ช่วงเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว
แต่ฝนกลับรู้สึกเหมือนเวลาทั้งหมดเดินช้าอย่างทรมาน
ก็อัญบอกไว้เองว่า…
“ตอนพักเที่ยง…ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ”
จะไม่ให้ใจเต้นได้ยังไง?
ฝนไม่รู้เลยว่าอัญจะพูดเรื่องอะไร
แต่คำว่า “เกี่ยวกับเธอทั้งหมด”
มันวนอยู่ในหัวไม่หยุด
⸻
พักเที่ยง — อัญพาไปที่ห้องรับรองส่วนตัว
เมื่อเที่ยงมาถึง อัญเดินมาหาฝนที่โต๊ะทำงาน
ไม่ใช่เดินธรรมดา…
แต่เดินมาพร้อมสายตาที่ทุกคนรอบๆ ต้องหลบด้วยความเกรง
“ฝน ไปกับฉัน”
คำสั่งเรียบๆ แต่ทุกคนได้ยินหมด
และมองตามฝนด้วยความสงสัยปนตกใจ
ฝนเดินตามอัญจนมาถึงห้องรับรองส่วนตัว—
ห้องที่ผู้บริหารระดับสูงเท่านั้นที่ใช้ประชุมลับหรือพูดคุยเรื่องสำคัญ
อัญปิดประตูอย่างเบามือ
แต่ฝนกลับรู้สึกเหมือนเสียงมันดังลั่นในหัวใจ
“นั่งก่อน”
ฝนนั่งลงอย่างระวัง
มือทั้งสองวางบนตักแน่นจนเหงื่อออก
อัญนั่งฝั่งตรงข้าม
สายตาของเธอนิ่งกว่าทุกครั้ง
เหมือนกำลังเตรี
