Part 3 - Smut Addict
1061 Words
"Iiwasan mo na naman ako? Mas matagal pa pag-iwas mo sa'kin kesa sa friendship natin." aniya habang sinasabayan ako sa paglalakad.
Ang bilis niya akong nahabol dahil ang isang yapak niya ay tatlong hakbang ko na.
"Hindi kita iniiwasan. May class lang ako," palusot ko.
"Sabi ni Irene, alas diyes pa klase mo. Why are you lying to me, pretty girl?"
Napapikit ako. I'm a bad liar!
"Nagtanong ka sa kanya?" I asked.
"Oo. She gave me your full schedule."
"Why?"
"Basta. So bakit ka nga nagmamadali?
"Magbabasa-basa pa kasi ako."
"Kape tayo. Habang nagbabasa ka, kakain lang ako. Hindi ako magsasalita."
Bumuntong hininga ako dahil ayaw niya akong tigilan. Baka makita na naman kami ni Irene.
Ayoko rin siyang harapin dahil nagkasala ako kagabi. My gosh, parusa ko na ba 'to?
Pinilit ko ang sarili kong magbasa ng lesson sa notebook ko. I couldn't help noticing her long fingers tapping slightly on the table.
I wonder how it will feel when they're inside-
"Stop!" sigaw ko at napatayo ako. Napatingin sa akin ang iilang nagkakape rin.
Napahawak ako sa mukha ko dahil sa kahihiyan. Sa sobrang ingay at bastos ng utak ko ay ganito ang nangyayari.
You're not healthy for me, Jastine!
"Are you okay? You look unwell." aniya at tumingin nang mabuti sa akin. Ang ganda ng lips niya. At ang bango bango niya.
"I can't read kung titignan mo ako nang ganyan, Jastine. Mauuna na ako."
Hindi na siya sumunod pa sa akin. Dumiretso ako sa cr para kalmahin ang sarili. Iba ang nararamdaman ko tuwing titignan niya ako. At kanina, parang gusto ko siyang halikan. I hate myself! I'm lusting over her and she doesn't even know it.
Hindi ko alam kung bakit dinala ako ng mga paa ko sa malapit na beerhouse. Hindi ako umiinom at kahit kailan hindi pa ako nalasing. I went there unconsciously and ordered drinks na para bang kakayanin kong inumin lahat.
I finished three bottles at umiikot na ang paninging ko. I decided to walk hanggang sa sakayan dahil walang sakayan sa tapat.
My head is spinning. Hindi pa naman yata ako lasing. Sadyang nahihilo lang.
"Miss, san punta mo? Hatid ka na namin. Malayo pa ang sakayan." sabi ng isa sa mga lalaking nakasalubong ko. Hindi ko masyadong maaninag ang mukha dahil madilim.
"Hindi na po. Kaya ko na pong maglakad."
"Sige na, hatid ka na namin. Baka mapahamak ka pa." aniya at hinaplos ako sa likod. Amoy na amoy ko ang pinaghalong amoy ng alak at ng grasa sa kanila.
"Huwag niyo po akong hawakan..."
"Eto naman, pakipot pa-"
Bumulagta sa sahig ang lalaki bago niya ako mahawakang muli.
"Aba, tarantado ka ah." galit na sabi ng isa. Lalo kong nahilo. Hindi ko maaninang ang nangyayari. Napawak ako sa poste.
"Kapag sinabi niyang huwag mo siyang hawakan, huwag mong hahawakan!" sigaw ng pamilyar na boses.
Puro pagdaing at tadyak ang naririnig ko. Ilang minuto rin ang tinagal bago tumahimik ang paligid.
"Hey, Fina. Ayos ka lang? Bastos ang mga pautangina!"
"Jastine, I'm okay...pero nahihilo ako."
Walang kahirap-hirap niya akong binuhat sa mga braso niya. She called a cab saka ako inuwi sa amin.
"Fina, anong nangyari sa'yo anak?!" histerikal na tanong ni mama nang makitang akay ako ni Jastine. Bumalik ako sa wisyo sa lakas ng sigaw niya.
"Nahihilo lang ako, ma."
"Saan po ang kwarto niya? Dadalhin ko na po roon." ani Jastine.
"Naku, hindi nagpapa akyat 'yan sa kwarto niya. Seraphina, ayos lang ba—"
"Ayos lang, ma."
Binuhat niya ako paakyat sa kwarto ko. Binigay ko rin sa kanya ang susi. She unlocked it saka ako inupo sa kama.
"Nahihilo ka pa ba?"
"Oo."
"Do you know what happened?" tanong
"Yes."
"Don't do it again. Why did you even go there? Delikado." aniya saka hinilot ang sentido ko.
"Hoping I'd forget you," bulong ko. Ang lapit ng mukha niya sa akin. Three inches away from my face.
"I don't want you to forget me, Fina."
"You don't know me. I'm bad. Really bad. Kung alam mo lang ang tinatago ko, you'll be disgusted." I muttered. Tuluyan nang bumagsak ang mg luhang pinipigilan ko.
Tinanggal niya ang salamin ko. She wiped my tears away.
"You're not bad. Stop saying that."
"You don't get it, do you? O nagkukunwari ka pa ring hindi mo alam?" I asked. Bumangon ako sa pagkakahiga. Para na rin makaiwas ako sa titig niya.
"Paano ko malalaman kung hindi mo sasabihin sa akin?" she said, a little frustrated.
"Nakita mo ang mga libro ko. You saw them clearly nang matamaan ako ng bola!" I muttered and looked at her.
Pilit kong binabasa ang expression niya. But nothing changed. It was like I said nothing to her.
"And?"
"Huh. Nakita mo kung gaano kabastos ang mga iyon. I am an addict, Jastine. Iyon lang ang binabasa ko because I am a pervert woman—"
"I read those too. Am I considered disgusting now?"
"What?"
"Fina, you're not the only one who reads those kinds. I've seen plenty of them. Watched porn even. So anong nakakadiri don?" tanong niya sa akin.
Hindi ako makasagot. Hindi ko alam. All I know is that hindi ako normal.
“No, no, Jastine. Please, umalis ka na. Ayokong pandirian mo ako—”
“Paulit-ulit mong sinasabi 'yan, that bullshit. Fina, kailan ba kita pinandirian? I will never be disgusted by you. Never. Please... make it make sense to me!”
I kept on pushing her but she won't move.
"Pakiusap naman!"
"Pasensya na, Fina. Kung ang rason mo ang ang pagbabasa mo ng mga 'yan, masyadong mababaw-"
"Kapag nalaman mo kung anong pinandidirihan ko sa sarili ko," I said, voice shaking, barely able to meet her eyes, "hindi ka na lalapit pa sa akin."
Jastine stared at me hurt, frustrated, and furious all at once. "You keep saying that like I’m too weak to handle the truth. Then say it! Say it and let me decide. Don’t act like you’re protecting me when you’re just pushing me away!"
I bit my lip hard, forcing myself to breathe. To move. To not crumble.
“Okay,” I whispered, then slowly stood up straighter. My voice was cold. Controlled. But inside, everything was crumbling. “Kung ‘yan ang gusto mo…”
I looked at her, steady this time.
“I’m not just a smut addict, Jastine.”
- Writer
