เช้าวันรุ่งขึ้น
ศรุตาใช้เวลาไม่นานเดินทางไปยังมูลนิธิ โลอิสแรมซีย์ สถานที่แห่งนี้ดูไม่เหมือนสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเลย บรรยากาศแสนร่มรื่น เต็มไปด้วยแนวต้นไม้เขียวสบายตา อาคารสูงสองชั้นเป็นสำนักงาน ตึกรูปทรงยาวสองชั้น สามตึกต่อเนื่องกัน คาดว่าจะเป็นเรือนนอน ยังมีสนามเด็กเล่น สนามหญ้ากว้างขวาง สนามบาสเล็กอีกด้วย หญิงสาวยกมือไหว้ทักทาย แลกบัตรกับ รปภ.
“ครับผม น้องศรุตา คุณแรมซีย์รอพบที่ออฟฟิศนะครับ ตามผมมาเลย”
รปภ. เดินนำทางขึ้นตึกสำนักงาน ระหว่างทางก็พูดชื่นชมใครความดีงามของประธานมูลนิธิคนนี้ให้หญิงสาวฟัง ชวนให้ศรุตารู้สึกทึ่งในตัวชายผู้อุทิศตนเพื่อสังคมคนนี้
ชายสูงอายุเคาะประตูส่งผู้มาเยือนเข้าห้อง คุณแรมซีย์กำลังนั่งจัดการเอกสารบนโต๊ะ เขาเงยหน้าทักทาย
“สวัสดีค่ะ คุณแรมซีย์”
“อ๋อครับ คุณศรุตานะครับ เมื่อกี้เห็นตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว เดินทางยากมั้ยครับ”
เขายิ้มอย่างเป็นกันเอง วาดมือเชิ
