สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี

ผ้าเช็ดความรู้สึก

ค่ำคืนนั้นในห้องนอนที่บ้านป้าอัญ 'นิตา' นั่งจ้องผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดของเกื้อหนุนที่เธอเพิ่งซักและตากจนแห้งสนิท กลิ่นผงซักฟอกอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มที่เธอตั้งใจเลือกกลิ่นที่ดู 'สะอาด' ที่สุดเหมือนตัวเจ้าของผ้า ทำให้เธอนึกถึงเหตุการณ์ที่ลานเกียร์เมื่อตอนกลางวัน

"ลุงบัญชีนั่น... จริงๆ ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นมั้ง" เธอกระซิบกับตัวเองพลางพับผ้าเช็ดหน้าเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าอย่างบรรจงที่สุดในชีวิต นิตาตั้งใจว่าพรุ่งนี้เช้าก่อนไปเรียน เธอจะเอาไปคืนเขาพร้อมกับซื้อกาแฟดำแบบที่เขาชอบไปฝากเป็นการขอบคุณ (ครั้งที่สี่)

เช้าวันต่อมา นิตาตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อเตรียมตัว เธอสวมชุดนิสิตที่ดูเรียบร้อยกว่าวันแรกเล็กน้อย (แม้จะยังใส่รองเท้าผ้าใบตามสไตล์สาวโยธาก็ตาม) ในมือถือถุงผ้าเช็ดหน้าที่รีดมาจนเรียบกริบและแก้วกาแฟอเมริกาโน่ร้อนที่เธอแอบปั่นจักรยานออกไปซื้อที่ปากซอยมา

"เอาล่ะ นิตา... แค่คืนผ้าแล้วบอกขอบคุณ สบายมาก!"

เธอเดินไปที่รั้วบ้านระแวงไม้ที่เป็นพรมแดนกั้นระหว่างสองบ้าน สายตามองไปที่รถเก๋งสีขาวที่จอดวอร์มเครื่องอยู่ นิตากำลังจะตะโกนเรียกชื่อเขา แต่แล้วเท้าของเธอก็หยุดกึก

ที่ข้างรถเก๋งคันนั้น เกื้อหนุนไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว

เขากำลังยืนคุยอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง... ผู้หญิงที่ดูราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น เธออยู่ในชุดนิสิตที่เข้ารูปสวยงาม กระโปรงทรงเอผ่าหน้ายาวพอดีตัว ผมยาวดัดลอนสลวยดูเงางาม และใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตสะกดทุกสายตา

"พี่เกื้อคะ ฝากเอกสารชุดนี้ให้สโมสรนิสิตด้วยนะคะ พลอยตรวจทานมาให้รอบหนึ่งแล้ว" เสียงหวานใสของเธอคนนั้นดังแว่วมาถึงหูนิตา

"ขอบคุณครับ 'พลอย' ลำบากคุณจริงๆ ทั้งที่ต้องเตรียมตัวประกวดดาวคณะบริหารแท้ๆ" เกื้อหนุนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิตารู้สึกว่ามัน 'นุ่มนวล' กว่าตอนที่พูดกับเธอเป็นสิบเท่า

"ไม่ลำบากเลยค่ะ เพื่อพี่เกื้อ พลอยยินดีเสมอ" หญิงสาวคนนั้นยิ้มกว้างจนตาหยี พลางเอื้อมมือไปปัดเศษฝุ่นเล็กๆ บนไหล่เสื้อเชิ้ตของเกื้อหนุนอย่างถือวิสาสะ

นิตายืนนิ่งอยู่หลังพุ่มเข็มที่กั้นรั้ว ความรู้สึกอุ่นๆ ในอกเมื่อคืนหายวับไปทันที แทนที่ด้วยความรู้สึก 'จุก' และ 'หงุดหงิด' อย่างบอกไม่ถูก เธอจ้องมองมือของ 'พลอย' ที่สัมผัสไหล่เขา และมองหน้าเกื้อหนุนที่ไม่ได้ขยับหนี แถมยังส่งยิ้มบางๆ กลับไปให้เสียด้วย

