คำพูดของอัญยังดังก้องในหัวฝน…
“ฉันจะเริ่มมองเธอเป็นผู้หญิงที่ฉันสนใจจริง ๆ”
ฝนนั่งนิ่งจนมือเย็นเฉียบ
หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
เธอไม่เคยถูกใครบอกแบบนี้—
ยิ่งไม่ใช่จากผู้หญิงอย่างอัญ ที่เฉียบขาด เย็นชา และไม่มีใครแตะใจได้ง่ายๆ
อัญยังคงจับมือฝนไว้
สายตาคมคู่นั้นมองตรงเข้ามาไม่หลบ
จริง…และลึกเกินกว่าจะเป็นแค่คำพูดเล่น ๆ
ฝนกลืนน้ำลาย
“นายหญิง…ถ้าเราก้าวไปอีกก้าวอย่างที่คุณว่า…มันจะเป็นปัญหาไหมคะ”
อัญส่ายหน้าเบา ๆ
“ปัญหาจะเกิด…ถ้าเธอพยายามถอยกลับต่างหาก”
ฝนหน้าแดงวูบ
ไม่รู้ว่าเพราะคำพูดนั้น หรือเพราะน้ำเสียงที่อ่อนลงจนน่าหลงใหลเกินไป
อัญคลายมือฝนช้า ๆ
แต่ดวงตาไม่ยอมคลายความหมายในแววตาเลย
“ไปกินข้าวกันเถอะ”
เธอพูดเรียบ ๆ แต่แฝงความนุ่มที่มีแค่ฝนคนเดียวที่ได้ยิน
⸻
ร้านอาหารลอบฟ้าชั้นบนสุด — ที่ที่อัญไม่เคยพาใครมา
อัญพาฝนขึ้นลิฟต์ส่วนตัวไปด้านบนสุดของคอนโด
เป็นร้านอาหารส่
