แบล็คเมล์1
1149 Words
ไฟรักสัมพันธ์ลวง
นามปากกา แอดมินตัวกลม
ตอนที่ 4 แบล็คเมล์ 1
ผ่านไปไม่รู้ว่านานเท่าไหร่กนกค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อเห็นว่าปราณยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นในสภาพที่ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วแต่ตัวเธอเองนะสิที่ไม่มีเสื้อผ้าติดตัวเลยสักชิ้น กนกรีบคว้าเสื้อผ้ามาปิดบังร่างกายไว้
“อายเหรอไม่ต้องอายหรอกเพราะเห็นมาหมดแล้ว ไม่น่าเชื่อนะว่าเธอยังบริสุทธิ์อยู่แต่น่าเสียดายที่ครั้งแรกแท้ๆกลับไม่ได้มอบให้กับคนที่เธอรัก”
“นายไอ้เลว นายต้องการอะไรจากฉัน คอยดูนะฉันจะแจ้งความจับนายไอ้ชั่ว” กนกกรีดร้องออกมาด้วยความเสียใจระคนอับอายอย่างถึงที่สุด ครั้นพอจะขยับเพื่อจะลุกไปใส่เสื้อผ้ากับรู้สึกว่าปวดช่วงล่างไปหมด มันระบบลุกแทบไม่ไหว ไม่ว่าจะเป็นตรงนั้นที่บวมเบ่งเพราะผ่านการใช้งานมาอย่างหนัก หรือสองขาที่ปวดจนแทบก้าวขาไม่ขึ้น
“อะไรนะแจ้งความอย่างนั้นเหรอ ? เอาสินี่มันบ้านเธอตอนเอาก็เห็นว่าเธอร้องครวญครางนี่ก็นึกว่าเสียวเลยจัดชุดใหญ่เสียดายที่ไม่ใช่บนที่นอนไม่อย่างนั้นคงจะได้หลายท่า อ้อแต่ถ้าอยากแจ้งก็ได้นะ อยากจะรู้จังเลยว่าถ้าเพื่อนๆในมหาลัยที่ ศตพร เรียนอยู่นั้นเห็นคลิปนี้จะเป็นยังไงกันนะ ศตพรจะเรียนจนจบหรือเปล่านะ”
“นี่นาย นายมันเลวกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะไอ้คนเลวไอ้สารเลวคนอย่างนายมันชิงหมามาเกิดชัดๆ”
“หึ...จะพล่ามอีกนานไหมไปเก็บเสื้อผ้าและของใช้ที่จำเป็นมาจะไปอยู่ดูแลน้องชายฉันดีๆหรือว่าจะให้ปล่อยคลิปเลือกเอา”
ปราณพูดพร้อมกับดึงเสื้อผ้าที่กนกปิดร่างกายเอาไว้ออกมา
“เอาเสื้อผ้าฉันมานะเอาไปแบบนี้แล้วฉันจะใส่อะไร ?”
“จะไปยากอะไรไม่ต้องใส่เดินไปห้องสภาพนี้แหละอย่ามาทำเป็นอายเห็นมาหมดแล้วทุกซอกทุกมุมจะอายทำไมไปได้แล้วให้เวลา10นาที” กนกมองหน้าปราณด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยความปวดร้าวที่มีอยู่เต็มอกก่อนจะค่อยๆเกาะโซฟาแล้วลุกขึ้น และค่อยๆก้าวขาเดินไปอย่างช้าๆ น่าสมเพชสิ้นดีทำไมต้องมาเจอเรื่องราวแบบนี้ด้วยหญิงสาวแบกความเจ็บช้ำเข้ามาภายในห้องเธอร้องไห้ทั้งที่แต่งตัว แต่ต้องตกใจเมื่ออยู่ๆมีเสียงของปราณดังอยู่ด้านหลังของเธอ
“ให้ไวแล้วก็ไม่ต้องคิดจะฆ่าตัวตายหรอกนะชีวิตต้องแลกด้วยชีวิต เธอจะตายไม่ได้ถ้าฉันไม่อนุญาต เพราะเมื่อไหร่ที่เธอตายก็เท่ากับว่าเธอนั่นแหละที่เป็นคนฆ่าพี่สาวเธอให้ตายทั้งเป็น”
ไม่มีคำตอบโต้จากกนก ที่เธอทำได้ก็คือเม้นริมฝีปากเป็นเส้นตรงและพยายามที่จะข่มเสียงสะอื้นในอกนั้นไว้
“ไม่เถียง ไม่ตอบโต้เหรอ ? ใจแข็งไม่เบาแฮะ”
ปราณพูแล้วหันหลังเพื่อที่จะเดินออกไปแต่กนกก็เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน
