เช้าวันเสาร์ที่ควรจะเป็นวันหยุดพักผ่อนของเหล่านักศึกษา กลับกลายเป็นวันที่ นิตา ต้องตื่นขึ้นมาเผชิญกับบทลงโทษข้อที่สามของป้าอัญอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ภายในห้องครัว กลิ่นควันเทียนอบขนมและกลิ่นหอมมันของกะทิคั้นสดอบอวลไปทั่ว นิตาในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นมัดผมรวบตึง กำลังยืนเหงื่อซึมอยู่หน้าเตาแก๊ส ในมือถือพายไม้คนแป้งในกระทะทองเหลืองอย่างเก้ๆ กังๆ
"คนไปทางเดียวกันสิลูก อย่ากวนย้อนกลับไปกลับมา แป้งมันจะคืนตัว" ป้าอัญ เอ่ยเตือนเสียงเรียบพลางใช้ผ้าสะอาดเช็ดขอบถาดขนมเปียกปูนใบเตยที่ตัดเป็นชิ้นพอดีคำอย่างประณีต
"ป้าคะ นิตาว่านิตาถนัดผสมปูนมากกว่ากวนแป้งจริงๆ นะคะเนี่ย" หลานสาวบ่นอุบ แต่สายตาที่ชำเลืองมองป้าอัญกลับเต็มไปด้วยความเกรงใจ เพราะรู้ดีว่าวันนี้ป้าตั้งใจมากเป็นพิเศษเพื่อจะฝากขนมไปขอบคุณ อาจารย์นภดล ที่ช่วยเป็นหูเป็นตาให้ที่คณะ
"หัดไว้เถอะนิตา งานโยธาเขาสอนให้เราสร้างรากฐานที่แข็งแรง แต่งา
