Dangerous Gentlemen II: The Damned

ROTTEN

THIRD PERSON'S POV:

"NO!" asked by the angel who just arrived. He immediately rushed to the woman staring at him, from the look on her face she is about to lose consciousness. The woman eyes slowly closed and her body fell, good thing he is just in time to catch her before she hit her head.

"Krystina. Wake up!" he tried to shake her but her eyes remained closed. Galit na nagtaas ng tingin ang lalaking kakarating lang sa demonyong walang kibo na nakatingin lamang sa kaniya.

He gently placed Krystina's head on the ground and stood up. His eyes were glowing gold in anger. "What have you done?" galit na tanong niya sa lalaking kaharap na nakakainsultong ngumisi lamang sa kaniya sa nakikita nitong galit sa mukha niya.

"What do you think?" mapaglarong sagot naman ng demonyo sa kaniya. His glorious wings spread in its full length and the angel prepared to attack the demon but he simply vanished in the thin air.

"What are you gonna tell your father now? that you lost the human that you were protecting?" the demon said, mocking the poor angel came so very late. The angel screamed in pure anger and frustration when he felt himself being summoned back to Nirvana. He is doomed. His Father is calling him and he knows he is about the failure that he did.

The demon appeared right before Krystina who is still unconscious. He observed her sleeping face which gives off a strange but familiar feeling inside him. "You're mine now." He said to the sleeping woman and snapped his fingers before he disappeared. Time started ticking again as he left.

KRYSTINA'S POV:

"Krystina!" naalimpungatan ako nang marinig ang pamilyar na boses ni Lolo Danilo na tumatawag sa akin. I groaned and opened my eyes. Una kong nakita si Tatay Danilo na nakaupo sa tabi ko habang may malapad na ngiti sa mukha niya.

"L-Lo. Ano po ang nangyari?" takang tanong ko at sinubukang tumayo pero biglang nanginig ang tuhod ko dala ng panghihina. Pakiramdam ko ay hinigop ang lahat ng enerhiya ko at wala akong lakas na gumalaw.

"Krystina! Buhay tayo!" masayang sabi ni Lolo Danilo at mahigpit akong niyakap. Mariin akong napapikit when I felt my muscle hurt when he hugged me. Sobrang nanlalambot talaga ang katawan ko.

'Anong nangyari? Bakit ganito ang pakiramdam ko? bakit-' Naputol ang iniisip ko nang bigla kong naalala ang nangyari. On how time stopped and a demon appeared in front of me.

Agad akong kumawala mula sa pagkakayakap sa akin ni Lolo Danilo at nilingon ang direksyon ng bomba. Umawang ang labi ko nang makita ang numero na nasa timer niyon. The number in it is zero pero hindi iyon sumabog. "Krystina! Buhay tayo! Makakalabas tayo dito! Hindi sumabog ang bomba! Makakauwi tayo!" nagbubunying sabi ni Tatay Danilo at tinawag ang dalawang bata na umiiyak na lumapit sa amin.

"Lolo! Ate Krystina!" sabay na sabi ng dalawang bata at yumakap sa aming dalawa ni Tatay.

'Is the bomb really defective? was I tricked?' mas lalo akong nanghina sa isiping iyon. Kung sira lang din naman pala ang bomba, worst ay kung hindi pala iyon totoo ay sinayang ko lang ang buhay ko. Walang kwenta ang pagbenta ko ng sarili ko sa demonyo kung hindi lang rin pala totoo.

Suno-sunod na tumulo ang luha ko sa napagtanto. 'I sold myself to the demon for nothing.'

"Ate Krystina! Bakit ka po umiiyak?" nagbaba ang tingin ko kay Paolo na puno ng pagtataka at pag-aalala ang mukha habang nakatingin sa akin. Bigla ko na naman tuloy naalala ang nakita kong imahe mula sa alaala niya na pinakita sa akin ng demonyo. It was a memory of Paolo stabbing their mom to death.

I shivered with that thought. "Ate Krystina?" muling tawag nito sa akin nang hindi ako kaagad nakasagot.

"Krystina. Ayos ka lang ba? hindi ka ba masaya na makakalabas na tayo dito?" narinig kong sabi ni Lolo Danilo.

Humugot ako ng malalim na hininga at iniwas ang tingin ko kay Paolo. Hanggang ngayon ay hindi pa rin tuluyang nag-sink in sa isip ko ang nakita ko. Ayoko rin paniwalaan na totoo iyon. 'Pero sakaling totoo man iyon, alam ko na hindi iyon magagawa ni Paolo nang walang dahilan.' Hindi likas na masama ang isang bata kung walang may nagtulak dito na gawin ang kasalanan na ginawa niya.

"Ayos lang po ako. Medyo nanghina lang po ako dala ng sobrang kaba pero huwag kayong mag-alala at magiging okay rin ako." Kalmadong sabi ko sa kanila.

Muli ay sinubukan kong tumayo. Mabilis naman ang dalawang bata na inalalayan ako para hindi ako muling matumba. "Ate! Dahan-dahan lang po." Paalala sa akin ni Paolo na siyang may hawak sa kanan kong kamay. I smiled while looking at him who looks worried. Wala sa sariling ginulo ko ang buhok niya.

'Tama. Hindi nila iyon ginawa nang walang rason.' Tsaka ko na lamang siguro iisipin kung paano ko malalaman ang totoo kung nasa ligtas na kaming lugar. Ang mahalaga sa ngayon ay makalabas kami dito.

"Salamat." Mahinang sabi ko sa kaniya. Sa unang pagkakataon ay nakita kong ngumiti si Paolo sa akin. I pulled both of them close to me and hugged them. Pakiramdam ko ay parang pinipiga ang puso ko sa sympatya na nararamdaman ko sa kanilang dalawa kahit hindi ko pa naman alam ang buong nangyari sa kanila.

