ฝนตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึก—อบอุ่น
ไม่ใช่เพราะผ้าห่มหนานุ่ม
แต่เพราะ “แขนของใครบางคน” พาดอยู่บนเอวเธออย่างเป็นเจ้าของ
เธอลืมตาช้า ๆ
และเห็นใบหน้าของอัญอยู่ใกล้แค่เอื้อม
ใบหน้าเรียบสวยในตอนหลับ…ดูอ่อนโยนกว่าตอนตื่นหลายเท่า
หัวใจฝนเต้นดังจนกลัวว่าอัญจะตื่นเพราะเสียงนี้ด้วยซ้ำ
เธอกำลังจะขยับออก แต่—
อัญดึงเอวเธอเข้าไปแน่นขึ้นโดยไม่ลืมตา
“อย่าเพิ่งลุก…ฉันยังไม่ตื่นดี”
เสียงทุ้มนุ่มของคนเพิ่งตื่นทำให้ฝนหน้าแดงวูบ
“แต่ว่า…ฝนต้องไปเตรียมอาหารเช้า—”
“ไม่ต้อง วันนี้ฉันให้พัก”
อัญพูดช้า ๆ
ปล่อยลมหายใจแผ่ว ๆ ที่หลังคอฝนจนเธอขนลุก
“นอนต่อซักหน่อย อยู่เฉยๆ…”
เสียงเธอนุ่มจนฝนหัวใจละลาย
“ฉันอยากมีเช้าแบบนี้บ้าง”
คำพูดนั้น…เหมือนบอกเป็นนัยว่า
อัญไม่เคยมีใครนอนอยู่ข้างๆ แบบนี้มาก่อน
ฝนตัวแข็งไปเลย
“นายหญิง…นี่—”
อัญลืมตาขึ้นเล็กน้อย จ้องเธอใกล้จนฝนหน้าแดงอีกครั้ง
“เงียบหน่อยฝน ถ้ายังข
