สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี

มาเดตหรือมาป่วน

แผนการ "ปฏิบัติการแหกกรงวิศวะ" ของ "นิตา" เริ่มต้นขึ้นในเช้าวันเสาร์ที่อากาศแสนจะสดใส เมื่อพี่ชายข้างบ้านจอมบงการอย่าง "เกื้อหนุน" ยังคงติดแหง็กอยู่ที่ระยอง และกลุ่มบอดี้การ์ดวิศวะที่นำโดย "พี่โย" และ "พี่บาส" เริ่มตายใจ นิตาตัดสินใจงัดสกิลการแสดงระดับรางวัลตุ๊กตาทองออกมาใช้

เธอแกล้งส่งข้อความเข้ากรุปไลน์ "สมาคมสงเคราะห์สัตว์รั่ว" ว่า: "พี่ๆ คะ วันนี้นิตาปวดท้องเมนส์หนักมาก ขอเกลือกกลิ้งอยู่ในห้องทั้งวันนะคะ ไม่ต้องมาเฝ้าหน้าบ้านของนิตานะคะ"

พอส่งข้อความเสร็จ นิตาก็รีบเปลี่ยนชุดเป็นชุดกระโปรงลายดอกไม้พลิ้วไหว สวมวิกผมยาวสีน้ำตาล และแว่นตากันแดดไซซ์ยักษ์เพื่ออำพรางตัว ก่อนจะปีนรั้วหลังบ้านออกไปหา "พี่ซัน" ที่ขับรถมารอรับเพื่อไปเที่ยวทะเลบางแสนตามคำชวน

"นิตา... ต้องปลอมตัวขนาดนี้เลยหรือครับ?" พี่ซันถามขำๆ เมื่อเห็นนิตาคลานออกมาจากพุ่มไม้

"ไม่ได้ค่ะพี่ซัน สายสืบพี่เกื้อมีอยู่ทุกที่ นิตาต้องเอาตัวรอด!" นิตาพูดพลางจัดวิกที่เบี้ยวไปทางขวา "ไปบางแสนกันเลยค่ะพี่ซัน ลุยยย!"

ตลอดการเดินทาง นิตานั่งเกร็งเหมือนโจรหนีคดี เธอคอยมองกระจกหลังตลอดเวลาว่าจะมีรถกระบะคณะวิศวะขับตามมาไหม จนกระทั่งเข้าเขตตัวเมืองชลบุรี นิตาถึงเริ่มหายใจทั่วท้อง

"ทะเลบางแสนสวยจังเลยค่ะพี่ซัน" นิตายิ้มหวานขณะเดินลงจากรถที่คาเฟ่ริมหาดสุดหรูแห่งหนึ่ง เธอตั้งใจว่าเดตนี้จะเป็นเดตที่สมบูรณ์แบบที่สุด เพื่อลบภาพจำที่เธอเคยฉีกขาหนีตัวเงินตัวทองวันนั้น

แต่ทว่า... กฎของนิตาคือ "ที่ไหนมีความรัก ที่นั่นต้องมีความรั่ว"

จังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเข้าร้านคาเฟ่ ส้นรองเท้าเจ้ากรรมดันไปขัดกับร่องพื้นไม้หน้าร้าน นิตาถลาไปข้างหน้าประหนึ่งนกอินทรีล่าเหยื่อ มือเธอคว้าหาที่ยึดและสิ่งที่คว้าได้คือ "สายรัดเอว" ของพนักงานต้อนรับที่กำลังยกถาดน้ำมะพร้าวอยู่พอดี!

"ว้ายยยย!"

นิตาล้มลงไปกองกับพื้น โดยมีน้ำมะพร้าวราดรดลงบนวิกผมของเธอจนมันเปียกโชกและหลุดเลื่อนลงมาปิดหน้านิตาเหมือน "ผีจูออน" พี่ซันรีบเข้ามาช่วยพยุงด้วยความตกใจ

"นิตา! เป็นอะไรไหมครับ?"

"ไม่เป็นไรค่ะ... นิตาแค่... อยากลองกินน้ำมะพร้าวทางหนังศีรษะดูค่ะ" นิตาตอบเสียงอู้อี้ภายใต้วิกผมที่ชุ่มน้ำมะพร้าว

หลังจากล้างตัวและเซตวิกใหม่ (ที่ตอนนี้กลิ่นหอมชื่นใจเหมือนกะทิสด) นิตากับพี่ซันก็เลือกนั่งโต๊ะมุมอับริมกระจกเพื่อเลี่ยงสายตาผู้คน นิตากำลังละเลียดกินเค้กอย่างมีความสุข จนสายตาเธอไปสะดุดเข้ากับโต๊ะริมทะเลด้านนอก

ชายหนุ่มใส่เชิ้ตสีฟ้าอ่อนมาดเนี๊ยบ ทรงผมเซตเป๊ะเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารตรวจสอบบัญชี... "พี่เกื้อหนุน!"

