สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี

เดตทีไม่มีวันลืม

เมื่อความรัก (หรือความซวย) มาทักทายจนปฏิเสธไม่ได้ ในที่สุด "นิตา" ก็ใจอ่อนยอมไปเดตแรกกับ "พี่ซัน" รุ่นพี่ปี 4 คณะเกษตรฯ ผู้รักธรรมชาติและเป็นคนเดียวที่ดูจะ "รับมือ" กับความรั่วของเธอได้ดีที่สุด พี่ซันนัดนิตาไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะบรรยากาศสุดโรแมนติกริมน้ำ

นิตาตั้งใจว่าคราวนี้เธอจะ "คีพคุล" (Keep Cool) เป็นกุลสตรีศรีสยามให้ได้สักวัน เธอเลือกสวมชุดเดรสยาวพลิ้วสีขาวสะอาดตา รองเท้าผ้าใบสีขาวคลีนๆ และฉีดน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ฟุ้งกระจายจนผึ้งเกือบจะมาตอม

"นิตาวันนี้แต่งตัวสวยจังครับ" พี่ซันยิ้มละไม ขณะเดินเคียงข้างเธอไปตามทางเดินริมน้ำ

"ขอบคุณค่ะพี่ซัน นิตาก็แค่อยากเปลี่ยนลุคบ้าง อะไรบ้าง" นิตาตอบพร้อมพยายามเดินบิดเอวเล็กน้อยให้ดูอ่อนช้อย แต่ทว่า... สัญชาตญาณความโก๊ะมันเรียกร้อง จังหวะที่เธอกำลังจีบปากจีบคอพูด สายตาเธอดันไปสะดุดเข้ากับ "ตอไม้" เล็กๆ ที่โผล่พ้นดินมา

กึ๊ก!

นิตาสะดุดจนตัวโยน แต่ด้วยทักษะการเอาตัวรอดขั้นสูง เธอไม่ได้ล้มลงไปกอง เธอใช้วิธี "ซอยเท้าถี่ยิบ" เพื่อหาจุดสมดุลใหม่ กลายเป็นท่าวิ่งเหมือนนกกระจอกเทศที่กำลังหนีไฟป่า พี่ซันรีบคว้าแขนเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะพุ่งลงไปวัดพื้น

"ระวังครับนิตา! พื้นมันไม่ค่อยเรียบ"

"อ๋อ... นิตาไม่ได้สะดุดค่ะพี่ซัน นิตาแค่... ซ้อมวิ่งหนีคนร้ายค่ะ ฮ่าๆๆ" นิตาหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนความหน้าแตก

ทั้งคู่เดินมาถึงริมตลิ่งที่มีม้านั่งไม้ใต้ต้นจามจุรีใหญ่ บรรยากาศเงียบสงบ ลมพัดเย็นสบาย พี่ซันหยิบกล่องแซนด์วิชทำเองออกมาหวังจะทำคะแนนพิชิตใจ

"พี่ทำแซนด์วิชทูน่ามาฝาก ลองชิมดูไหมครับ?"

ขณะที่นิตากำลังจะอ้าปากงับแซนด์วิชคำแรกด้วยท่าทางที่พยายามให้ดูเป็นผู้หญิงเรียบร้อยที่สุด (กัดทีละนิดเหมือนแมวดม) ทันใดนั้นเอง! เสียงสวบสาบดังมาจากพุ่มไม้ข้างตลิ่ง

"ฟ่อออออ!"

สัตว์เลื้อยคลานสี่ขาขนาดมหึมา หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า "ตัวเงินตัวทอง" (แต่ในใจนิตาเรียกมันว่า 'ไอ้เหี้ยหนุน' ประจำคณะ) คลานต้วมเตี้ยมขึ้นมาบนบก ตัวมันยาวเกือบ 2 เมตร ผิวหนังเป็นเกล็ดสะท้อนแสงแดดวิบวับ มันหยุดชะงักและจ้องหน้ากับนิตาเหมือนเจอโจทก์เก่า

"ว้าย! พี่ซัน ดูนั่นสิคะ!" นิตาอุทาน แต่แทนที่จะวิ่งหนีเหมือนผู้หญิงทั่วไป ความลนลานทำให้นิตาดันถอยหลังจนสะดุดขาโต๊ะม้านั่ง และสิ่งที่เธอทำลงไปโดยไม่ตั้งใจคือ... ขว้างแซนด์วิชทูน่าทั้งชิ้น เข้าไปหาเจ้าเหื้ยหนุนนั่นพอดีเป๊ะ!