"เหอะ! ที่แท้ก็ชอบแบบนี้นี่เอง" นิตาพึมพำลอดไรฟัน "ชอบพวกคนสวย มาดคุณหนู อ่อนหวาน... แล้วมาวุ่นวายกับยัยเด็กวิศวะมอมแมมอย่างฉันทำไมกัน"

เธอมองถุงผ้าเช็ดหน้าในมือและแก้วกาแฟที่เริ่มคลายความร้อนลง ความตั้งใจที่จะขอบคุณหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความหมั่นไส้และความรู้สึกว่าตัวเอง 'ตลก' ที่อุตส่าห์ตื่นเช้ามาทำอะไรแบบนี้

นิตาตัดสินใจหันหลังกลับ ตั้งใจจะเดินเข้าบ้านป้าอัญไปเงียบๆ แต่แล้วเสียงทุ้มอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นเสียก่อน

"นิตา! ยืนทำอะไรตรงนั้นครับ?"

เธอสะดุ้งสุดตัว หันกลับไปมองเห็นเกื้อหนุนจ้องมาที่เธอ ส่วน 'พลอย' ดาวคณะบริหารคนสวยก็หันมามองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย (และแฝงไปด้วยการสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า)

"เอ่อ... เปล่า! หนูแค่... ออกมาดูว่าฝนจะตกไหม" นิตาตอบเสียงตะกุกตะกัก พลางแอบซ่อนแก้วกาแฟไว้ข้างหลัง

"แดดออกจ้าขนาดนี้เนี่ยนะ?" เกื้อหนุนขมวดคิ้ว "แล้วในมือนั่นถุงอะไร?"

"ไม่มีอะไร! ของป้าอัญน่ะ พี่ไปกับเพื่อนของพี่เถอะ หนูไปเรียนเองได้!" นิตาพูดจบก็วิ่งเข้าบ้านป้าอัญไปทันทีโดยไม่รอฟังคำทักท้วง

เกื้อหนุนมองตามหลังเด็กสาวจอมรั้นไปด้วยความงุนงง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ นิตาถึงได้มีท่าทีฟัดเฟียดขนาดนั้น ทั้งที่เมื่อวานยังดู 'ว่าง่าย' ขึ้นมานิดหน่อยแล้วแท้ๆ

"น้องบ้านข้างๆ พี่เกื้อดู... กระตือรือร้นดีนะคะ" พลอยพูดพลางหัวเราะเบาๆ

"ครับ... กระตือรือร้นจนน่าปวดหัวเลยล่ะ" เกื้อหนุนตอบ แต่สายตายังคงมองค้างอยู่ที่ประตูบ้านป้าอัญ

ตลอดทั้งวัน นิตาไม่มีสมาธิกับการเรียนฟิสิกส์หรือแคลคูลัสเลยแม้แต่นิดเดียว ในหัวของเธอมีแต่ภาพ 'ดาวคณะบริหาร' เพื่อนคนนั้นที่ยิ้มให้เกื้อหนุนซ้ำไปซ้ำมา

"เป็นอะไรวะนิตา หน้าบูดอย่างกับลืมเติมปูนในงานหล่อ" 'ปอนด์' เพื่อนใหม่หนุ่มโยธาตัวโตสะกิดถามขณะกำลังพักเที่ยง

"ไม่มีอะไร แค่หิวข้าวมั้ง" นิตาตอบปัด พลางมองไปที่ทางเข้าคณะวิศวะฯ อย่างไม่ตั้งใจ

ใจหนึ่งเธอหวังว่าจะเห็นรถเก๋งสีขาววนมาจอดเหมือนเมื่อวาน แต่อีกใจหนึ่งเธอก็บอกตัวเองว่าเขาคงไปกินข้าวสุดหรูกับดาวคณะคนสวยไปแล้ว... และเมื่อเวลาผ่านไปจนบ่ายคล้อย รถคันนั้นก็ไม่ปรากฏตัวจริงๆ

