แสงสีส้มทองของดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบทุ่งนาส่องลอดผ่านร่องไม้ของบ้านใต้ถุนสูง กลิ่นหอมของฟืนไฟที่สุมอยู่ใต้กระทะเหล็กใบใหญ่โชยมาปะทะจมูก เป็นสัญญาณว่า "มื้อค่ำอำลา" กำลังเริ่มต้นขึ้น หลังจากผ่านพ้นภารกิจกู้ชีพคันนาและขุดร่องน้ำสไตล์วิศวกรโยธามาทั้งวัน แก๊งเพื่อนของนิตาที่บัดนี้สภาพดูสะอาดสะอ้านขึ้นจากการอาบน้ำน้ำฝนในโอ่งดินเผา ต่างพากันมานั่งล้อมวงกันที่นอกชานบ้าน
ป้าอัญ สลัดคราบชาวไร่กลับมาสวมวิญญาณแม่ครัวหัวป่าก์อีครั้ง เธอช่วยแม่ของนิตาจัดแจงสำรับอาหารที่มีวัตถุดิบสดๆ จากรอบรั้วบ้าน "มา... เด็กๆ มากินข้าวกัน วันนี้มีปลาช่อนเผาเกลือที่พวกเราตะครุบกันได้เมื่อกลางวันนั่นแหละ แล้วก็แกงส้มดอกแค ผักบุ้งไฟแดงที่พงษ์ไปเก็บมา"
วงข้าวค่ำคืนนี้ไม่มีเสียงดนตรีจากผับบาร์หลังมอ ไม่มีแสงสีเสียงวุ่นวาย มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรและเสียงพูดคุยหัวเราะของมิตรภาพที่แน่นแฟ้นขึ้น นิตา นั่งข้างป้าอัญ คอยแกะป
