บรรยากาศภายในโรงประลองของคณะวิศวกรรมศาสตร์โยธาเต็มไปด้วยเสียงเลื่อยไม้ขนาดเล็ก เสียงกระดาษทรายขัด และกลิ่นกาวลาเท็กซ์ที่อบอวลไปทั่วห้อง นิตา พงษ์ และเมย์ กำลังนั่งล้อมวงอยู่บนพื้นปูนเย็นเฉียบ เบื้องหน้าของพวกเขาคือ "เศษไม้ไอศกรีม" นับพันชิ้นที่ถูกนำมาประกอบร่างเป็นโครงสร้างสะพานจำลองตามโจทย์แรกของ อาจารย์ภาคิน
"โจทย์อะไรวะ... ให้รับน้ำหนักให้ได้ 50 เท่าของน้ำหนักตัวเอง โดยห้ามใช้กาวช้าง และห้ามเสริมเหล็กข้างใน" พงษ์บ่นอุบพลางปาดเหงื่อที่ไหลซึมเข้าตา "นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องความแข็งแรงแล้วนะนิตา แต่มันคือเรื่องความเป๊ะระดับไมครอนเลย!"
นิตาไม่ตอบ เธอเพียงแค่หยิบเวอร์เนียร์คาลิปเปอร์ขึ้นมาวัดความหนาของไม้แต่ละชิ้นอย่างละเอียด สายตาของเธอจดจ่ออยู่กับแบบแปลนที่คำนวณมาแล้วนับสิบครั้งในแท็บเล็ต เธอนึกถึงคำพูดของอาจารย์ภาคินในคาบเรียนที่ว่า "สะพานจะพัง ไม่ใช่เพราะแรงกดที่มากเกินไปเสมอไป แต่มักจะพั
