หลังจากอัญกอดฝนแน่นในห้องทำงาน
ทั้งคู่ยังคงยืนซบกันอยู่พักหนึ่ง
จนลมหายใจอัญเริ่มกลับมาเป็นปกติ
ฝนลูบหลังอัญเบาๆ
“อัญคะ…เมื่อกี้ที่ศศิพูด ฝนไม่เข้าใจเลยค่ะ
แต่ฝนพร้อมฟังนะคะ ถ้าคุณอยากเล่า”
อัญยังไม่ปล่อยฝน
นิ้วมือที่กอดหลังฝนสั่นเล็กน้อย
แสดงว่าความทรงจำเมื่อสามปีก่อน…ยังเจ็บอยู่
“ฝน…”
เสียงของอัญแผ่วลง
“ฉันจะเล่าให้เธอฟัง…แต่ไม่ใช่ตอนนี้”
ฝนชะงัก
แต่พยักหน้าช้า ๆ
“ค่ะ ฝนเข้าใจ”
อัญค่อยๆ ผละกอด
แต่มือยังจับไหล่ฝนแน่นอยู่เหมือนกลัวหลุดหาย
“ดี แล้วตอนนี้…ไปกินข้าวกันก่อนเถอะ เดี๋ยวเธอจะเวียนหัว”
ฝนยิ้มอ่อน ๆ
“ค่ะ อัญ”
แต่ก่อนจะเดินออกไป—
มืออัญจับมือฝนไว้ก่อน
บีบแน่นกว่าเดิมเล็กน้อย
“อย่าปล่อยมือฉันระหว่างเดินนะ”
ฝนหน้าแดงทันที
“คะ?”
“ศศิยังไม่ไปไหน”
อัญพูดช้าๆ
“ฉันไม่อยากให้เธอคิดว่าเธอทำให้ฉันสั่นคลอนได้อีก”
ฝนพยักหน้า
นิ้วเธอประสานกับนิ้วอัญอย่างเงียบๆ
มันเ