และที่ช็อกไปกว่านั้นคือ ข้างๆ พี่เกื้อไม่ได้มีเครื่องคิดเลขหรือสมบัติตรวจสอบบัญชี แต่มี "สาวสวยหุ่นนางแบบ" นั่งยิ้มหวานหยดส่งสายตาปิ๊งๆ ให้เขาอยู่!

"นั่นพี่เกื้อนี่นา!" นิตาอุทาน "แถมยัง... มาเดตกับสาวด้วย! ไหนบอกว่ามาทำงานหนักไงไอ้พี่ชายใจร้าย!"

ความหมั่นไส้พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที นิตาลืมเรื่องที่ตัวเอง "หนีเที่ยว" ไปสนิทใจ ในหัวเธอมีแต่ความคิดที่จะ "กันท่า" พี่ชายข้างบ้านคนนี้ให้ได้ เพราะถ้าพี่เกื้อมีแฟนไปก่อนเธอ เธอต้องโดนล้อไปจนลูกบวชแน่ๆ ที่สำคัญ... พี่เกื้อมาดขรึมแบบนั้น จะมาสวีทตัดหน้าเธอไม่ได้!

"พี่ซันคะ... นิตาขอโทษนะคะ แต่นิตามีภารกิจกู้ชีพด่วนค่ะ!"

นิตาสั่ง "ปีกไก่ทอดซอสน้ำปลา" มาหนึ่งจานใหญ่ แล้วแอบเดินย่องๆ ไปทางด้านหลังของโต๊ะพี่เกื้อหนุน เธอแสร้งทำเป็นเดินผ่านแบบบังเอิญที่สุด

"อ๊ะ! นั่นพี่เกื้อหรือเปล่าคะ?" นิตาตะโกนเสียงดังประหนึ่งประกาศหน้าเสาธง

เกื้อหนุนชะงัก ช้อนในมือแทบหล่นเมื่อหันมาเห็นน้องสาวข้างบ้านในสภาพวิกผมสีน้ำตาลเบี้ยวๆ และมีกลิ่นมะพร้าวโชยมา

"นิตา! แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง! แล้วไอ้โยรายงานฉันว่าแกนอนปวดท้องอยู่ที่บ้านไม่ใช่หรอ?" เกื้อหนุนลุกขึ้นยืนหน้าตึง

"อ๋อ... นิตาหายเร็วค่ะพี่เกื้อ สงสัยน้ำทะเลบางแสนจะช่วยสมานแผลในลำไส้" นิตายิ้มกว้างแล้วหันไปหาหญิงสาวข้างๆ "สวัสดีค่ะพี่สาว... พี่เกื้อเขาบอกพี่หรือยังคะว่าเขามี 'ความลับ' เรื่องการนับเลขไม่เป็น?"

"นิตา! หยุดนะ!" เกื้อหนุนพยายามจะลากนิตาออกไป แต่ความโก๊ะเลเวลสูงสุดของนิตาเพิ่งเริ่มทำงาน

จังหวะที่นิตาจะสะบัดตัวหนี มือเธอดันไปปัดโดน "จานไก่ทอด" ที่พนักงานกำลังเดินมาเสิร์ฟพอดี ปีกไก่ทอดที่ฉ่ำไปด้วยซอสน้ำปลาพุ่งทะยานขึ้นฟ้าและตกลงมาวางอยู่บน "ไหล่" ของพี่เกื้อหนุนอย่างสวยงามประหนึ่งเป็นเครื่องยศพันเอก

"อุ๊ย! พี่เกื้อคะ... มีไก่เกาะที่ไหล่ด้วยค่ะ เดี๋ยวพาน้องไปหาหมอนะคะ" นิตาพยายามจะหยิบไก่ออก แต่ด้วยความที่ซอสมันลื่น มือเธอกลับไปปัดโดน "น้ำแตงโมปั่น" ของสาวสวยข้างๆ จนมันหกเลอะเดรสสีขาวของเธอไปครึ่งแถบ!

"ว้ายยยย!" หญิงสาวคนนั้นร้องลั่น

ความวุ่นวายทำให้พี่ซันที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะทนไม่ไหว ต้องเดินออกมาดู

"นิตาครับ... อ้าว พี่เกื้อหนุน?" พี่ซันอุทาน

เกื้อหนุนมองเห็นพี่ซันปุ๊บ เส้นเลือดที่ขมับก็ปูดบวมทันที "ไอ้ซัน! แกพาน้องสาว (ข้างบ้าน) ฉันหนีเที่ยวบางแสนหรอ!"

