สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี

ลงโทษใครกันแน่

บรรยากาศในบ้านไม้สองชั้นย่านนนทบุรีที่เคยร่มเย็น บัดนี้ร้อนระอุยิ่งกว่าเตาอบไฟฟ้า เมื่อ "เกื้อหนุน" พี่ชายข้างบ้านจอมเฮี้ยบ กลับจากระยองก่อนกำหนดหนึ่งวันเพื่อมาสังคายนาความประพฤติของ "นิตา" โดยเฉพาะ

นิตานั่งคุกเข่าอยู่บนพรมกลางห้องรับแขก ก้มหน้าจนคางแทบจะชิดอก ส่วนบนเก้าอี้หวายตัวเขื่องคือ "ป้าอัญ" ป้าบังเกิดเกล้าของเธอที่กำลังถือพัดจีบโบกสะบัดด้วยจังหวะที่บ่งบอกว่า "อารมณ์กำลังพุ่งปรี๊ด" โดยมีเกื้อหนุนยืนกอดอก มาดเข้มประหนึ่งอัยการฝ่ายโจทก์ที่พร้อมจะร่ายยาวคำฟ้อง

"ป้าอัญครับ ผมไม่ได้อยากจะฟ้องนะ แต่ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ นิตาอาจจะกลายเป็นบุคคลอันตรายระดับจังหวัดได้" เกื้อหนุนเริ่มเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงนิ่งขรึมแต่บาดลึก

"ว่ามาเลยลูกเกื้อ ป้าพร้อมรับฟัง ยัยหลานคนนี้มันก่อเรื่องอะไรไว้อีก!" ป้าอัญสูดลมหายใจเข้าลึก

"เรื่องแรกครับ... ปฏิบัติการแหกกรงวิศวะ" เกื้อหนุนหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดรูปหลักฐาน "นิตาแกล้งป่วยจนเพื่อนผมที่เป็นวิศวะต้องอดหลับอดนอนเฝ้าหน้าบ้านด้วยความเป็นห่วง แต่ที่ไหนได้ ยัยตัวแสบนี่แอบปีนรั้วหลังบ้านหนีไปเดตกับผู้ชายถึงบางแสน!"

"นิตา!" ป้าอัญเสียงเขียว "ป้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าจะไปไหนให้บอกตรงๆ ทำไมต้องทำตัวเป็นโจรหนีคดีแบบนี้!"

"คือ... นิตาแค่ไม่อยากให้พี่เกื้อส่งสายสืบมาตามคุมนี่คะป้าอัญ" นิตาพึมพำตอบแบบไม่เต็มเสียง

"ยังไม่จบครับป้า" เกื้อหนุนรุกต่อ "พอไปถึงบางแสน นิตาก็ไปก่อจลาจลในคาเฟ่ที่ผมกำลังคุยงานกับลูกค้าคนสำคัญ เธอพยายามจะกันท่าผมด้วยการทำ 'ไก่ทอดซอสน้ำปลา' พุ่งมาติดเสื้อผมจนเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมตัวเฉียดหมื่นพังพินาศ และที่ร้ายที่สุดคือ เธอทำร่มสนามล้มทับโต๊ะอาหารจนลูกค้าผมต้องวิ่งหนีเตลิดไปเลยครับ!"

ป้าอัญเอามือกุมขมับ "โอ๊ย... อกอีแป้นจะแตก แล้วลูกค้าเขาว่ายังไงบ้างลูกเกื้อ?"

"เขาไม่ว่าครับป้า... เขาแค่บล็อกเบอร์ผมไปเลย" เกื้อหนุนพูดด้วยสายตาเจ็บปวด (ที่แกล้งทำเพื่อเรียกคะแนนสงสาร) "แถมยัยนิตายังทำวิกผมกลิ่นน้ำมะพร้าวหลุดกลางร้าน กลายเป็นไวรัลในกลุ่มไลน์คนเที่ยวคาเฟ่ไปเรียบร้อยแล้วครับ"

"นิตา! มีอะไรจะแก้ตัวไหม!" ป้าอัญหันมาหาหลานสาวที่สภาพเหมือนลูกหมาโดนน้ำร้อนลวก

นิตาเงยหน้าขึ้นมานิดหนึ่ง ดวงตาคลอเคล้าด้วยความเปิ่น "ป้าอัญคะ... นิตาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ เรื่องไก่ทอดน่ะมันเป็นอุบัติเหตุเชิงฟิสิกส์ แรงเหวี่ยงมันพอดีเป๊ะนิตาก็ห้ามไม่ได้ ส่วนเรื่องวิก... นิตาก็แค่หวังดี อยากเปลี่ยนลุคเป็นสาวเซ็กซี่ให้พี่ซันประทับใจ แต่ใครจะรู้ว่าน้ำมะพร้าวมันจะลื่นขนาดนั้น!"