เจ้าเหื้ยหนุนเมื่อได้กลิ่นทูน่าหอมกรุ่น มันก็พุ่งชาร์จเข้าใส่แซนด์วิชทันที แต่นิตาที่ลนลานสุดขีดดันไปเหยียบเอา กระป๋องสเปรย์พ่นน้ำเเร่ ที่อยู่ในกระเป๋าจนมันพุ่งปรี๊ดออกมาโดนหน้าเจ้าสัตว์ผู้หิวโหยเข้าอย่างจัง

"เฮ้ย! นิตา ระวัง!" พี่ซันพยายามจะดึงเธอออกมา แต่เจ้าเหื้ยหนุนที่ตกใจน้ำแร่ดันวิ่งพุ่งสวนเข้ามาหาทั้งคู่

นิตาไม่รู้จะทำยังไงดี เธอรีบกระโดดขึ้นไปยืนบนม้านั่ง แต่ด้วยความที่พื้นม้านั่งมันลื่นเพราะน้ำค้าง (หรือน้ำแร่ที่เธอพ่นทิ้งไว้) เท้าของเธอสไลด์แปร๊ดไปข้างหน้า จนกลายเป็นท่า "ฉีกขา 180 องศา" พาดอยู่ระหว่างม้านั่งสองตัว!

"พี่ซัน! ช่วยนิตาด้วย! นิตาจะขาดสองท่อนแล้ววว!"

ในขณะที่นิตากำลังทำท่ากายกรรมสดอยู่นั้น เจ้าเหื้ยหนุนก็ดันเดินลอดใต้หว่างขาเธอไปอย่างหน้าตาเฉย เพื่อไปกินซากแซนด์วิชที่เหลืออยู่ด้านหลัง นิตาก้มลงมองสบตากับมันในระยะห่างไม่ถึงคืบ

"ฮัลโหล... จะเดินผ่านก็บอกกันหน่อยสิพี่" นิตาพึมพำกับสัตว์เลื้อยคลานด้วยเสียงสั่นเครือ

สุดท้ายพี่ซันต้องมาช่วยอุ้มนิตาลงจากท่านักยิมนาสติกจำเป็น สภาพเดรสสีขาวตอนนี้เต็มไปด้วยรอยนิ้วมือและคราบหญ้า ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิรบมา

พี่ซันหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้ "นิตาเนี่ย... ไปไหนก็มีเรื่องตื่นเต้นตลอดเลยนะ"

"พี่ซันผิดหวังไหมคะที่เดตแรกของนิตามัน... เละเทะขนาดนี้" นิตาถามพลางจัดวิกผมที่เริ่มเลื่อน (อีกแล้ว)

พี่ซันยิ้มกว้างแล้วเช็ดคราบซอสทูน่าที่ติดอยู่บนแก้มเธอ "ไม่เลยครับ พี่ว่ามันเป็นเดตที่ตื่นเต้นที่สุดในชีวิตพี่เลยล่ะ โดยเฉพาะท่าฉีกขาหนีเหี้ยหนุนเมื่อกี้ พี่ให้ 10 เต็ม 10 เลย!"

นิตาได้แต่ถอนหายใจยาวๆ ถึงจะ "นก" เรื่องความสวย แต่เรื่อง "สร้างตำนาน" นิตาไม่เคยแพ้ใครจริงๆ

หลังจากผ่านสมรภูมิ "เดตสู้ฟัด" กับตัวเงินตัวทองริมน้ำมา นิตากลับถึงบ้านในสภาพที่ดูไม่ได้สุดขีด ชุดเดรสสีขาวที่ตั้งใจใส่ไปอวดความสวย บัดนี้มีคราบซอสทูน่าเป็นดวงๆ ผสมกับรอยโคลนจากจังหวะฉีกขาหนีตาย แถมผมเผ้ายังชี้ฟูเหมือนเพิ่งรอดชีวิตจากพายุทอร์นาโด

แต่ความซวยของนิตายังไม่จบเพียงเท่านั้น เพราะทันทีที่ผ่านบ้านข้างๆ เธอก็เจอกับศัตรูหมายเลขหนึ่ง... "เกื้อหนุน" จอมกวนประสาทที่นั่งกระดิกเท้ากินมันฝรั่งทอดอยู่สนามหญ้าหน้าบ้าน พร้อมกับมองมาที่เธอด้วยสายตาเหยียดหยามขั้นสุด

"โอ้โห... นี่นิตาไปเดตที่สวนสาธารณะ หรือไปกู้ระเบิดที่ชายแดนมาหรอสภาพนี้?" เกื้อหนุนทักขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะหึๆ ในลำคอ

"หุบปากไปเลยพี่เกื้อ! วันนี้ดวงนิตามันซวยซ้ำซวยซ้อน พี่ไม่รู้หรอกว่านิตาต้องเจออะไรมาบ้าง!"

