เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในบ้านหลังงามดูจะเงียบขรึมกว่าปกติ กลิ่นหอมของข้าวต้มกุ้งฝีมือป้าอัญโชยคลุ้งไปทั่วห้องครัว แต่นิตาที่อยู่ในชุดนักศึกษาถูกระเบียบสวมทับด้วยเสื้อช็อปสีฝุ่นกลับนั่งเขี่ยข้าวในชามอย่างเลื่อนลอย ขอบตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีคล้ำเล็กน้อยจากการร้องไห้เมื่อคืน ส่วนป้าอัญในชุดเตรียมพร้อมออกนอกบ้านสีสุภาพ นั่งจิบกาแฟพลางจดบันทึกกำหนดการลงในสมุดเล่มเล็กอย่างใจเย็น
เสียงกดกริ่งที่หน้าบ้านดังขึ้นสั้นๆ ตามด้วยร่างสูงโปร่งของ เกื้อหนุน ที่เดินยิ้มแหยๆ เข้ามาในรั้วบ้าน ในมือกุญแจรถคู่ใจที่เขามักจะใช้รับส่งนิตาไปเรียนอยู่บ่อยครั้งในช่วงที่ป้าอัญไม่ว่าง
"อรุณสวัสดิ์ครับป้าอัญ นิตา... วันนี้ไปเรียนเช้าใช่ไหม เดี๋ยวพี่ไปส่งเองครับ จะได้ทันคาบแรก" เกื้อหนุนพยายามทำลายความเงียบ พลางส่งสายตาเห็นใจไปทางนิตา
ป้าอัญวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดัง แก๊ก จนเกื้อหนุนชะงัก
"ไม่ต้องหรอกเกื้อ ป้าขอบใจเร