"เซ็กซี่หรอ? สภาพแกเหมือนจูออนเพิ่งขึ้นจากบ่อมากกว่านะนิตา" เกื้อหนุนสอดขึ้นมาทันควัน

"พี่เกื้อหยุดเลยนะ! พี่เองก็เถอะ ไปฝึกงานหรือไปจีบสาวกันแน่ นิตาเห็นนะว่าพี่นั่งยิ้มหวานให้พี่สาวคนนั้นน่ะ!" นิตาเริ่มเปิดโหมดสู้กลับ

"นั่น-คือ-คู่-ค้า!" เกื้อหนุนเน้นทีละคำ "ฉันเป็นเด็กบัญชีนะนิตา ทุกอย่างต้องมีผลประโยชน์ตอบแทน ไม่ใช่ไร้สาระไปวันๆ เหมือนเธอ!"

ป้าอัญพัดลมเข้าหน้าแรงขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะวางพัดลงบนโต๊ะเสียงดัง ปัง! เป็นสัญญาณว่าการพิจารณาคดีสิ้นสุดลง

"เอาล่ะ... ในเมื่อนิตาทำตัวเหลวไหลและสร้างความลำบากให้พี่เกื้อขนาดนี้ ป้าจะทำโทษ!"

นิตากลืนน้ำลายเอื๊อก "ป้าอัญคะ... อย่ากักบริเวณนิตานะคะ นิตามีสอบเก็บคะแนนนะ"

"ป้าไม่กักบริเวณหรอกจ้ะ" ป้าอัญยิ้มเย็น "แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจนกว่าจะจบเทอม... นิตาต้องมาฝึกงานที่บ้านพี่เกื้อหนุนทุกวันเสาร์และอาทิตย์!"

"ฮะ!!!" ทั้งนิตาและเกื้อหนุนประสานเสียงกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"ป้าอัญหมายความว่ายังไงคะ?" นิตาถามด้วยความช็อก

"หมายความว่า... นิตาต้องมาเป็น 'ผู้ช่วยส่วนตัว' ให้พี่เกื้อหนุน ไม่ว่าจะเป็นการช่วยคีย์ข้อมูลบัญชี, จัดเอกสาร, ทำความสะอาดห้องทำงาน หรือแม้แต่การซักผ้าเชิ้ตที่โดนซอสน้ำปลาเลอะ! โดยห้ามรับค่าจ้างแม้แต่บาทเดียว และห้ามออกไปเดตกับพ่อหนุ่มคณะบริหารนั่นจนกว่าพี่เกื้อจะอนุญาต!"

เกื้อหนุนยิ้มกริ่ม "โอ้โห ป้าอัญครับ... บทลงโทษนี้ถูกใจฝ่ายโจทก์มากครับ"

"ส่วนเกื้อหนุน..." ป้าอัญหันไปหาชายหนุ่ม "ป้าฝากดัดนิสัยยัยนิตาด้วยนะลูก เอาให้เข็ด ถ้ามันทำข้าวของเสียหาย หรือทำตัวเปิ่นจนงานเสีย ให้มาบอกป้า ป้าจะหักค่าขนมมันเพิ่มเป็นสองเท่า!"

นิตาแทบจะล้มทั้งยืน "ป้าอัญคะ! นี่มันใช้แรงงานทาสชัดๆ เลยนะคะ! นิตาเกลียดตัวเลข นิตาเกลียดบัญชี!"

เช้าวันเสาร์ต่อมา นิตาต้องลากสังขารในชุดผ้ากันเปื้อนลายเป็ดเหลืองข้ามรั้วบ้านมายังบ้านของเกื้อหนุน เธอเจอเขานั่งรออยู่ที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยกองเอกสารความสูงเท่าภูเขาเลากา

"ยินดีต้อนรับสู่ 'นรกของคนซุ่มซ่าม' นะนิตา" เกื้อหนุนยื่นปึกเอกสารใบเสร็จให้นิตา "หน้าที่แรกของเธอ... แยกประเภทใบเสร็จพวกนี้ตามวันที่และหมวดหมู่ ห้ามทำหายแม้แต่ใบเดียว ถ้าหาย 1 ใบ ฉันจะบวกเวลาทำงานเพิ่ม 1 ชั่วโมง!"