"เจออะไร? ผู้ชายเห็นหน้าสดแล้ววิ่งหนี หรือว่านิตาเผลอไปกินหญ้าโชว์เขาอีกล่ะ?" เกื้อหนุนยังไม่หยุดกวนประสาท เขาเดินเข้ามาใกล้ๆ แล้วทำจมูกฟุดฟิด "หืม... กลิ่นนี้มัน... ไม่ใช่น้ำหอมยี่ห้อดังนะ แต่มันกลิ่นน้ำคลองผสมทูน่ากระป๋องชัดๆ!"

"นิตาไปเจอ 'เพื่อน' พี่มาต่างหากล่ะ!" นิตาแหวใส่ "ไอ้ตัวเงินตัวทองไซซ์จัมโบ้มันพุ่งมาชาร์จนิตาตอนกำลังจะกินแซนด์วิช พี่รู้ไหมว่านิตาต้องฉีกขา 180 องศาหลบมันน่ะ มันเฉียดขานิตาไปแค่นิดเดียวเองนะ!"

เกื้อหนุนนิ่งไปสามวินาทีก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาจนตัวงอ "ฮ่าๆๆๆ! สมน้ำหน้า! ขนาดสัตว์มันยังทนความรั่วของแกไม่ได้เลยนิตา แล้วนี่พี่ซันเขาไม่ช็อกตายคาที่ไปแล้วหรอ เจอ 'นางเอก' สายกายกรรมโชว์ท่ายากกลางสวนแบบนั้นน่ะ"

"พี่ซันเขาบอกว่านิตาน่ารักย่ะ! เขาบอกว่ามันตื่นเต้นดี" นิตาเชิดหน้าตอบ ทั้งที่ในใจยังหวิวๆ อยู่

"ตื่นเต้นน่ะใช่ แต่น่ารักเนี่ย... เขาคงพูดปลอบใจคนสติไม่ดีมากกว่ามั้ง" เกื้อหนุนเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "ไหนดูซิ มีคนถ่ายคลิป 'สาวชุดขาวฉีกขาปะทะตัวเงินตัวทอง' ลง TikTok หรือยัง ถ้ามีนะ พี่จะแชร์ให้คนทั้งคณะดูเลย รับรองนิตาได้เป็นดาวโรงทานแน่ๆ"

"พี่เกื้อ! อย่ามาลามปามนะ!" นิตาพุ่งเข้าไปจะแย่งโทรศัพท์ แต่ด้วยความที่ขาทั้งสองข้างยังปวดหนึบจากการฉีกขาผิดจังหวะเมื่อตอนกลางวัน พอเธอก้าวฉับๆ เข้าไปหาแต่ขาเจ้ากรรมดันอ่อนแรงกะทันหัน

ปึ้ง!

นิตาหน้าคว่ำลงไปบนพื้นสนามหญ้า โดยมีก้นโด่งชี้ฟ้าประหนึ่งท่าโยคะระดับสูง ส่วนมือเธอก็ดันไปปัดโดนถุงเลย์ของเกื้อหนุนจนเศษขนมกระจายเต็มหัวเธอไปหมด

"เนี่ย... ดูสิ" เกื้อหนุนก้มลงมองหญิงสาวแล้วถอนหายใจ "ขนาดจะสู้กับพี่ แกยังทำตัวเองขายหน้าเลยนิตา สภาพเหมือนไก่ทอดชุบเกล็ดขนมปังไม่มีผิด ไปอาบน้ำไป๊! ก่อนที่ไอ้ตัวที่สวนมันจะตามกลิ่นแกมาถึงบ้าน"

"ฝากไว้ก่อนเถอะพี่เกื้อ! วันพระไม่ได้มีหนเดียว!" นิตาตะโกนด่าตามหลังขณะที่คลานกระดึ๊บๆ ไป

"เออ! จะฝากอะไรก็ฝาก แต่อย่าฝากความรั่วไว้ที่พี่นะ แค่นี้พี่ก็นายอับอายคนทั้งหมู่บ้านจะแย่แล้ว!" เกื้อหนุนตะโกนสวนกลับมาพร้อมเสียงหัวเราะที่ดังไปถึงหน้าปากซอย

นิตาได้แต่เคี้ยวเศษมันฝรั่งทอดที่ติดอยู่ตรงมุมปากอย่างแค้นใจ เดตแรกก็พัง พี่ชายข้างบ้านก็กวนประสาท ชีวิตนิตาทำไมมันถึงได้มีรสชาติเหมือนส้มตำใส่พริกทั้งสวนขนาดนี้!