คำพูดของอัญ…
“เพราะฉันเริ่มชอบเธอมากเกินกว่าจะปิดไว้แล้ว”
ยังดังก้องในหัวฝนไม่หยุด
เธอนั่งนิ่ง ตัวแข็ง มือสั่นเบาๆ ใต้โต๊ะ
ใบหน้าร้อนจนแทบไหม้
อัญยังมองเธอ
มองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมายเกินกว่าคำพูด
สายตาที่ไม่ได้ต้องการคำตอบตอนนี้
แต่ต้องการให้ฝน “รับรู้”
ฝนพยายามหายใจให้เป็นจังหวะ
แต่ยิ่งมองอัญ…ก็ยิ่งทำไม่ได้
“ฝน”
อัญเรียกเบาๆ
น้ำเสียงทุ้ม อ่อนลงแบบที่มีให้แค่เธอ
“ค่ะ…นายหญิง”
“ฉันพูดไปแล้ว เธอไม่ต้องตอบทันที”
อัญวางมือบนโต๊ะ ใกล้มือฝนแค่ไม่กี่เซนติเมตร
“แต่ฉันอยากให้เธอรู้เอาไว้…ว่าฉันไม่ได้เล่น”
ฝนเม้มปากแน่น
หัวใจเต้นแรงแบบกลั้นไม่อยู่แล้ว
“ฝนรู้ค่ะ…นายหญิงไม่ใช่คนเล่นอะไรกับใครง่ายๆ อยู่แล้ว”
อัญมองเธออีกครั้ง
สายตาอ่อนลงจนฝนต้องหลบ—but—
“อย่าหลบตา”
อัญพูดเสียงเบา
แต่กระแทกหัวใจฝนเต็มๆ
ฝนฝืนเงยหน้า
ใบหน้าทั้งสองใกล้กว่าที่ควร
ใกล้จนฝนรู้สึกได้ถึงความอบ
