หลังจากประตูห้องรับรองถูกเคาะ
อัญจำใจต้องปล่อยมือฝนออก
แต่เธอยังมองฝน…เหมือนยังอยากจับอยู่
เลขานุการเปิดประตูเข้ามา
“ขอโทษที่รบกวนค่ะผู้จัดการอัญ คุณมีนัดกับบริษัทคู่ค้าตอนบ่ายสองค่ะ”
อัญตอบเรียบๆ
“รับทราบ เดี๋ยวฉันไป”
ก่อนเลขานุการจะออกไป เธอเหลือบมองฝนเล็กน้อย
ไม่ใช่สายตาไม่ดี…แต่เป็นสายตาสงสัยปนอยากรู้
อัญหันกลับมาหาฝนทันทีที่ประตูปิด
“อย่าคิดอะไรแปลกๆ กับสายตามัน”
ฝนรีบส่ายหน้า
“ฝนไม่ได้คิดอะไรค่ะ…แค่รู้สึกเกรงใจนายหญิงมากกว่า”
อัญยกมือแตะแก้มเธอเบาๆ
“ไม่ต้องเกรงใจฉันในเรื่องที่ฉันเลือกเอง”
ฝนหน้าแดงวูบ
หัวใจเต้นเร็วเหมือนเพิ่งวิ่งมาร้อยเมตร
แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ—
เสียงโทรศัพท์ของฝนดังขึ้น
ชื่อบนหน้าจอทำให้เธอชะงัก
“เก่ง”
เพื่อนผู้ชายที่เคยคอยช่วยเหลือฝนตอนอยู่บ้านเก่า
คนที่อัญเคยเห็นข้อความแล้วไม่ค่อยพอใจ
อัญเหลือบตามองทันที
ดวงตาที่อ่อนโยนเมื่อครู่…นิ่งลงอ
