ไฟรักสัมพันธ์ลวง

คำตัดสินของศาล

ไฟรักสัมพันธ์ลวง

นามปากกา แอดมินตัวกลม

ตอนที่ 2 คำตัดสินของศาล

หลายวันผ่านไปกนกที่นั่งอยู่ในบ้านมีสีหน้าที่เคร่งเครียดเป็นอย่างมาก ศตพรเดินเข้ามาหาน้องสาว

“กนนให้พี่ไปแทนไหมพี่จะไปสารภาพผิดเอง ว่าคนที่ขับรถคือพี่ไม่ใช่เธอ”

“พี่เป็นบ้าหรือยังไงอยากโดนข้อหาให้การเท็จอีกเหรอ บอกแล้วใช่ไหมว่าขับรถไม่คล่องอย่าขับ” กนกหันมาบ่นพี่สาวก่อนลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องแต่ก็อดไม่ได้ที่จะหันมามองพี่ของเธอ

“พี่ไม่เป็นไรหรอก ทุกอย่างมันจะผ่านไปได้ด้วยดีพี่เก็บของเตรียมไปเรียนต่อเหอะทางนี้ฉันจัดการเอง”

พอใกล้ถึงวันตัดสิน กนกเองที่ต่อหน้าพี่สาวก็ทำเป็นเหมือนว่าเก่งแต่เอาเข้าจริงๆเธอก็อดประหม่าไม่ได้ เธอถูกกล่าวหาว่าขับรถชนต้นไม้และทำให้ทรัพย์สินสาธารณะเสียหาย เธอกังวลเกี่ยวกับผลของคดีมาหลายเดือนแล้ว

เพราะที่สุดเธอก็ถูกพ่วงด้วยข้อหาดื่มสุราไปด้วยนั่นมันยิ่งทำให้เธอแทบดิ้นไม่หลุดแต่ว่าเธอก็ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับ ศตพร เพราะเกรงว่าพี่สาวจะไม่ยอมไปเรียนต่อที่ต่างประเทศตามที่ตั้งใจไว้

ขณะที่เธอก้าวเข้าไปในห้องพิจารณาคดี หัวใจของเธอเต้นรัวอยู่ในอก เธอพยายามรักษาความสงบในขณะที่ผู้พิพากษาอ่านคำตัดสิน ด้วยความประหลาดใจ ผู้พิพากษาตัดสินว่าเธอไม่มีความผิด เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อตระหนักว่าได้รับความยุติธรรมแล้ว เพราะเธอไม่ผิดจริงๆต่อให้ดื่มสุรามาก็เหอะยังไงซะ พี่สาวของเธอ ศตพร เธอก็ไม่ได้ชนใครเธอแค่ขับไปชนต้นไม้เองก็เท่านั้น ถูกต้องแล้วถูกต้องที่สุดศาลท่านยุติธรรมเสมอ

อย่างไรก็ตาม ความโล่งใจของเธออยู่ได้ไม่นานเมื่อผู้พิพากษาประกาศว่าเขาได้ตัดสินลงโทษเธอสำหรับการกระทำดีของเธอ เขาสั่งให้เธอทำงานบริการชุมชนในอีกหกเดือนข้างหน้า กนกตกใจกับการตัดสินใจครั้งนี้ เธอคาดหวังว่าจะได้รับการปล่อยตัว ไม่ได้รับการลงโทษ

เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธ เธอไม่เคยถูกลงโทษเพราะทำในสิ่งที่ถูกต้องและช่วยเหลือสังคม อย่างไรก็ตาม เธอรู้ว่าเธอต้องยอมรับคำตัดสินของผู้พิพากษาและทำมันให้ดีที่สุด เธอเห็นผู้เสียหายที่พิการมาฟังคำตัดสินด้วยเขานั่งรถเข็นเดินเองไม่ได้ จู่ๆเธอก็ต้องตกใจเป็นครั้งที่สองเมื่ออยู่ทนายทางนั้นเอ่ยขึ้นมาต่อผู้พิพากษา

“ศาลที่เคารพผมทนายของผู้เสียหายมีความเห็นว่าหากว่าสุภาพสตรีท่านนี้ไม่มีความผิดแต่เธอต้องถูกลงโทษด้วยการบำเพ็ญประโยชน์แล้วล่ะก็จะเป็นการดีกว่านี้หากว่าเธอจะมาดูแลผู้เสียหายที่ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงวิกฤตเพราะร่างกายยังไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เท่าที่ควรมันจะจะดีกว่านะครับ”

กนกหันไปมองหน้าทนายแล้วหันกลับไปมองหน้าผู้พิพากษา

“ศาลเห็นว่ามีประโยชน์ศาลอนุมัติ ส่วนรายละเอียดก็ตกลงกันเองตามที่เห็นสมควรก็แล้วกันนะ จบการพิจารณาคดี”

