เรย์มอนด์นั่งอมยิ้มลำพังบนโต๊ะอาหารที่บ้านตัวเอง พลางนึกถึงช่วงเวลาที่เดินตามไปส่งอาสาฯ สาวที่สถานีรถไฟฟ้าสร้างความสงสัยให้พ่อบ้านที่ยืนมุมห้อง
“วันนี้อารมณ์ดีจังนะครับ คุณแรมซีย์ ไปเจออะไรดีๆ มาหรอครับ”
“อืม....ผมเจอ...คนที่เหมือนมามี๊ ก็ไมรู้สิ เขาน่าสนใจดี น่ารักด้วย อยู่ด้วยแล้วสบายใจไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย ผมแปลกไปมั้ย พี่สมรักษ์” นายสมรักษ์ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะขึ้นระหว่างรินน้ำใส่แก้วให้ชายหนุ่ม
“เรียกว่าคนกำลัง...มีความรัก นะครับ คุณแรมซีย์มีความรัก ผมยินดีด้วยนะครับ”
“ยัง ๆ ผมยังไม่รู้จักเขาเลย แค่เดินไปส่งที่บีทีเอสเอง” เขาหน้าแดง
“คุณแรมซีย์ คุณหน้าแดงนะครับ แหม! ข่าวนี้เหล่าพ่อบ้านแม่บ้านบ้านนี้คงได้ฉลองใหญ่แน่ๆ เจ้านายพวกเรามีความรัก ให้เตรียมตอบรับคุณผู้หญิงเลยมั้ยครับ”
“เดี๋ยวๆ ใจเย็นๆ พี่สมรักษ์บอกแล้วใช่มั้ย อย่าเรียกผมว่าเจ้านายสิ มันห่างใกล้เกินแล้ว .พี่สมรักษ์บอ
