บรรยากาศยามเย็นที่ร้านอาหารไทยสไตล์โมเดิร์นริมน้ำดูจะรื่นรมย์เกินกว่าที่ นิตา จะรับไหว วันนี้เธอถูก ป้าอัญ บังคับให้สลัดกางเกงยีนตัวเก่งกับเสื้อช็อปคณะวิศวกรรมศาสตร์ออก แล้วเปลี่ยนมาสวมชุดกระโปรงผ้าลินินสีครีมที่ดูเป็นกุลสตรีเสียจนเธอเดินไม่เป็น
"นิตา ป้าบอกให้เดินยืดหลังตรงๆ ไม่ใช่เดินเหมือนกำลังจะไปขุดถนน" ป้าอัญเอ่ยเสียงเรียบพลางปรายตามามองหลานสาว
"โธ่ ป้าอัญคะ รองเท้านี่มันบีบเท้านิตาจะแย่แล้วค่ะ อีกอย่างใส่กระโปรงแบบนี้มันก้าวขาไม่ออก นิตาชินกับกางเกงที่ใส่วางผังสนามมากกว่านะคะ" นิตาบ่นอุบอิบพลางพยายามทรงตัวบนรองเท้าส้นสูงนิ้วครึ่งที่เธอมองว่ามันคือเครื่องทรมานชั้นดี
ขณะที่พนักงานกำลังนำทางไปยังโต๊ะริมน้ำ ป้าอัญก็ชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย เมื่อสายตาไปปะทะกับร่างของชายหนุ่มและหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่ดูคุ้นตา
เกื้อหนุน และ ริน สองนักศึกษาชั้นปีที่ 4 คณะบัญชีที่กำลังอยู่ในช่วงฝึกงาน นั่งต
