“คุณร้องห้ามผม หรือร้องอ้อนวอนผมกันแน่ริญ ผมไม่คิดว่าเสียงของคุณในตอนนี้ มันจะเป็นเสียงที่กำลังร้องห้ามผมอยู่หรอกนะใช่มั้ยละ?”
“อย่าทำฉันเลยนะคะ...ฉันไม่ต้องการให้คุณมามีอะไรกับฉันแบบนี้อีก มันจบไปแล้วก็ควรจะให้มันจบๆ กันไปสิคะ” เธอยอมพูดดีๆ กับเขา เพราะต้องการเอาตัวรอด จากสถานการณ์อันเลวร้าย ที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตนเองในตอนนี้
“แล้วเคยถามผมบ้างหรือเปล่า ว่าผมอยากจบเรื่องราวของเราไหม?”
“.......”
หญิงสาวไม่ตอบกลับ และไม่อยากสบสายตาอันเร่าร้อนนั่น ภายนอกที่ดูเย็นชามันช่างตรงกันข้ามกับพฤติกรรมที่ไม่ต่างจากเปลวไฟ
ชายหนุ่มค่อยๆ โน้มใบหน้าลงไปพรมจูบบนเนื้อทรวงอกที่เขาโหยหามาเป็นเวลาหลายปี
“ผมชอบตรงนี้ที่สุด มันทั้งนิ่มทั้งหอมแล้วก็อวบใหญ่ขนาดนี้ คุณเป็นผู้หญิงที่ทำให้ผมต้องเพ้อหามาโดยตลอด”
“อย่านะ! ปล่อยสิคะ ปล่อย! ฉันเกลียดคุณได้ยินไหม?” เมื่อเห็นว่าพูดดีด้วยแล้วไม่ได้ผล วริญญาจึงกลับเข้า
