อัญยังกอดฝนไว้อย่างนั้น—
แน่นแต่ไม่เจ็บ
อบอุ่นแต่แผ่วสั่นเหมือนกลัวว่าอีกคนจะหายไป
เป็นครั้งแรกที่ฝนได้สัมผัส “หัวใจจริง ๆ” ของอัญ
ไม่ใช่หัวใจแข็งดุของนายหญิง
แต่เป็นหัวใจของผู้หญิงคนหนึ่งที่แบกความสูญเสียไว้ลึกมากจนไม่มีใครแตะได้
ฝนหลับตาลง
กอดอัญตอบ
ไม่รู้ว่าเพราะสงสาร อบอุ่น หรือ…ความรู้สึกที่เกินกว่านั้นกันแน่
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง
อัญคลายกอดช้า ๆ
แต่ยังจับไหล่ฝนไว้ไม่ปล่อย
“ฝน”
เธอเรียกด้วยเสียงที่อ่อนที่สุดตั้งแต่เคยเรียก
“คะ…นายหญิง”
“ฉันขอโทษ…ถ้าบางครั้งทำให้เธอกลัว”
ดวงตาของอัญดูจริงจังจนฝนใจสั่น
“ฉันแค่…ไม่อยากเสียเธอเหมือนเมื่อก่อนอีก”
“ไม่เป็นไรค่ะ…” ฝนพูดเบาๆ “ฝนไม่รู้สึกว่าโดนบังคับ ฝนแค่…กลัวว่าตัวเองจะทำให้นายหญิงหนักใจมากกว่า”
อัญส่ายหน้า
“เธอไม่เคยเป็นภาระของฉันเลยฝน ไม่เคยสักครั้ง”
ฝนใจเต้นแรงขึ้นอีก
ไม่มีใครเคยบอกเธอแบบนี้เลยทั้งชีวิต
⸻
อัญ…มองฝนเป
