สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี

Freshy Night

บรรยากาศยามค่ำคืนในหอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัยคึกคักไปด้วยแสงสีและเสียงดนตรี งาน 'Freshy Night' ที่รวมเอาดาวและเดือนจากทุกคณะมาประชันกันถือเป็นไฮไลต์ของเทอม

'นิตา' นั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนวิศวะโยธาที่ส่งเสียงเชียร์กันจนคอหอยแทบแตก เธอมองไปบนเวทีเห็น 'พลอย' ในชุดราตรีสีน้ำเงินระยิบระยับที่ส่งให้ผิวขาวจัดดูออร่าจับ

แต่ที่ทำให้นิตานั่งไม่ติดเก้าอี้ ไม่ใช่ความสวยของพลอย... แต่เป็นร่างสูงในชุดสูทสีเทาเข้มที่นั่งอยู่ที่โต๊ะกรรมการแถวหน้าสุด

'เกื้อหนุน' นั่งอยู่ตรงนั้น ในฐานะประธานฝ่ายกิจกรรมสโมสรนิสิตและกรรมการตัดสินรวมมาดเนี้ยบ เขากำลังจดบันทึกคะแนนด้วยท่าทางจริงจัง แสงไฟจากบนเวทีสะท้อนกรอบแว่นของเขาจนดูเหมือนเทพบุตรที่หลุดออกมาจากนิยายบัญชี

"เฮ้ยนิตา ดูดิ พี่เกื้อหนุนคณะบัญชีโคตรหล่อเลยว่ะ" เพื่อนผู้หญิงในกลุ่มสะกิด "เห็นเขาว่ากันว่าเขาเป็นคนให้คะแนนยากที่สุดในบรรดากรรมการเลยนะ เน้นความเป๊ะล้วนๆ"

นิตาเบะปากเล็กน้อย "หล่อตรงไหน ก็แค่ลุงขี้เก๊กคนหนึ่งเท่านั้นแหละ"

แม้จะพูดแบบนั้น แต่สายตาของเธอกลับจับจ้องไปที่เกื้อหนุนตลอดเวลา และที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่าคือ ทุกครั้งที่พลอยเดินผ่านโต๊ะกรรมการ เธอจะส่งยิ้มหวานหยดให้เกื้อหนุนเสมอ และเขาก็จะพยักหน้าตอบรับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ทำให้นิตารู้สึกคันที่หัวใจยิบๆ

กิจกรรมดำเนินมาก่อนถึงช่วงสุดท้าย คือการแสดงโชว์ความสามารถพิเศษร่วมกันของเฟรชชี่แต่ละคณะ แต่จู่ๆ พิธีกรบนเวที ก็ประกาศเซอร์ไพรส์

"เพื่อให้สมกับความเป็นวิศวะโยธาที่ขึ้นชื่อเรื่องความถึกทนและสามัคคี ปีนี้มีน้องปีหนึ่งคนหนึ่งที่โดดเด่นมากในตอนรับน้อง... น้องนิตาครับ! เชิญขึ้นมาบนเวทีโชว์พลังเสียงร่วมกับวงดนตรีสโมสรหน่อยได้ไหมครับ?"

นิตาเบิกตาโพลง "ฮะ? ฉันเนี่ยนะ?"

เพื่อนๆ โยธาที่เมามันกับเสียงดนตรีอยู่แล้วต่างพากันดันหลังนิตาให้ออกไป "ไปเลยนิตา! โชว์ให้พวกบัญชีเห็นว่าโยธาเราไม่ได้มีดีแค่แบกปูน!"

นิตาเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยความงุนงง เธออยู่ในชุดเสื้อช็อปสีกรมท่าที่พาดบ่าอยู่กับกางเกงยีนตัวเก่ง ผมสั้นกุดยุ่งเหยิงจากการนั่งเชียร์มาทั้งคืน เมื่อยืนอยู่ข้างพลอยที่เข้าประกวดดาวและเดือนที่สวยราวกับนางฟ้า นิตารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กส่งแก๊สที่หลงเข้ามาในงานราตรี

เธอมองลงไปที่โต๊ะกรรมการ เกื้อหนุนวางปากกาลงทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบชนกัน สายตาของเขาไม่ได้ดูสนุกไปกับเซอร์ไพรส์นี้เลยสักนิด เขามองเธอด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะดุว่า 'ขึ้นไปทำอะไรบนนั้น?'

