เสียงตะหลิวเคาะกระทะทองเหลืองสลับกับเสียงซู่ซ่าของมันหมูที่กำลังละลายไหลลงสู่ร่องเตา กลายเป็นบทเพลงแห่งการเฉลิมฉลองที่ไพเราะที่สุดสำหรับเหล่าเฟรชชี่โยธาปีหนึ่ง ร้านหมูกระทะเจ้าประจำใกล้หมู่บ้านจัดสรรของ นิตา อบอวลไปด้วยควันหอมฟุ้งและเสียงหัวเราะที่ดังกว่าวันไหนๆ หลังจากต้องจมกองเอกสารและแบบแปลนวิเคราะห์โครงสร้างมาตลอดทั้งเดือน
"ย่างให้ทันนะโว้ยนิตา! วันนี้พวกเราจะกินให้คุ้มกับค่าแคลคูลัสที่เสียน้ำตาไป!" ไอ้พงษ์ เพื่อนสนิทในกลุ่มตะโกนแข่งกับเสียงรอบข้าง พลางคีบหมูสามชั้นวางลงบนเตาไม่ยั้ง
นิตาหัวเราะร่า ใบหน้าที่เคยเคร่งเครียดสะท้อนกับแสงไฟจากเตาดูสดใสขึ้นผิดตา "เออๆ รู้แล้วน่า! วันนี้ฉันเป็นเจ้ามือเอง (ด้วยงบประมาณที่ป้าอัญอนุมัติมาเป็นพิเศษ) กินให้เต็มที่!"
ที่โต๊ะหัวมุม ป้าอัญ นั่งยิ้มละไมมองดูเด็กๆ วัยรุ่นเจริญอาหารกันอย่างเต็มที่ คืนนี้เธอไม่ได้ทำตัวเป็นผู้ปกครองที่เจ้าระเบียบ แต่มาใ
