หลังจากจูบที่สอง อัญยังคงซบหน้าลงบนไหล่ฝน
ลมหายใจของทั้งคู่ยังปะทะกันอยู่ในระยะใกล้
ไม่มีคำพูด
แต่ความรู้สึกกลับดังเกินพอ
ฝนรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงจนไม่กล้าขยับ
เหมือนกลัวว่า…ถ้าขยับแล้วทุกอย่างจะเป็นความฝัน
อัญยกหน้าขึ้นเล็กน้อย
ปลายนิ้วแตะริมฝีปากฝนเบาๆ
เหมือนจดจำความรู้สึกเมื่อครู่
“ฝน…”
เสียงเธอแผ่ว นุ่ม และจริงจนฝนขนลุก
“คะ…นายหญิง”
“เรียกฉันว่าอัญได้ไหม ตอนที่เราอยู่กันสองคน”
ฝนตาโต
“เอ๊ะ…แต่มัน—”
“ฉันอยากให้เธอเรียก”
อัญพูดช้าๆ แต่หนักแน่น
“เพราะกับเธอ…ฉันไม่อยากเป็นแค่เจ้านาย”
หัวใจฝนเต้นแรงจนแทบเจ็บหน้าอก
เธอไม่รู้จะตอบยังไง นอกจากพยักหน้าเบาๆ
“…ค่ะ อัญ”
เพียงเท่านั้น
ดวงตาของอัญก็อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
เหมือนคำเรียกนั้นเยียวยาบางอย่างในใจเธอจริงๆ
⸻
ความใกล้ชิดตอนเช้า—ที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
หลังจากลุกขึ้นจากเตียง
อัญยื่นมือมาหาฝนแบบไม่ได้คิดเลย
“มา