"นิตาร้องเพลงอะไรดีคะ?" พิธีกรหญิงยื่นไมค์ให้พร้อมยิ้มที่ดูเหมือนจะหวังดี แต่นิตารู้สึกได้ถึงกระแสกดดัน

นิตาสูดลมหายใจเข้าลึก คว้าไมค์มาถือไว้แน่น "เพลงอะไรก็ได้ค่ะที่มัน... กระแทกใจคนขี้เก๊ก!"

เสียงเฮดังลั่นหอประชุม นิตาส่งสัญญาณให้วงดนตรีเล่นเพลงร็อกจังหวะหนักแน่นที่เธอชอบร้องตอนอยู่บ้านป้าอัญ เสียงแหบเสน่ห์แต่ทรงพลังของเธอสะกดคนทั้งหอประชุมได้ในทันที นิตาร้องเพลงพลางกระโดดโลดเต้นอย่างเป็นตัวเอง ลืมความประหม่า ลืมความสวยของพลอย และลืมไปเลยว่าเกื้อหนุนกำลังจ้องมองเธออยู่

หลังจบโชว์ นิตาลงจากเวทีท่ามกลางเสียงปรบมือเกรียวกราว เธอเดินเลี่ยงออกไปรับลมที่ระเบียงทางเดินหลังหอประชุมเพื่อระบายความร้อน

"ร้องเพลงดีนะครับ... แต่การแต่งกายติดลบสิบคะแนน"

เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นจากเงามืด นิตาหันไปเห็นเกื้อหนุนยืนพิงขอบระเบียงอยู่ เขาถอดสูทออกพาดไว้ที่แขน เหลือเพียงเชิ้ตขาวที่ปลดกระดุมคอเม็ดบนออก

"พี่เกื้อ! ออกมาทำไม กิจกรรมยังไม่จบไม่ใช่เหรอ?"

"ผมมอบหมายให้รองประธานรวบรวมคะแนนแทนแล้ว" เขาก้าวเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ "ขึ้นไปทำอะไรบนนั้น? รู้ไหมว่าคนเขามองกันทั้งงาน"

"อ้าว ก็พี่พิธีกรเขาเรียกหนูขึ้นไปนี่นา หรือพี่กลัวหนูไปทำน่าขายหน้าต่อหน้าสาวๆ ของพี่หรอ?" นิตาเชิดหน้าสู้

เกื้อหนุนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือมาจัดปกเสื้อนิสิตของนิตาให้เข้าที่อย่างเบามือ "ผมไม่ได้กลัวคุณขายหน้า... ผมแค่ไม่ชอบให้ใครมองคุณตอนที่คุณดู 'เท่' ขนาดนั้น" พูดจบเขาก็เดินกลับเข้าหอประชุมไป

นิตาชะงักไป หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนอยู่บนเวที "อะไรของพี่เนี่ย... พูดจาแปลกๆ"

แสงไฟฟอลโลว์สีขาวนวลจับจ้องไปที่กลางเวทีหอประชุมใหญ่ เสียงพิธีกรประกาศชื่อผู้ชนะตำแหน่ง 'ดาวมหาวิทยาลัย' ประจำปีนี้อย่างกึกก้อง และก็เป็นไปตามคาด... 'พลอย' จากคณะบริหารธุรกิจ ก้าวออกมารับมงกุฎและสายสะพายด้วยรอยยิ้มที่ฝึกฝนมาอย่างดี เธอสวยอย่างไร้ที่ติในชุดราตรีสีเงินที่ขับเน้นรูปร่างระหง

สายตาของนิตาไม่ได้อยู่ที่ดาวมหาวิทยาลัยคนใหม่ แต่อยู่ที่โต๊ะกรรมการแถวหน้าสุด 'เกื้อหนุน' ในชุดสูททางการดูสุขุม เขากำลังลุกขึ้นยืนเพื่อเป็นตัวแทนกรรมการมอบช่อดอกไม้แสดงความยินดีให้กับพลอย

ภาพที่เกื้อหนุนยื่นช่อดอกไม้ให้พลอย แล้วทั้งคู่ยิ้มให้กันท่ามกลางแสงแฟลช มันดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก จนนิสิตรอบตัวนิตาต่างพากันกระซิบกระซิบ

"แกดูดิ พี่เกื้อหนุนกับพลอย เหมือนหลุดออกมาจากนิยายเลยเนอะ บัญชีกับบริหาร เพอร์เฟกต์คู่!"

นิตาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกหน่วงๆ ในอกเริ่มทำงานอีกครั้ง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินของภาพวาดที่สวยงามนั้น เธอเป็นแค่เด็กข้างบ้านที่ชอบหาเรื่องทะเลาะ เป็นเด็กวิศวะมอมแมมที่ห่างไกลจากคำว่า 'ดาว' ไปหลายปีแสง