สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี

เมื่อความโก๊ะ กลายเป็นเสน่ห์

หลังจากจบงาน Freshy Night แล้ว "นิตา" คิดว่ามันควรจะเรียบง่าย สงบสุข และเต็มไปด้วยการนอนในคาบเลคเชอร์เหมือนเทอมที่ผ่านมา แต่ทว่า... ฟ้าดินคงเห็นว่าชีวิตเธอจืดชืดเกินไป เลยประทาน "ฝูงหนุ่ม" จากสารพัดภาควิชามาวนเวียนรอบตัวเธอจนหัวบันไดคณะแทบไหม้

ไม่ใช่ว่านิตาสวยหยาดเยิ้มปานนางเอกซีรีส์หรอกนะ แต่เธอมีความสวยแบบ "เอ๊ะ?" คือมองไกลๆ เหมือนนางฟ้า พอเดินเข้ามาใกล้ๆ ... อ้าว นี่มันนางรั่วชัดๆ! และภารกิจ "สกัดดาวรุ่ง" เพื่อรักษาชีวิตโสดอันแสนเกียจคร้านของนิตาจึงเริ่มขึ้น ด้วยความโก๊ะระดับที่พระเจ้ายังต้องเอามือกุมขมับ

คนแรกที่เปิดประเดิมคือ "พี่ภีม" อดีตเดือนคณะวิศวะสุดฮอตที่อุตส่าห์ดั้นด้นข้ามตึกมาเพื่อชวนนิตาไปกินข้าวเที่ยง เขามาดักรอหน้าลิฟต์ด้วยรอยยิ้มกระชากใจ

นิตาเห็นท่าไม่ดีละ ถ้าไปกินข้าวด้วยกันคงโดนสายตาแฟนคลับพี่เขาจิกจนพรุนแน่ๆ เธอจึงตัดสินใจงัดความโก๊ะเลเวล 1 ออกมาใช้

"อ้าว นิตา จะไปข้างล่างพอดีเลยใช่ไหมครับ? ไปกินข้าวกับพี่นะ" ภีมยิ้มหวาน

"เอ่อ... คือนิตามีธุระค่ะพี่ภีม" นิตาตอบพร้อมจังหวะที่ลิฟต์มาพอดี เธอรีบก้าวเข้าไปข้างในแล้วกดปุ่มปิดอย่างรวดเร็ว แต่ด้วยความรีบจัดบวกกับความลนลาน มือเจ้ากรรมดันไม่ได้กดปุ่มชั้น 1 แต่นิตาดันไปกอด "ถุงขยะ" ที่ลุงภารโรงวางทิ้งไว้ในลิฟต์แทนกระเป๋าเป้ตัวเอง!

เท่านั้นยังไม่พอ นิตาพยายามจะเก๊กท่าโบกมือลาพี่ภีมแบบสวยๆ ขณะที่ประตูลิฟต์กำลังปิด แต่จังหวะที่เธอยักคิ้วให้หนึ่งที หมากฝรั่ง ที่เคี้ยวอยู่ดันกระเด็นออกจากปากไปแปะอยู่บนจมูกของพี่ภีมพอดีเป๊ะ!

ปึ้ง! ประตูลิฟต์ปิดลง ทิ้งให้พี่ภีมยืนอึ้งพร้อมหมากฝรั่งกลิ่นสตรอว์เบอร์รีบนดั้ง ส่วนนิตาได้แต่กรีดร้องไร้เสียงอยู่ข้างในลิฟต์คนเดียว พร้อมกับขยะเปียกในอ้อมกอด

ผ่านไปไม่กี่วัน ความดังของนิตาก็ยังไม่ลดลง คราวนี้เป็น "ก้อง" หนุ่มตี๋จากคณะบริหารที่เอาช่อดอกไม้มาให้กลางโรงอาหารต่อหน้าสายตานับร้อย

นิตารู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อทำลายภาพลักษณ์อันงดงามนี้ เธอเห็นพื้นโรงอาหารที่เพิ่งถูเสร็จใหม่ๆ และมีป้าย "ระวังลื่น" วางอยู่ แผนในหัวของนิตาคือการทำเป็น "ลื่นแบบตลกๆ" เพื่อเรียกเสียงฮา แต่ความจริงมักโหดร้ายกว่าจินตนาการเสมอ

เธอก้าวฉับๆ เข้าไปหาก้อง แต่ดันสะดุดขาตัวเองจริงๆ (ไม่ได้แกล้ง!) นิตาตัวลอยละลิ่วเหมือนฉากสโลว์โมชั่นในหนังอินเดีย มือเธอกวาดไปกลางอากาศเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว และสิ่งที่คว้าได้คือ... ชายเสื้อช็อป ของพี่สตาฟที่กำลังยกหม้อก๋วยเตี๋ยวผ่านพอดี!