นิตานั่งลงด้วยความแค้นใจ เธอหยิบใบเสร็จขึ้นมาส่องด้วยสายตาอาฆาต "ได้ค่ะท่านประธานเกื้อหนุน! นิตาจะจัดให้เนี๊ยบจนพี่ต้องกราบขอบคุณนิตาเลยล่ะ!"

ผ่านไปเพียง 15 นาที...

ฮัดชิ้วววววววว!

ด้วยความที่นิตาแพ้ฝุ่นในกองกระดาษเก่าๆ เธอจามออกมาด้วยแรงมหาศาลจนใบเสร็จนับร้อยใบปลิวว่อนไปทั่วห้องประหนึ่งหิมะตกในฤดูร้อน

"นิตา!!!" เกื้อหนุนตะโกนลั่น

"นิตาไม่ได้ตั้งใจค่ะ! มันเป็นปฏิกิริยารีเฟล็กซ์!" นิตารีบก้มลงไปเก็บใบเสร็จ แต่ด้วยความลนลาน หัวเธอไปโขกกับขอบโต๊ะทำงานจนมึนตึ้บ พอยืดตัวขึ้นมา มือเธอก็ไปปัดโดน "แก้วกาแฟดำ" ของเกื้อหนุนที่วางไว้ริมโต๊ะ

ซ่าาาาาาาา!

กาแฟดำร้อนๆ ราดลงบน "งบดุลประจำปี" ที่เกื้อหนุนเพิ่งทำเสร็จสดๆ ร้อนๆ จนกระดาษสีขาวกลายเป็นสีน้ำตาลเข้มเหมือนลายแทงขุมทรัพย์โบราณ

เกื้อหนุนยืนนิ่งประหนึ่งหินสลัก ลมหายใจเข้าออกเริ่มสั่นเครือ "นิตา... แก... แกทำงบดุลฉันกลายเป็นโอเลี้ยงไปแล้ว..."

"เอ่อ... พี่เกื้อคะ อย่าเพิ่งโกรธนะ นิตาว่า... สีมันคลาสสิกดีออกนะคะ ดูวินเทจดีออก!" นิตาพยายามจะเอาทิชชูมาเช็ด แต่ยิ่งเช็ด กระดาษก็ยิ่งยุ่ยจนกลายเป็นก้อนแป้งเปียก

สุดท้ายในเย็นวันนั้น เกื้อหนุนต้องมานั่งกุมขมับสอนนิตาใช้โปรแกรม Excel เพื่อคีย์ข้อมูลชดเชยกระดาษที่เสียไป โดยเขานั่งซ้อนหลังเธอเพื่อคอยคุมนิ้วไม่ให้นิตากดปุ่ม Delete มั่วๆ

"พี่เกื้อ... นิตาง่วงแล้วอ่า" นิตาพึมพำขณะที่นิ้วจิ้มตัวเลขผิดๆ ถูกๆ

"ไม่ได้! ทำผิดอีกตัวเดียวฉันจะฟ้องป้าอัญให้ตัดค่าขนมแกตลอดชีวิต!"

นิตาหันมาค้อนขวับ แต่จังหวะนั้นเอง หน้าของเธอกับเกื้อหนุนก็อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ นิตาเห็นแววตาของพี่ชายข้างบ้านที่แม้จะดูดุ แต่ก็แฝงไปด้วยความเหนื่อยใจและความห่วงใยแบบแปลกๆ

"มองอะไรยัยดาวรั่ว? คีย์ต่อไปสิ!" เกื้อหนุนรีบผลักหัวนิตาเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า

"เชอะ! ดุเป็นหมาเลยนะพี่เกื้อ" นิตาบ่นอุบอิบแต่ก็ยอมคีย์งานต่อ

การทำโทษวันแรกจบลงด้วยการที่นิตาหลับคาโต๊ะทำงานทิ้งภาระให้เกื้อหนุนต้องอุ้ม (แบก) น้องสาวข้างบ้านจอมป่วนกลับไปส่งที่บ้านฝั่งนู้น พร้อมกับคำบ่นพึมพำว่า "นี่ป้าอัญทำโทษนิตา หรือทำโทษผมกันแน่เนี่ย!"

แต่ลึกๆ ในใจเกื้อหนุน... เขากลับรู้สึกว่า การมีนิตามาป่วนอยู่ในห้องทำงานแบบนี้ มันก็น่าสนใจกว่าการนั่งจมกองบัญชีเงียบๆ คนเดียวอยู่เหมือนกัน