Saying I Love You (COMPLETED)

CHAPTER 4

Dumating ang linggo at kagaya ng dati ay buong maghapon lang ako sa bahay dahil mamayang 4 PM ang pasok ko sa trabaho.

Dumating na ang mga bayarin ko sa bahay, kaya heto ako ngayon nagka-calculate na dahil by next month, first pay day ko na kaya lahat ng bayarin ko ay babayaran ko na.

After kong i-compute lahat ng gastusin ko pag-sumahod ako ay nag-linis naman ako ng buong bahay. Mabuti na lang at hanggang ngayon ay wala parin akong kasama sa bahay kaya kahit papaano ay panatag ang loob ko.

Tumunog ang phone ko kaya kinuha ko ito sa ibabaw ng table. "Hello, kuya napatawag ka." Ani ko sa kabilang linya.

"Snow, nasaan ka?" Tanong ni Kuyauya.

I take a glance at my wall clock. It's already 2:30 PM.

"Nasa bahay lang kuya. Mamaya pang 4PM pasok ko sa work, eh." sagot ko.

"Snow, wag kang magagalit ah?"

Okay, but I'll get nervous because of what my brother will say.

Tinabi ko ang walis na hawak ko at nilagay iyon sa may pinto bago ako umupo sa sofa.

"What is it? You looked nervous, Kuya."

"Kasi si Aaron," mahinang sambit niya.

Kumunot ang noo ko. "Anong meron sa kanya?" Tanong ko.

"Alam na ni Aaron kung nasaan ka ngayon. Baka pumunta siya riyan!"

Natigilan ako sa sinabi. Na patayo ako dahil doon.

"What? How did he know?"

Rinig ko ang pagbuntong hininga ni Kuya sa kabilang linya. "Sorry na, Snow. Nabigla ako. Sobrang pagod ako sa pagha-handle ng company natin. Ang daming paper works na dapat pirmahan ng pumunta siya dito kanina!"

Napahawak ako sa sintido ko. "Sige, kuya. I can handle him, don't worry."

But, I know to myself that I still don't want to talk to him for now. Mangungulit lang 'yun na makipagbalikan kahit na Ayoko na.

"Are you sure about that?"

"Yes," I said. "Thank you for telling me this."

Pinatay ko ang tawag at napa-buntong hininga. Mahigit 2 hours ang biyahe mula Manila hanggang dito sa Isle Esme.

Hindi naman siguro ako mahahanap agad ni Aaron kung sakaling pumunta siya rito.

Wala sa sariling napailing ako bago tumayo sa sofa. Tsaka ko na siya iintindihin pag nandito na siya.

Naligo na para makapag handa na sa trabaho ko. I'm just wearing a under knee short, a black long sleeve and a pair of sneakers. I put my hair into a messy bun.

Nang makita kong maayos na ang hitsura ko ay kinuha ko ang sling bag ko sa ibabaw kama ko at umalis na.

Sa araw na ito wala masyadong naging customer ang store kaya naman nakatuon lang ako sa pag-aayos ng mga pagkain sa shelf.

Dumating ang 10:30 PM kaya nag-ayos na ko para para isarado ang store ng tumunog ang phone ko.

Kinuha ko iyon sa sling bag ko at tinignan kung sino ang tumatawag. Unknown number ang tumatawag. Hindi naman pwedeng si Basty ito, dahil na-save ko na ang number niya kagabi.

Baka nagkamali lang.

I thought, but I'll get nervous when the unknown number called again.

No. This is not just a mistake.

Nang hindi ko sagutin ay nag-text ito.

Damn it, Snow! Pick up the phone!

"Oh god!" Napahawak ako ng mahigpit sa counter ng mabasa ang text.

Nandito na si Aaron at hindi siya mahihirapan na hanapin ako sa islang 'to.

Hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko. I'm sure na mang-gugulo si Aaron dito at hindi ko hahayaang mang-yari iyon.

I can't let that happen!

Pabalik-balik ako dito sa counter ng tumunog ulit ang phone ko. Kung kanina ay Aaron ang tumatawag, ngayo'y si Basty naman.

Mabilis kong sinagot ang tawag ni Basty.

"Ang bilis mo namang sagutin. Parang noong nakaraang araw umabot pa ng 10 minutes bago mo sagutin ang tawag ko." Bungad niya sakin mula sa kabilang linya.

"Basty, pwede ka bang pumunta dito sa store?" Diretsong sabi ko.

No choice na ko. Kesa naman mahanap ako ni Aaron. Hindi ko pa alam paano siya haharapin.