"ว้ายยยย!"

โครม! นิตาลงไปนั่งจ้ำเบ้ากับพื้น พร้อมกับ ลูกชิ้นปลา 2 ลูก ที่กระเด็นมาแปะอยู่บนเปลือกตาเหมือนสปาหน้าด้วยแตงกวา ส่วนน้ำซุปน่ะเหรอ? ราดรดลงบนหัวเธอจนกลายเป็น "นิตาต้มยำน้ำข้น" ไปในทันที

ก้องที่ถือดอกไม้ยืนค้างไปแล้ว นิตาเงยหน้าขึ้นมา มองเห็นลูกชิ้นปลาหล่นลงมาอยู่ที่ปลายจมูก เธอเลยตัดสินใจใช้ปากงับลูกชิ้นเข้าปากแล้วเคี้ยวโชว์หนึ่งที พร้อมพูดด้วยเสียงอู้อี้ว่า:

"อื้ม... อร่อยนะคะเนี่ย ก้องจะรับสักลูกไหม?"

ก้องถอยหลังกรูดไปสามก้าวพร้อมทิ้งช่อดอกไม้ไว้ตรงนั้น ความเงียบเข้าปกคลุมโรงอาหาร ก่อนที่นิตาจะลุกขึ้นเดินจากไปพร้อมเส้นเล็กที่ติดอยู่บนไหล่ประหนึ่งเป็นเครื่องประดับยศ

หลังจากวีรกรรมลูกชิ้นปลา นิตาคิดว่าหนุ่มๆ คงเข็ดขยาด แต่ไม่เลย! "ท็อป" หนุ่มแว่นสายวิชาการยังตามมาตื๊อเธอที่ห้องสมุด เขาเอาหนังสือมาวางข้างๆ แล้วเริ่มชวนคุยเรื่องทฤษฎีควอนตัมฟิสิกส์

นิตาที่ตอนนั้นกำลังง่วงจัดเพราะเมื่อคืนดูซีรีส์ยันตีสี่ เธอพยายามฟังท็อปพูดพร้อมกับพยักหน้าหงึกๆ จนกระทั่งสติเริ่มหลุดลอย

"นิตาคิดยังไงกับสมการนี้ครับ?" ท็อปถามพร้อมชี้ไปที่หนังสือ

นิตาสะดุ้งโหยง "อ๋อ... นิตาว่ามัน... มันลึกซึ้งเหมือนหลุมดำเลยค่ะ"

พูดจบ นิตาก็เผลอปล่อย "ลูกเห็บ" (น้ำลายยืด) ลงบนหน้าหนังสือของท็อปโดยไม่ตั้งใจ เธอรีบเอาแขนเสื้อเช็ดทันทีจนกระดาษขาดดัง แคว่ก! ท็อปหน้าซีดเผือดเพราะนั่นคือหนังสือหายากของห้องสมุด

ด้วยความตกใจ นิตารีบยัดหนังสือเข้าชั้นที่ใกล้ที่สุด แต่ดันไปโดนสลักล็อกชั้นหนังสือแบบเลื่อนได้ (Compact Shelves) ทำให้ชั้นหนังสือขนาดยักษ์เริ่มเคลื่อนที่ปิดเข้าหากัน!

"ท็อป! หนีเร็ว!" นิตาตะโกนพร้อมกระโดดตะครุบตัวท็อปออกมา แต่ด้วยแรงเหวี่ยงอันมหาศาล เธอดันพาเขาถลาไปล้มทับกองหนังสือที่จัดโชว์ไว้จนล้มครืนเหมือนโดมิโน่

และที่พีคที่สุดคือ นิตาดันไปคว้าเอา วิกผม ของอาจารย์บรรณารักษ์ที่ยืนอยู่แถวนั้นติดมือมาด้วยตอนที่พยายามจะยึดเหนี่ยวร่างกาย