"นั่นไง... ว่าแล้วเชียว บัญชีก็ต้องคู่กับบริหาร จะมาสนใจอะไรกับโยธา"

นิตาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมาจากกระเป๋า เธออยากจะโยนมันทิ้งลงถังขยะไปเสียตอนนี้ แต่ความนุ่มของเนื้อผ้าและความทรงจำตอนที่เขาเช็ดหน้าให้เธอกลับรั้งมือไว้

นิตากลับบ้านด้วยรถเมล์และวินมอเตอร์ไซค์ตามที่เธอตั้งใจไว้ สภาพเธอวันนี้ไม่มอมแมมเท่าวันแรก แต่ใจกลับเหนื่อยล้ากว่าหลายเท่า เมื่อมาถึงหน้าบ้าน เธอเห็นเกื้อหนุนยืนรดน้ำต้นไม้เสื้อสูทถูกถอดออกเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตขาวพับแขนเสื้อ

"กลับเองเป็นด้วยเหรอครับ? นึกว่าต้องให้หน่วยกู้ภัยไปลากออกมาจากกองทราย" เขาเปรยเสียงเรียบเมื่อเห็นเธอเดินผ่าน

นิตาหยุดเดิน หันมาจ้องหน้าเขา "ใช่! หนูโตแล้ว กลับเองได้ ไม่ต้องรบกวนเวลาอันมีค่าของพี่เกื้อกับ 'คุณพลอย' หรอกค่ะ"

เกื้อหนุนชะงักมือที่จับสายยาง "คุณพลอย? อ๋อ... หมายถึงเพื่อนผมเมื่อเช้าน่ะเหรอ"

"เพื่อน... หรืออะไรก็ช่างเถอะค่ะ" นิตาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเป้ แล้วโยนถุงผ้าเช็ดหน้าข้ามรั้วไป "เอาของพี่คืนไป! ขอบคุณที่ให้ยืม คราวหน้าไม่ต้องลำบากเอามาให้หรอกนะ เพราะหนูก้มีและจะพกไปเอง!"

ผ้าเช็ดหน้าตกลงบนพื้นหญ้าที่เปียกชุ่มจากการรดน้ำ เกื้อหนุนมองถุงผ้าที่เปียกน้ำไปครึ่งหนึ่งด้วยแววตาที่หม่นลงเล็กน้อย

"นิตา... เป็นอะไรของคุณ จู่ๆ ก็มาพาลใส่คนอื่น"

"หนูไม่ได้พาล! หนูแค่รู้ที่ต่ำที่สูง!" นิตาตะโกนกลับ "หนูรู้ว่าหนูมันก็แค่เด็กข้างบ้านที่น่ารำคาญ ไม่ได้สวย ไม่ได้เก่งเหมือนดาวคณะบริหารของพี่นี่! ต่อไปนี้ไม่ต้องมายุ่งกับหนูอีกนะ!"

พูดจบ นิตาก็วิ่งเข้าบ้านป้าอัญไปทันที ทิ้งให้เกื้อหนุนยืนถือสายยางค้างอยู่ท่ามกลางความเงียบ ชายหนุ่มวางสายยางลงแล้วเดินไปเก็บถุงผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา เขาคลี่มันออกดู... แม้มันจะเปียกน้ำ แต่เขาก็ยังได้กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มที่ดูเหมือนเธอจะตั้งใจซักมาให้เขา

"ยัยเด็กบ้า... คิดไปถึงไหนเนี่ย" เกื้อหนุนถอนหายใจยาว พลางมองผ้าในมือ "ดาวคณะอะไรนั่น... ผมยังไม่ได้คิดจะไปรับไปส่งเขาเลยสักนิด"

ค่ำคืนนั้น กำแพงไม้ระแนงที่กั้นระหว่างสองบ้านดูเหมือนจะสูงขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่าในความรู้สึกของคนทั้งคู่...