"Beni o gün kurtaran sendin. Hatırlıyorum Ateş..."
Ateş elini tutan ben değilmişimde ateşten kepelçeymiş gibi irkilerek kendini hızla çekti. Ben bu tavrına anlam veremezken yüzüne bakmaya devam ettim.
"Ne kurtarması Karen?" dediğinde afalladım, beni kurtarmış olsa bununla övünmek ya da hatırlanmak istemez miydi?
Hayır Ateş böyle bir insan değildi, utanmamam ya da suçluluk duymamam için hatırlamıyor gibi olmalıydı.
"O gün..." dedim içimdeki sancılı yılanı ve verdiği acıyı bastırmaya çalışarak,
"Nefes'in bana tecavüz etmeye çalıştığı gün---"
"O herif sana tecavüz mü etti?"
Gözlerim kocaman açıldı, her şey daha da anlamsız bir hal alıyordu. Hatırıma düşen kişinin ve sesin Ateş olduğuna yemin edebilirdim fakat onun bu tavrı kendimden şüphe etmeme sebep olmuyor değildi.
"Ateş gerçekten
