สนามบินสุวรรณภูมิ
ชายร่างสูงหน้าตาหล่อเหลา ในชุดลำลองสบายๆ แต่ยังดูดีราศีจับ ยื่นหนังสือเดินทางให้เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองสาวตรวจสอบ หล่อนมองสมุดเล่มเล็กในมือสลับกับใบหน้าชวนหลงใหลพลางอมยิ้มเบาๆ อันที่จริงเธอรู้จักคนๆ นี้จากหน้าหนังสือพิมพ์กับนิตยสารหลายฉบับ และทราบดีว่าเขาคือใคร แต่เนื่องจากมีคนเข้าแถวรอยาวมาก จึงไม่อาจไถ่ถามอะไรนอกเรื่องได้
“เรียบร้อยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ คุณ....เมธากร”
“เอ่อ.....ขอบคุณเช่นกันครับ” เรย์มอนด์อมยิ้ม เม้มปากอย่างขัดเขินก่อนจะเดินจากมาตรงไปยังจุดนัดพบ
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ คุณแรมซีย์ รอบนี้ไปแค่ไม่ถึงอาทิตย์....มีงานเร่งด่วนหรอครับ” คนขับรถถามพลางมองเจ้านายผ่านกระจกมองหลัง
“ใช่ครับ ผมมางานด่วน ด่วนมากๆ ด้วย”
ท่ามกลางถนนอันคดเคี้ยวในยาวค่ำคืนของกรุงเทพสลับกับรถติดเป็นช่วงๆ ข้อความในอีเมล์ส่งมาจากใครบางคน ทำให้ต้องรีบจองตั๋วเครื่องบินกลับประเทศไทยกะทัน