“ฉันไม่เสียเวลาสีซอให้ควายฟังหรอก อยากเห็นฉันเสียใจและผิดหวังเหรอไม่มีทาง นายจะไม่มีทางได้เห็นมันหรอกนายต่างหากที่จะเป็นฝ่ายเสียใจต่อจากนี้ ”
“แล้วแต่เลยเอาที่สบายใจรีบเก็บของแล้วรีบตามมา”
ใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาถึงที่บ้านของปราณที่ใหญ่โตเป็นอย่างมากสมกับที่เป็นบ้านของคนมีเงิน กนกก้าวลงรถอย่างช้าๆเพราะความเจ็บปวดทางกาย และค่อยๆหิ้วกระเป๋าเดินตามปราณไปอย่างช้าๆ จนกระทั่งถึงห้องของเขา
“นายจะให้ฉันไปนอนที่ไหน ? ” กนกถามพร้อมกับมองไปรอบๆห้อง
“คืนนี้นอนที่นี่ก่อนโน่นโซฟา พรุ่งนี้ค่อยหาที่นอนใหม่ยังไม่ได้เตรียมให้”
“ไม่ฉันไม่นอนห้องเดียวกับคนอย่างนาย ให้นอนกับนายสู้ให้ฉันไปนอนในครัวหรือห้องเก็บของซะยังดีกว่า”
“ได้ถ้าต้องการแบบนั้น” ปราณพูดจบก็กระชากมือกนกพร้อมกับกระเป๋าแล้วเดินออกไปจากห้องของเขา ผ่านบันได ผ่านตัวบ้าน และออกมาด้านนอกของบ้านก่อนจะไปหยุดอยู่ที่หน้าห้องหนึ่งและผลักกนกตัวปลิวแทบกระแทกผนังห้อง
“อ้าวนี่แหละห้องเก็บของอยากอยู่ก็อยู่”
ปราณพูดพร้อมกับเปิดประตูห้องเก็บของและเปิดไฟ ภายในห้องเต็มไปด้วยข้าวของที่ไม่ได้ใช้มากมาย ไฟในห้องยังคงติดๆดับๆกนกมองไปรอบๆห้องและได้แต่กัดฟันเอาไว้อย่างน้อยที่นี่ก็ยังดีกว่าจะต้องไปนอนกับไอ้คนเลวแบบนั้น
“คืนนี้นอนที่นี่ไปก็แล้วกัน แต่ถ้าหากว่าเธอขอโทษที่ว่าให้ฉันเมื่อกี้ล่ะก็จะให้อภัยและพาไปนอนด้วยที่ตึกใหญ่”
“นายจำไว้นะต่อให้ฉันต้องนอนในโลงศพฉันก็ยังนอนหลับได้แบบสนิทใจกว่าที่จะต้องมานอนกับคนอย่างนายจำไว้ด้วย อย่าทะนงว่าเป็นผู้ชายคนแรกที่เปิดซิงฉันแล้วฉันจะร้องไห้ฟูมฟายเพราะคนอย่างนาย ไม่มีทาง นายมันก็แค่พวกชิงหมามาเกิด”
ปราณกัดฟันกรอดแล้วเดินหนีไปทันที และเมื่อเขาไปแล้วนั้นกนกก็ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่มีชิ้นดี มันทั้งเจ็บและปวดใจไปหมดทั้งที่เวลานี้เธอควรจะได้นอนที่นอนอุ่นๆที่บ้านแต่นี่มันบ้าบออะไรกัน กนกสลัดความคิดออกไปเบาๆ
“อย่าร้องกนกเธอมันก่งอยู่แล้วอย่าร้องไห้ให้เขาเห็นเป็นอันขาดนรกขุมนี้ที่นายสร้างมันเอาไว้ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนลากนายลงมาเอง”
เมื่อคิดได้ดังนั้นกนกจึงเริ่มเก็บของกองๆรวมกันไว้เพื่อให้พอมีที่นอนก่อนจะล้มตัวลงนอนด้วยความอ่อนเพลียโดยที่แทบจะไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำว่ามันจะสกปรกและมีฝุ่นมากน้อยมากแค่ไหนกัน เธอล้มตัวนอนบนฟูกเก่าๆที่กองอยู่ข้างห้อง
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ยทำไมสวรรค์ต้องใจร้ายกับฉันด้วยนะทั้งที่ไม่เคยทำผิดอะไรมาก่อนแต่ทำไมคนอย่างเธอต้องมาเจอเรื่องราวอะไรแบบนี้ด้วยนะ หญิงสาวได้แต่คิดแล้วก็เผลอหลับไปในที่สุด”
- Writer
