ช่วงบ่ายผ่านไปอย่างเชื่องช้า
แต่ฝนแทบไม่ตั้งสมาธิกับงานได้เลย
ทุกคำพูดที่อัญบอกตอนเที่ยง
ยังวนอยู่ในหัวไม่หยุด…
“ฉันเห็นประวัติของเธอแล้วอยากปกป้องเธอทันที”
“เธอสำคัญ ตั้งแต่ก่อนเราจะเจอกัน”
“ฉันไม่ยอมให้ใครพรากเธอไปจากฉันอีก”
คำสุดท้ายนั่นแหละ—
ทำให้ฝนรู้ว่ามีอะไรบางอย่างในอดีตของอัญ
ที่เธอยังไม่เล่า
และดูเหมือนจะเจ็บปวดมากด้วย
พอถึงเวลาเลิกงาน
อัญเดินออกจากห้องประชุมมาเงียบ ๆ
สายตาไม่ได้คมเฉียบแบบตอนทำงาน
แต่มีอะไรบางอย่างที่อ่อนลง…ลึกลง…และเหมือนกำลังเตรียมใจพูดเรื่องสำคัญ
“ฝน กลับคอนโดกัน”
เธอบอกสั้น ๆ
ฝนยืนขึ้น
หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดจากอก
⸻
ระหว่างทางกลับ — ความเงียบที่หนักกว่าคำพูด
ในรถ ไม่มีใครพูดอะไร
อัญนั่งข้างฝนเงียบๆ
เธอเอามือวางบนเข่า
ไม่ขยับ ไม่เล่นโทรศัพท์ ไม่ทำงานเหมือนทุกครั้ง
ฝนเหลือบมองเธอเป็นระยะ
เห็นเพียงปลายนิ้วเรียวยาวที่กำแน่นบนตัก
ฝนกั
