“เขากลับหรือยัง” เพลงตั้งคำถามคล้อยหลังที่นิวกลับไปได้สักพักแล้ว คนบางคนเล่นมาตั้งแต่เมื่อคืนจนตอนนี้จะสี่โมงเย็น ไม่มีอะไรตกถึงท้องนอกจากน้ำเปล่าที่สายขิมเอาออกไปให้ เห็นแก่ที่ด้านนอกอากาศร้อนจัด กลัวจะมีคนขาดน้ำจนเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมา
“ยังไม่กลับค่ะ เห็นคุยโทรศัพท์แล้วกลับมานั่งที่เดิม มีบ้างที่เดินไปที่รถ ได้ยินเสียงรถสักพัก จากนั้นก็ดับเครื่องแล้วกลับมานั่งที่เดิม เหมือนทนความร้อนไม่ได้เลยหนีไปตากแอร์บนรถค่ะ” คนฟังก้มหน้าลง ใช้ผ้าคลุมตัวลูกที่หลับปุ๋ยแล้วหาอย่างอื่นทำ
“จะปล่อยเขาไว้แบบนั้นจริงๆ เหรอคะพี่เพลง ดูท่าจะไม่ยอมกลับไปง่ายๆ เลยค่ะ”
“ทนได้ก็ทน แต่ไม่ต้องห่วงหรอก เขาทนได้ไม่นานแน่ๆ” คนระดับภีมพลคงไม่มาทนร้อนทนหิวอยู่แบบนี้แน่ๆ ชีวิตของเขามันเรียบง่ายและสบายกว่านี้ พอเห็นว่าอยู่ตรงนี้แล้วลำบาก เดี๋ยวเขาก็กลับไปเอง
ก๊อกๆ
เสียงเคาะประตูกระจกส่งผลให้เพลงหันขวับ แว๊บหนึ่งที่สบต
