ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่นั่งมองลูก เอื้อมมือไปแตะมือเล็กๆ ก่อนจะฝังจมูกลงสูดดมกลิ่นหอมจากเจ้าตัวน้อย เข้าใจวินาทีนี้เองว่าความรู้สึกดี รักตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นหน้ามันเป็นแบบไหน มันเป็นความรู้สึกหลายๆ อย่าง แม้กระทั่งนั่งยิ้มคนเดียว คิดอะไรเพลินๆ คนเดียวยังมีความสุขมากเลย
ภีมพลทิ้งระยะห่างด้วยการเดินไปหย่อนตัวลงบนโซฟาตัวที่ใกล้กับเพลงมากที่สุด พื้นที่ด้านบนเป็นอะไรที่เหนือความคาดหมาย ทุกอย่างกว้างขวาง คุณแม่ต้องรักเพลงมากแค่ไหนถึงทำให้ได้ขนาดนี้ จากที่เคยโกรธ เคยน้อยใจ วันนี้อยากขอบคุณท่าน ขอบคุณทุกอย่างที่ในช่วงเวลาที่ลูกชายอย่างเขาไม่รู้อะไรเลย ทำอะไรไม่ได้เลย แต่ยังโชคดีที่มีคุณแม่ทำแทน
บุญคุณครั้งนี้คือที่สุดของที่สุด คุณแม่รักเขาที่สุดแล้ว คงไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ท่านไม่รัก ไม่ห่วงใย!
“เพลง…” ภีมพลเอ่ยชื่อคนที่เริ่มง่วง สภาพไม่ได้เต็มร้อยแต่อุตส่าห์เดินลงไปหาเขาที่รถ เห็นผมสลวยที่