ผู้พิพากษารู้สึกประทับใจกับคำพูดของทนายและตกลงให้เธอทำงานรับใช้สังคมด้วยการดูแล ของผู้ที่ได้รับความเสียหาย

“เธอคงดีใจมากสินะที่ไม่ต้องรับผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น” ปราณเดินเข้ามาหากนกพร้อมกับกระชากแขนของเธอเอาไว้

“ปล่อยนะนายเป็นใครกันมาทำแบบนี้กับฉันทำไม”

“เป็นใครนะเหรอเป็นเจ้ากรรมนายเวรของเธอที่จะตามมาล้างแค้นให้กับผู้หญิงที่เธอทำให้เขาต้องมาตายก่อนวัยอันควรรวมไปถึงน้องชายที่ต้องมาพิการเพราะคนอย่างเธอยังไงล่ะ”

“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนายติดต่อเวลาที่จะให้ไปดูแลน้องชายนายทางทนายก็แล้วกัน”

กนกพูดจบก็สะบัดมือของปราณแล้วเดินออกไปที่รถโดยทันที

“ไปสืบมาให้แน่ชัดว่าเธออยู่ที่ไหนกับใครมีพี่น้องกี่คนทำงานอะไรมีครอบครัวหรือว่าคนรักอะไรหรือเปล่าเอามาให้ละเอียด”

ปราณหันไปส่งกับทิวา

“ได้ครับนายจะรีบไปจัดการให้เดี๋ยวนี้ครับ” ทิวารับคำแล้วรีบตามกนกไปในทันที

“พี่ครับกลับบ้านกันเหอะครับผมอยากพักผมปวดหัว”

ปริญหันมาบอกพี่ชายที่มีท่าทางที่เหม่อลอย ปราณหันมามองน้องชายแต่ก็ไม่พูดอะไรและพาเขาขึ้นรถไปในทันที

มันเป็นเย็นวันจันทร์ที่น่าเบื่อ และผับก็เกือบจะว่างเปล่ากนกที่กลับมาถึงที่บ้านก็รู้สึกว่าบ้านมันช่างเงียบเหงานักจากปกติที่เธออยู่กับพี่สาวฝาแฝดของเธอแต่พอ ศตพร ไปเรียนต่างประเทศแล้วนั้นเธอก็รู้สึกเคว้งไปในทันที

กนกนั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะและดื่มเครื่องดื่มของเธอ เธอเพิ่งกลับมาจากการทำงานมาทั้งวัน และสิ่งที่เธอต้องการก็คือการหยุดพักจากความเป็นจริงเล็กน้อย แต่ขณะที่เธอนั่งเหม่อมองกระจก เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหงาจึงได้มาจบลงที่ผับแห่งนี้

ทันใดนั้น ปราณ ก็เดินเข้าไปในผับ เขาสังเกตเห็นว่ากนกนั่งอยู่คนเดียว และเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดึงดูดเธอ เขาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะของเธอและถามว่า

“เธอคงมีความสุขมากสินะกับการได้ออกมาดื่ม คงไม่รู้สึกอะไรเลยสินะที่มีคนหนึ่งคนต้องตายและมีอีกหนึ่งคนต้องพิการไปตลอดชีวิต” กนกหันมามองหน้าคนที่ยืนค้ำหัวเธอและเอาแต่ด่าทอเธออยู่อย่างนั้น

“คุณเป็นบ้าอะไรทำไมฉันถึงต้องมาเจอกับคุณที่นี่ได้นะ”

“นั่นนะสิผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงยังมีกะใจมานั่งดื่มอยู่ได้ไม่เคยสำนึกอะไรเลยหรือยังไง”

“ฉันทำอะไรผิดทำไมฉันต้องสำนึก คนที่ควรสำนึกคือน้องนายหรือเปล่าที่ขับรถยังไงกันถึงตกเหว แล้วทำไมน้องนายกับคนรักของนายถึงขับรถแข่งกันมา อย่าเอาแต่โทษคนอื่นหัดถามคนของตัวเองซะก่อน”

ปราณโมโหที่ถูกกนกต่อว่าอย่างรุนแรงชายหนุ่มกระชากกนกเข้ามาในอ้อมกอดของตัวเองก่อนจะประกบริมฝีปากหยักของเขาเข้ากับริมฝีปากบางของหญิงสาว

เขาทั้งบดขยี้จูบอย่างดุเดือดที่สุดก็กัดไปที่ริมฝีปากบางอย่างแรงทำเอาเลือดที่ปากของเธอไหลออกมา