"เอ่อ... อาจารย์คะ... คือว่า... หนูเห็นมันปลิวๆ เลยกะจะจับไว้ให้ค่ะ" นิตาพูดพร้อมยิ้มแหยๆ ในขณะที่อาจารย์บรรณารักษ์ยืนหัวโล่งเตียนท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุด

บทสรุปความโก๊ะของนิตามาถึงจุดสูงสุดในงานเลี้ยงอำลาคณะ หนุ่มๆ ทุกคนที่เคยจีบเธอต่างก็มารวมตัวกัน นิตาตั้งใจจะจบเรื่องนี้ด้วยการ "โก๊ะขั้นสุดยอด" เพื่อให้ทุกคนจำภาพเธอในฐานะ "ตัวตลก" ไม่ใช่ "สาวในฝัน"

เธอเลือกสวมชุดราตรีสีชมพูหวานแว๋วที่ยาวลากพื้น (ซึ่งเธอรู้ดีว่ามันเดินยากมาก) และสวมรองเท้าส้นสูง 5 นิ้วที่เธอใส่เดินได้ไม่เกินสามก้าว

ขณะที่เธอกำลังเดินขึ้นเวทีเพื่อรับรางวัล "ขวัญใจคณะ" (ที่เพื่อนๆ แกล้งโหวตให้เพราะอยากเห็นเธอขายหน้า) นิตาก็เหยียบชายกระโปรงตัวเองเข้าอย่างจัง

ฟึ่บ!

ร่างของนิตาถลาไปข้างหน้า แต่แทนที่จะล้มเฉยๆ เธอดันไปคว้าเอา ผ้าปูโต๊ะ ยาวเหยียดของโต๊ะบุฟเฟต์ติดไปด้วย ผลที่ตามมาคือ อาหารทะเลถัง, แกงเขียวหวาน, และเค้กช็อกโกแลตลาวา พุ่งทะยานขึ้นฟ้าและตกลงมาประดับประดาบนตัวเธออย่างสวยงาม

นิตายืนอยู่บนเวทีในสภาพที่หัวมีกุ้งแม่น้ำเกาะอยู่ 1 ตัว ไหล่ซ้ายมีเส้นขนมจีนพาดผ่าน และที่หน้าผากมีซอสช็อกโกแลตไหลย้อยลงมาเหมือนเลือดในหนังผี

เธอมองลงไปที่หนุ่มๆ ทั้งหลายที่ยืนอ้าปากค้าง นิตาจึงถือโอกาสคว้าไมโครโฟนขึ้นมาแล้วประกาศด้วยน้ำเสียงมั่นใจว่า:

"ทุกคนคะ! นี่คือแฟชั่นโชว์ชุด 'บุฟเฟต์นานาชาติ' ค่ะ! ใครอยากกินกุ้งมาหยิบที่หัวนิตาได้เลยนะคะ!"

พูดจบเธอก็เต้นท่า "กุ้งเต้น" โชว์คนทั้งงานจนเสียงหัวเราะระเบิดลั่นฮอลล์

หลังจากคืนนั้น นิตาคิดว่าเธอคงได้อยู่อย่างสงบสุขเสียที แต่ปรากฏว่าผลลัพธ์กลับตรงกันข้าม!

หนุ่มๆ ไม่ได้เลิกจีบเธอเพราะเธอโก๊ะ แต่พวกเขากลับชอบเธอมากขึ้น เพราะนิตาทำให้ชีวิตเครียดๆ ในมหาวิทยาลัยกลายเป็นเรื่องตลกได้ทุกวัน

"พี่ภีม" ยังคงแวะมาส่งหมากฝรั่งให้เธอเสมอ "ก้อง" มักจะซื้อลูกชิ้นปลามาฝาก และ "ท็อป" ก็มักจะมาชวนเธอไปดูดาว (เพราะเขากลัวเธอทำหนังสือขาดอีก)

นิตาได้แต่นั่งกุมขมับอยู่ใต้ต้นหูกวางหน้าคณะ พร้อมกับเกาหัวที่มีกลิ่นแกงเขียวหวานจางๆ ติดอยู่

"นี่พวกนาย... ไม่เข้าใจคำว่า 'สกัดดาวรุ่ง' เลยใช่ไหมเนี่ย!"

สุดท้าย นิตาก็รู้ซึ้งว่า... บางครั้งการพยายามจะทำตัวไม่ให้น่ารัก กลับกลายเป็นสิ่งที่น่ารักที่สุดในสายตาคนอื่นไปเสียอย่างนั้น