Dönüş yolunda Ahsen’i yalnız bırakmayan Fikret, eve yaklaştıklarında arabayı cadde üzerinde durdurdu ve yanında oturan kadına döndü. “Seninle gelmemi istemediğinden emin misin?”
Ahsen, ona gel demeyi çok isterdi ama Türker ve Fikret arasındaki gerginliği bildiği için sorun çıkmasını istemiyordu. Özelliklede Kürşat’ın ölüm haberini vereceği gün buna cesaret edemezdi. “Teşekkür ederim. Üstesinden gelebilirim,” dedi. Aslında yıllardır yalnız kalmaktan, her şeye tek başına göğüs germekten, sürekli güçlü durmaktan çok yorulmuştu. Birisine sırtını yaslamaya, göğsüne sokulmaya hiç olmadığı kadar çok ihtiyaç duyuyordu.
İkisi aynı anda arabadan inip vedalaşmak için aracın önünde tekrar bir araya geldiler. Fikret, Ahsen’in solgun görünen gözlerine bakarak, “Böylesi hiç içime sinmiyor. Aklım sende