"Aba! Nag-iba yata ang ihip ng hangin ngayon at pina-papunta mo ko riyan." Natawa pa siya ng sabihin iyon.

I bit my lower lip. "My ex is here! Nandito si Aaron sa Isla. Maliit lang ang Isle Esme at sooner or later mahahanap at mahahanap niya ko!"

"Papunta na ko d'yan. Wag kang aalis d'yan hangga't wala ako!" Aniya at pinaba na ang tawag.

Nakahinga ako ng maluwag. Napag desisyunan kong isara na ang store at sa labas ko na lang hintayin si Basty.

Nasarado ko na ang store ng dumating si Basty. Naka-maong na short siya at plain white T-shirt.

"Tumatawag pa ba sayo yung ex mo?" Tanong niya.

Umiling ako. "Hindi na. Pero kanina tawag ng tawag."

"Ihahatid na kita sa bahay mo."

Tumango lang ako at sumunod sa kanyang maglakad nang may tumawag sakin.

"Snow! I'm glad that I finally found you!"

I was stunned for a moment. Napapikit ako ng ma-realized na nandito nga talaga si Aaron sa Isle Esme.

Humarap ako kay Aaron. "Why are you here?" I asked him.

He smiled. "We need to talk."

"We have nothing to talk about, Aaron." Ani ko.

"Yes we do," Lumapit siya sa akin at hinawakan ang kanang kamay ko. "Let's talk."

"Easy pare, ayaw makipag usap sayo ng tao." Humarang si Basty sa gitna namin at hinawakan ang kamay ko.

Doon lang tumingin si Aaron kay Basty.

"Sino ka ba? Bakit ka nangingialam?" May angas na sambit nito kay Basty.

Ngumisi naman si Basty. "Hindi na mahalaga kung sino ako. Malinaw naman na ayaw makipag-usap sayo ng tao, tapos pipilitin mo."

"Wala akong pakialam kung sino ka! I'm here because of Snow."

"Wala rin akong pakialam sayo. Tandaan mo, dayo ka lang dito sa isla namin kaya kung ano mang katarantaduhan ang gawin mo papa-bangaray kita agad. " Hindi nawala ang ngisi sa labi ni Basty.

Aamba dapat si Aaron papalapit kay Basty ng pumagitna ako sa kanila dalawa.

"Tama na!" May diin na sambit ko at tumingin kay Aaron. "Aaron, umalis kana please lang!"

"Snow, we need to talk! I need to explain about everything that happened between us."

"Wala na tayong dapat pang pag-usapan at wala ka na ring dapat i-explain sa 'kin dahil matagal na tayong tapos!"

Aaron sigh. "Okay, I'll give you some time. I'll call you again." Sabi niya at tumingin kay Basty. "Hindi pa tayo tapos." Pagbabanta nito bago sumakay sa kotse niya.

Mariin kong pinikit ang mga mata ko. Ito ang sinasabi ko! Manggugulo at manggugulo si Aaron rito.

"Okay ka lang?"

Nagtaas ako ng tingin kay Basty. Seryoso na naman ang mukha niya.

Ngumiti ako. "Okay lang."

"Hatid na kita sa bahay mo." Maharang sabi niya.

Tumango ako at sumunod sa kanya. Nakayuko ako habang naglalakad kaming dalawa. Walang nagsasalita sa aming dalawa.

Nahihiya ako dahil nakita niya pa kung gaano katarandado ang ex ko. Muntik pa silang mag-away kanina dahil sa akin.

Nakarating kami sa bahay ng tahimik. Kinuha ko ang susi ng gate para buksan iyon.

"Salamat nga pala." Ani ko.

"Wala yon. Tsaka, wag kang matakot do'n sa ex mo." Kung kanina ay seryoso siya ngayon naman ay nakangiti na siya.

"Hindi mo kilala si Aaron. Marami siyang kakilala at baka kung anong gawin niya sayo."

Kinurot niya kaliwang pisngi ko, pero mahina lang. "Nandito siya sa isla namin. Mas marami akong kilala dito at kung may gawin man siyang masama sa akin lalo na sayo, magtago-tago na siya."

At that time, napangiti ako dahil sa sinabi niya. I feel at ease.

Tumango ako ng nakangiti. "Thank you again. Sige na, alis kana."

"Aalis lang ako pag-sure akong nakapasok kana sa loob ng bahay mo. Kaya, pumasok kana dahil maaga pa ang pasok ko bukas." He said then he put his hands in his pocket.

"Sige na. Ba-bye!" I wave my hand.

Hindi nawala ang ngiti ko ng pumasok ako sa bahay.