แสงแดดอ่อนๆ ตอนเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามา
ทำให้ห้องเต็มไปด้วยสีทองนุ่ม ๆ
ฝนลืมตาช้า ๆ
และพบว่า…
อัญยังนอนพิงไหล่เธออยู่
ใบหน้าสงบนิ่งจนฝนมองแล้วใจอ่อนทุกที
อ้อมแขนของอัญยังโอบเอวเธอไว้
เหมือนเมื่อคืน
เหมือนเธอไม่อยากให้ฝนขยับไปไหนเลย
ฝนรู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองกำลังเต้นเร็ว
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง
ไม่ใช่ความกลัว…
ไม่ใช่ความประหม่าที่อยากหนี…
มันคือ ความอบอุ่นที่อยากเก็บไว้นาน ๆ
ฝนยกมือขึ้นแตะผมข้างแก้มของอัญเบาๆ
ปลายนิ้วเธอสั่นนิดๆ
เหมือนกลัวทำให้อัญตื่น
แต่กลับเป็นอัญ…
ที่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ก่อนจะมองฝนด้วยสายตาที่นุ่มที่สุดเท่าที่เธอเคยมี
“ตื่นแล้วเหรอฝน”
เสียงนั้นแหบนิดๆ ยังไม่เต็มที่ แต่หวานจนหัวใจฝนสั่นไปหมด
“คะ…ขอโทษนะคะ ฝนปลุกคุณหรือเปล่า…”
อัญส่ายหน้า ปลายจมูกแตะไหล่ฝนเบาๆ
“ฉันตื่นเพราะเธอขยับนิดเดียว
แต่ไม่เป็นไร…ฉันชอบตื่นมาแล้วเห็นเธออยู่ตรงนี้”
ฝนหน้าแดง
