบนี้!"

ซันสะบัดตัวออก "รักหรอ? ผมรักเขา แต่ผมไม่ชอบเป็นที่สองของใคร โดยเฉพาะคนที่เขาบอกว่าเป็นแค่ 'พี่ชาย' เราเลิกกันเถอะนิตา พี่ว่านิตาอยู่กับคนที่นิตาสบายใจที่สุดน่ะดีแล้ว"

ซันเดินหันหลังออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้นิตานั่งร้องไห้โฮจนตัวสั่นอยู่บนเตียง

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนครู่ใหญ่ มีเพียงเสียงสะอื้นของนิตาที่ดังระงม เกื้อหนุนยืนนิ่งอยู่ปลายเตียง เขาไม่เคยเห็นนิตาเสียใจขนาดนี้มาก่อน ความโกรธที่มีต่อซันมลายหายไป เหลือเพียงความรู้สึกผิดที่เขาอาจจะเป็นต้นเหตุให้ความรักของนิตาพังลง

เกื้อหนุนค่อยๆ เดินเข้าไปนั่งลงที่ขอบเตียง เขาไม่พูดอะไร แต่ยื่นมือไปลูบหัวนิตาเบาๆ เหมือนตอนที่เธอทำตุ๊กตาหายตอนเด็กๆ

"ฮึก... พี่เกื้อ... นิตาไม่สวยหรอคะ? นิตามันตัวประหลาดใช่ไหม พี่ซันเขาเลยทิ้งนิตาไปแบบนี้" นิตาถามพลางซุกหน้าลงกับหมอน

เกื้อหนุนถอนหายใจยาว "แกไม่ได้ไม่สวยหรอกนิตา... แกแค่สวยในแบบที่คนธรรมดาเขาเข้าไม่ถึง"

"พี่เกื้อไม่ต้องมาตลกเลยนะ! นิตาโดนบอกเลิกนะพี่!" นิตาเงยหน้าขึ้นมาค้อนทั้งน้ำตา แผ่นเจลลดไข้หลุดร่วงลงมาแปะอยู่ที่จมูกของเธอพอดี

เกื้อหนุนเกือบจะหลุดขำแต่เขาต้องกลั้นไว้ เขาเอื้อมมือไปหยิบแผ่นเจลออกแล้วแปะกลับไปที่หน้าผากของเธอดีๆ "ฟังนะนิตา... ถ้าไอ้ซันมันบอกเลิกแกเพราะมันเห็นฉันมาดูแลแกตอนแกจะตาย แสดงว่ามันไม่ได้รักแกที่ตัวตนของแกจริงๆ มันรักแค่ภาพลักษณ์ที่แกสร้างขึ้นตอนแกใส่ชุดสวยๆ เท่านั้นแหละ"

"แต่เขาก็พูดถูก... พี่มาเฝ้านิตาทำไม พี่ลางานทำไม" นิตามองหน้าเกื้อหนุนด้วยสายตาค้นหา

เกื้อหนุนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนี "ก็... ก็ป้าอัญฝากไว้ไง ถ้าแกตายไปใครจะล้างรถให้ฉัน? ใครจะมาให้ฉันด่าเวลาเครียดบัญชีล่ะ?"

นิตาหยุดสะอื้น เธอรู้สึกว่าคำพูดของเกื้อหนุนแม้จะดูร้ายแต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด "พี่เกื้อ... พี่ว่านิตาจะหาแฟนใหม่ได้ไหม?"

"คนอย่างแกเนี่ยนะ?" เกื้อหนุนหันกลับมามอง "หาแฟนใหม่น่ะยาก... แต่หาเรื่องซวยน่ะง่ายกว่าเยอะ"

"ไอ้พี่เกื้อ!" นิตาคว้าหมอนข้างฟาดแขนเขาหนึ่งที แรงที่เหลือน้อยนิดทำเอาเกื้อหนุนไม่สะดุ้งสะเทือน

"เออ... หัวเราะได้แล้วแสดงว่าใกล้หาย" เกื้อหนุนลุกขึ้นยืน "เดี๋ยวฉันไปอุ่นข้าวต้มให้ใหม่ คราวนี้ถ้าพ่นใส่หน้าฉันอีก ฉันจะเอาซอสมะเขือเทศที่เหลือที่สนามแข่งมาเทราดหัวแกจริงๆ ด้วย"

นิตามองตามแผ่นหลังของเกื้อหนุนที่เดินออกจากห้องไป ความเศร้าจากการโดนบอกเลิกยังอยู่ แต่ความอ้างว้างกลับจางหายไปจนเกือบหมด เธอไม่รู้ว่าซันพูดถูกไหมเรื่องที่เธอมองหาเกื้อหนุนเป็นคนแรกเสมอเวลาล้ม แต่ที่เธอรู้แน่ๆ คือ... ไม่ว่าเธอจะอยู่ในสภาพที่แย่ที่สุดแค่ไหน คนที่ยังยืนด่าเธออยู่ข้างๆ ก็คือผู้ชายที่ชื่อเกื้อหนุนคนนี้เสมอมา

ค่ำวันนั้น ป้าอัญกลับมาถึงบ้านและพบว่านิตานอนหลับไปแล้วด้วยสีหน้าที่ดูสงบขึ้น ส่วนเกื้อหนุนก็นั่งทำงานบัญชีอยู่บนโต๊ะอาหารชั้นล่าง สภาพเสื้อผ้าเขายังดูแย่ แต่แววตาเขากลับดูแน่วแน่ขึ้นกว่าทุกวัน

"ลูกเกื้อ... นิตาเป็นยังไงบ้าง? ป้าเห็นช่อดอกไม้วางทิ้งไว้ในห้องนิตา"

เกื้อหนุนเงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์ "ไอ้ซันมันมาบอกเลิกนิตาครับป้า... มันหาว่าผมกับนิตามีอะไรกันมากกว่าพี่น้องข้างบ้าน"

ป้าอัญนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะถามยิ้มๆ "แล้ว... มันจริงอย่างที่เขากล่าวหาไหมล่ะลูก?"

เกื้อหนุนชะงักมือที่กำลังกดเครื่องคิดเลข "ป้าครับ... ผมเป็นนักบัญชีนะ ทุกอย่างต้องอ้างอิงจากงบดุลและหลักฐาน ความรู้สึกน่ะมันเอามาลงบัญชีไม่ได้หรอกครับ"

"จ้ะๆ ป้าเข้าใจ..." ป้าอัญหัวเราะเบาๆ "แต่บางที 'งบกำไรขาดทุน' ของหัวใจ มันก็ไม่ต้องใช้หลักฐานอะไรมากหรอกนะลูก แค่ดูว่าเรายอมขาดทุน (เวลาทำงาน) ให้ใครมากที่สุดแค่นั้นเอง"

เกื้อหนุนไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่ก้มหน้าทำงานต่อ แต่ในหัวเขากลับนึกถึงใบหน้าเปื้อนน้ำตาของนิตา และความรู้สึกตอนที่เขากอดปลอบเธอตอนฉีดยา... บางทีตัวเลขในใจของเขา อาจจะเริ่มคำนวณผลลัพธ์ที่เปลี่ยนไปจากเดิมเสียแล้ว