ค่ำคืนแรกในบ้านไม้หลังเล็กที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้ใหญ่ในต่างจังหวัดแตกต่างจากห้องทำงานแอร์เย็นฉ่ำในกรุงเทพฯ อย่างสิ้นเชิง เสียงจิ้งหรีดเรไรและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกปีบที่ร่วงหล่นบนพื้นหญ้าควรจะทำให้ใจสงบ แต่สำหรับ เกื้อหนุน มันกลับเป็นคืนที่เขารู้สึกประหม่าที่สุดในชีวิต
เขาได้รับอนุญาตให้นอนที่แคร่ไม้ไผ่ตรงระเบียงหน้าบ้าน เนื่องจากห้องนอนในบ้านมีจำกัด และที่สำคัญ... นิตายังคงรักษาท่าทีเฉยชาใส่เขาจนความเงียบนั้นดูน่าอึดอัดยิ่งกว่าการโดนตวาดด่าเสียอีก
เช้าวันรุ่งขึ้น เกื้อหนุนตื่นมาพร้อมกับแสงตะวันรำไร เขาไม่ได้นอนตื่นสายเหมือนวันหยุดปกติที่บ้าน ใจของเขาพะวงถึงคนในบ้าน เขาเห็นนิตาในชุดเสื้อยืดกางเกงเลขายาว ดูแปลกตาไปจากลุคสาววิศวะปี 1 ที่เขาคุ้นเคย เธอกำลังรดน้ำแปลงผักและตัดผักสดในสวนหลังบ้านเพื่อเตรียมไว้ให้แม่ใช้ทำกับข้าว
“ให้พี่ช่วยนะ” เกื้อหนุนรีบเดินเข้าไปหาหมายจะแย่งถังน้ำจากมือเธอ
นิต