"พี่เกื้อคะ! อย่าไปว่าพี่ซันนะ!" นิตาพยายามจะขวาง แต่เพราะเธอยืนอยู่บนพื้นทรายที่มันร่วนซุยบวกกับความลนลาน เท้าเธอจึงขุดลงไปในทรายจนเสียหลัก นิตาพยายามทรงตัวด้วยการคว้า "ร่มสนาม" คันใหญ่ยักษ์เอาไว้

โครม!

ร่มสนามคันโตที่ปักอยู่ไม่แน่นพอ ล้มลงมาทับกลางโต๊ะอาหารของเกื้อหนุนจนจานชามแตกกระจาย ส่วนตัวนิตาเองก็ม้วนตลบเข้าไปอยู่ใน "ผ้าร่ม" จนสภาพเหมือนดักแด้ยักษ์สีฟ้าพ่นสีชมพู

สภาพตอนนี้คือ: พี่เกื้อมีไก่ทอดติดไหล่, สาวสวยมีน้ำแตงโมเต็มชุด, พี่ซันยืนอึ้ง, และนิตากลายเป็นดักแด้นอนดิ้นพราดๆ อยู่บนทราย

"นิตา... แกมันคือ 'หายนะ' เคลื่อนที่จริงๆ" เกื้อหนุนพึมพำพร้อมเอามือกุมขมับ ในขณะที่สาวสวยข้างตัวเขารีบคว้ากระเป๋าเดินหนีไปพร้อมกับคำว่า "พี่เกื้อคะ เราคงเข้ากันไม่ได้จริงๆ ค่ะ บ๊ายบาย!"

เย็นวันนั้น นิตา พี่ซัน และเกื้อหนุน นั่งเรียงแถวกันอยู่ที่ม้านั่งไม้ริมหาด พี่เกื้อหนุนนั่งถอนหายใจทิ้งทุกๆ 30 วินาที

"สรุปคือ... แกแกล้งป่วยแหกด่านไอ้โย เพื่อมาเดตกับไอ้ซันที่นี่?" เกื้อหนุนถามเสียงเข้ม

"ก็... ก็พี่เกื้อโกหกนิตาก่อนนี่นา บอกว่ามาทำงานหนัก แต่ที่ไหนได้ มานั่งจีบสาว!" นิตาเถียงข้างๆ คูๆ ทั้งที่หัวเธอยังมีเศษทรายติดอยู่

"นั่นลูกค้ายัยนิตา! เขามาคุยเรื่องงบการเงินบริษัทส่งออก!" เกื้อหนุนตะคอก "แล้วแกดูสภาพฉันตอนนี้... ไก่ทอดหายไปไหนแล้วไม่รู้ แต่กลิ่นน้ำปลามันติดเสื้อซักไม่ออกแน่ๆ!"

พี่ซันพยายามจะไกล่เกลี่ย "ผมขอโทษนะครับพี่เกื้อ ผมแค่อยากพานิตามาพักผ่อน"

"ไอ้ซัน... แกเอาตัวรอดจากยัยนี่ไปได้วันนี้ก็บุญแล้ว" เกื้อหนุนหันไปมองนิตา "ตั้งแต่นี้ไปจนจบเทอม ฉันจะบอกป้าอัญให้หักค่าขนมแก 50% เอาไปเป็นค่าทำขวัญชุดลูกค้าฉัน "

นิตาหน้าจ๋อย "พี่เกื้อใจร้าย..."

"เออ ฉันใจร้าย แต่แกน่ะใจหายใจคว่ำ!" เกื้อหนุนบ่น "กลับบ้านได้แล้วทั้งคู่! เดี๋ยวฉันขับรถตามประกบไปจนถึงกรุงเทพฯ เลย ถ้าแกแวะข้างทางแม้แต่เซนติเมตรเดียว ฉันจะให้ป้าอัญตัดค่าขนมแกเพิ่มอีก 10%!"

สุดท้าย เดตแรกที่บางแสนของนิตาก็จบลงด้วยการมี "ขบวนรถคุ้มกัน" (หรือคุมประพฤติ) ขับตามหลังไปตลอดทาง นิตานั่งหน้าบูดอยู่ในรถพี่ซันพลางแกะวิกผมที่มีกลิ่นน้ำมะพร้าวปนน้ำปลาออก

"ชีวิตนิตาเนี่ย... ไม่เคยได้สวยแบบสงบๆ เลยจริงๆ สินะ!" เธอคิดในใจ ก่อนจะเผลอหลับไปพร้อมกับกำหมัดเตรียมแผนแก้แค้นพี่ชายข้างบ้านในตอนต่อไป