“ลีน่า! เอื้อมคือ...เอื้อมจะ....เป็น...พะ..พะ..พ่อ...แล้ว!”
“รู้แล้วๆ อย่าเขย่าฉันสิ อีเอื้อม โอ๊ย! ไปๆ ไปดาดฟ้า ไปขึ้น ฮ. เร็ว”
นาทีนี้เอื้อมพัฒน์ดีใจกระโดดกอดเพื่อนรักคว้าแท๊บเล็ตติดมือ พลางเขย่าตัวศลีนาด้วยความตื่นเต้น เขากระวนกระวายไม่อยู่สุขไม่ต้องการรอคอยสิ่งใดอีกแม้กระทั่งลิฟต์!
“ลิฟต์มาช้าจัง เอื้อมวิ่งขึ้นบันไดดีมั้ย”
“ใจเย็นสิวะ แกได้เจอเมียแกวันนี้แน่นอน ขึ้นบันไดเดี๋ยวก็หมดแรงพอดี”
สาวหล่อคาดล่วงหน้าไว้เหมือนตาเห็นนอกจากเฮลิคอปเตอร์แล้ว เครื่องบินส่วนตัวของครอบครัว เฉลิมวานิชย์ ก็เตรียมพร้อมที่สนามบินแล้วเช่นกัน ศลีนาเองก็ซาบซึ้งถึงการเปลี่ยนผ่านสถานะของเพื่อนคนสนิทข้างกาย เธออ่านข้อความจากศรุตาแล้วน้ำตาไหลอยู่คนเดียวหลายรอบ ไม่อาจสรรหาคำไหนมากล่าวยินดีกับนาทีแห่งความสุขนี้ได้เลย
“กัปตันคะ ฝากเพื่อนรักลีน่าด้วยนะคะ ภารกิจส่งมอบความสุขค่ะ โชคดีนะเอื้อม”
“ขอบใจนะลีน่า ขอบค
