ความเดิมจากตอนที่แล้ว หลังจากที่นิตานอนซมเพราะพิษไข้จากการแข่งวิ่งวิบากและเล่นดนตรี จนเกื้อหนุนต้องยอมลางานมาดูแล เช็ดตัว และป้อนข้าวต้ม (ที่นิตาพ่นใส่หน้าเขาไปครึ่งชาม) อาการของนิตาก็เริ่มทรงตัว แม้จะยังเพลียจนตาปรือ แต่เธอก็พอจะมีเรี่ยวแรงลุกขึ้นมานั่งพิงหมอนได้บ้าง
บ่ายวันนั้น แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านม่านหน้าต่างห้องนอนของนิตา เกื้อหนุนในสภาพเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่และมีคราบข้าวต้มจางๆ กำลังนั่งสัปหงกอยู่ข้างเตียง มือข้างหนึ่งยังกุมแผ่นเจลลดไข้ไว้แน่นเหมือนกลัวมันจะหายไปไหน
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าห้อง ตามด้วยการปรากฏตัวของ "พี่ซัน" อดีตเดือนคณะบริหารสุดหล่อที่นิตาแอบปลื้ม เขามาพร้อมกับช่อดอกไม้สีหวานและกระเช้าผลไม้พรีเมียม แต่ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้ามา ภาพที่เห็นกลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าคมคายนั้นหายวับไปในพริบตา
"นิตา... พี่มาเยี่ยม..." เสียงของซันขาดห้วงไป เมื่อเขามองเห็นเก
