หลังประชุมตอนบ่าย
อัญเดินนำฝนออกจากห้องประชุมใหญ่
หลายคนมองตามด้วยความสงสัย—แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาถาม
เพราะสีหน้าอัญตอนนี้…นิ่ง เย็น และอ่านไม่ออกกว่าปกติ
ฝนเดินตามอย่างเงียบ ๆ
เธอรู้ได้ทันทีว่าอัญกำลัง ระวังอะไรบางอย่าง
ไม่ใช่แค่เรื่องข่าวลือหรือพนักงานเมาท์
มันลึกกว่านั้น…
⸻
การปรากฏตัวของใครบางคน
ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังจะกลับไปที่ออฟฟิศของอัญ
เสียงร้องเรียกดังขึ้นจากด้านหลัง
“อัญ?”
อัญชะงักทันที
ฝนหันไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง—อายุประมาณ 30 ปลาย ๆ
ชุดสูทแบรนด์เนม
ท่าทีมั่นใจ
ดวงตาคมราวกับอ่านคนได้ทะลุ
และที่สำคัญ—
เธอมองอัญเหมือนรู้จักกันดีมาก
อัญหันกลับไป
สีหน้าเธอเปลี่ยนทันที
ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความตกใจ…แต่เป็นความ ระวัง แบบชัดที่สุด
“คุณมาทำอะไรที่นี่…ศศิ”
ฝนสะดุ้ง
ไม่เคยได้ยินชื่อไหนทำให้น้ำเสียงอัญแข็งขึ้นแบบนี้มาก่อน
ศศิยิ้มบาง ๆ
“พอดีมีประชุมกับคณะกรรมการค่ะ
