เช้าวันที่ 14 กุมภาพันธ์ บรรยากาศบ้านจัดดูจะอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความรักมากกว่าปกติ นกกระจิบส่งเสียงร้องจิ๊บๆ รับกับแสงแดดอ่อนๆ แต่สำหรับ นิตา นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์โยธาผู้กำลังง่วนอยู่กับการแบกถุงข้าวสารที่พ่อฝากมาจากบ้านนอก วันนี้ก็แค่วันพฤหัสบดีที่รถติดกว่าปกติเท่านั้นเอง
ทว่า ความสงบสุขของเธอก็พังทลายลงเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงของ เกื้อหนุน พี่ชายข้างบ้านสุดแสนดี กำลังยืนเกาหัวแกรกๆ อยู่หน้าประตูรั้วบ้านตัวเอง ในมือของเขาถือ "ช่อดอกกุหลาบสีแดงสดช่อโต" ที่ประดับประดาด้วยยิปโซสีขาวดูหรูหราผิดหูผิดตา
"เฮ้ย! พี่เกื้อ! นั่นมันอะไรน่ะ?" นิตาตะโกนข้ามรั้วพลางวางถุงข้าวสารลงดัง ตุ้บ
"นิตา... มาดูนี่สิ พี่ออกมารดน้ำต้นไม้แล้วเจอวางอยู่บนตู้จดหมายน่ะ" เกื้อหนุนทำหน้าเหลอหลา "ไม่มีการ์ด ไม่มีชื่อผู้ส่ง มีแต่กลิ่นน้ำหอมฉุยเลย"
นิตากระโดดข้ามรั้วเตี้ยๆ (ที่เธอแอบคำนวณความแข็งแรงไว้แล้วว
