คืนหลังจากศศิยืนมองทั้งคู่จากนอกร้าน
บรรยากาศในห้องของอัญเงียบลงกว่าเดิม
แต่ไม่ใช่ความเงียบแบบอึดอัด
มันเป็นความเงียบ…
ที่อัญกำลัง “คิด”
กำลัง “วางแผน”
และกำลัง “ปกป้องฝน” ในแบบของเธอ
ฝนนั่งบนเตียง
มองอัญที่เดินวนอยู่ใกล้หน้าต่าง
มือทั้งสองข้างกอดอก
ใบหน้านิ่ง แต่ดวงตาแข็งขึ้นกว่าปกติ
ฝนรู้ทันทีว่านี่คือตัวตนของอัญเวลาต้องเผชิญศึกจริง ๆ
“อัญคะ…”
ฝนเรียกเบาๆ
อัญหยุดเดิน
หันมา
ใบหน้านิ่งนุ่มลงทันทีเมื่อเห็นฝน
“ตกใจเหรอ”
“ฝน…กลัวค่ะ”
ฝนยอมรับอย่างตรงไปตรงมา
“กลัวศศิจะทำอะไรอัญ หรือทำอะไรฝน…”
อัญเดินเข้ามา
นั่งลงบนเตียงตรงหน้าฝน
จับมือเธอทั้งสองข้างเอาไว้
“ฟังฉันนะฝน”
เสียงเธอทุ้ม ต่ำ และมั่นคงจนฝนใจอ่อน
“ศศิไม่ใช่คนที่ฉันกลัว และไม่มีสิทธิ์ทำอะไรเธอได้”
ฝนพยักหน้า
แต่ความกังวลยังไม่หมด
อัญเอื้อมมือขึ้น
ลูบแก้มฝนเบา ๆ
“อย่ากลัว”
เธอพูดเบานุ่ม
“ฉันอยู่ข้างเธอ”
