หลังจากเหตุการณ์ในห้องนั่งเล่น
อัญเดินนำฝนเข้าไปในห้องนอนเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา
แต่คืนนี้…
ฝนรู้ว่าไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
เพราะอัญพูดเองว่า—
“คืนนี้…ฉันจะขยับเข้าใกล้มากกว่าเมื่อคืน”
แค่คิด ฝนก็หน้าแดงจนร้อนที่ต้นหูไปหมด
อัญเปิดไฟหัวเตียงสลัว ๆ
ห้องทั้งห้องอบอุ่นเหมือนถูกเตรียมไว้ล่วงหน้า
กลิ่นลาเวนเดอร์หอมบาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ
ฝนก้าวเข้าไปอย่างเกร็ง ๆ
แต่เสียงของอัญทำให้เธอสะดุด
“ฝน”
เสียงทุ้มเบา…เหมือนจะกลัวทำให้เธอตกใจ
ฝนหันกลับไป
“คะ?”
อัญเดินเข้ามา
ไม่เร็ว ไม่ช้า
แต่ระยะลดลงจนฝนต้องถอยหลังนิดเดียวโดยไม่ตั้งใจ
อัญหยุดอยู่ตรงหน้า
ใกล้จนฝนได้ยินเสียงลมหายใจของเธอ
“ถ้าเธอไม่สบายใจ…บอกฉันได้ทันทีนะ”
ฝนใจอ่อนลงทันที
อัญเป็นคนที่ใช้คำสั่งเก่งที่สุด
แต่ประโยคนี้ไม่ใช่คำสั่ง
มันเป็น “ความห่วงจริง ๆ”
ฝนพยักหน้า
“…สบายใจค่ะ นายหญิง”
อัญยิ้มเล็ก ๆ—รอยยิ้มจริงใจ ไม่ใช่รอยยิ