'So stupid of me to really believe that devil for a second.'

Napangiti ako nang maramdaman ko na sumama rin si Lolo Danilo sa yakapan naming tatlo. "Salamat sa diyos," I hurt him mumbled under his breathe which made my smile disappear.

I no longer have the right to say the same thing after selling myself to the devil. 'Ano na ang mangyayari sa akin sa ngayon? mamamatay na ba ako?' I am not a fan of watching demon movies kaya wala akong alam kung ano ang mangayayari kung ibebenta mo ang sarili mo sa demonyo. I don't even have the slightest idea kung ilang oras na lang ang natitira sa akin sa mundong ito.

'Siguro nga dapat inalam ko na lang kung ano ang mangayayri sa akin.'

Nasa ganoon kaming sitwasyon nang makarinig kami ng sunod-sunod na putok ng mga baril na sinundan ng mga sigaw ng pagmamakaawa mula sa labas. "Ano iyon?!" Nagtama ang tingin namin ni Lolo Danilo who's hope started to fade as soon as we realized that everyone who was able to get out of the door is being killed.

"Lolo!" mabuti na lang at agad kong nasalo si Lolo Danilo nang bigla na lamang itong dumausdos dala ng panghihina sa nalaman.

"Akala ko ay tapos na. Akala ko ay makakalabas na tayo dito." Paulit-ulit na sabi niya sa sarili niya habang ang dalawang bata naman ay nagsimula na rin na umiyak sa nakikitang takot sa mukha ni Lolo.

I want to comfort them pero kahit ako ay hindi rin alam kung ano ang sasabihin ko dahil ramdam ko sa sarili ko mismo ang panghihina sa nalaman. The people who captured us are like demon. The trick us by giving us hope of salvation then break it by being the ones to end our hope.

Ilang segundo rin na tumagal ang putukan sa labas hanggang sa tumigil na iyon kasabay ng mga sigaw. I looked around and saw that everyone is shaking in fear. Ang iba ay hindi na nga nag-aksaya pa ng panahon na buksan ang rehas kung saan sila nakakulong. They already knew our faith.

Napunta ang tingin naming lahat sa pinto nang bumukas iyon. The tiny fire of hope inside me was extinguished when I saw the mess outside. There is blood everywhere and body lying on the floor. Walang ni isa sa mga nakalabas ang buhay. "Well, well, well. Looks like you guys are lucky the bomb didn't explode."

My eyes widened when I heard what he said. 'Ibig sabihin ay hindi sira ang bomba? talagang sasabog iyon?'

I will save you and everyone else left in this room. I also guarantee your safety until you escape this place. Napasinghap ako when I remembered him saying that. It's like he is speaking directly in my mind when I recalled those words.

'Those people outside, they are dead because he said he will only save those who are left in this room?' I swallowed a hard lump in my throat with that realization. Wala sa sariling napalingon ako sa bomba na hanggang ngayon ay hindi pa rin sumasabog even though it's on 0.

"ACKKK!" Napahiga ang isang tauhan nang bigla na lamang itong suntukin ng boss nila gamit ang dulo ng baril nito.

"You stupid! Can't even create a real bomb!" mapanuyang sabi ng boss nila habang pinagsisipa ang lalaki na sa tingin ko ay gumagawa ng bomba. Agad kong tinakpan ang mata ng dalawang bata nang tuluyan nang sumuka ng dugo ang lalaki. Ni isa sa mga kasamahan niya ay wala manlang tumulong sa kaniya at nanood lang.

The man removed his mask and I saw a man in his 40's. He fell on his knees and placed his palm together in a praying position. "P-Please. Spare me!" He begged for his life right before his own boss. Imbis na maawa sa lalaki ay ngumisi lamang ang boss nila na tila nasayahan pa sa nakikita.

"I don't take fools in my team." Malamig na sabi nito at tinutok ang baril na hawak niya sa noo ng lalaki. The man fell on the ground before he could even react with a hole in his head. Naramdaman ko na humigpit ang hawak sa akin ni Lolo Danilo na namumutla na sa kaba kagaya ko.

Walang pakealam na pinahiran lamang ng lalaking pumatay sa tauhan niya ang dugo na tumalsik sa kaniya at kaswal na dinaanan lamang ang bangkay nito. "Well. Sorry about that. I just had to clean a mess," inosenteng sabi nito at nginitian kami.

People started crying nang tinutok ng mga tauhan niya sa likod niya ang mga baril nila sa direksyon namin. I heard Lolo Danilo cried beside me when he realized our faith. "Time to clean up all of you." Nakangising sabi ng lalaking boss.

Humigpit na yumakap ako kay Lolo Danilo at sa dalawang bata na iyak ng iyak. For unknown reason, I don't feel afraid even when there are a lot of guns being pointed at us.

I will save you and everyone else left in this room. I also guarantee your safety until you escape this place. His voiced onced echoed inside my mind. "Agh!" I groaned when I felt the familiar burning sensation on my nape. I was about to reach for it when I heard screams.

"What is happening?!" I heard the familiar voice of the boss but there is something different. He sounds like he is in pain!

Nagmulat ako ng mata para makita kung ano ang nangyayari. My eyes widened when I saw what is happening. All of the men who have their guns pointed at us started to scream in pain when their limbs turned black. Just like a dried twig, their extremities started to decompose slowly in an agonizing pain.

"AGH! HELP!" their boss screamed when he fell on his knees. Dala ng sobrang pagkagulat ay wala kaming nagawa kundi manood na lang sa kung paano sila unti-unting mabulok hanggang sa tuluyan na silang nawalan ng buhay.

"A-Anong nangyari?" nanginginig ang boses na tanong ni Lolo na halatang gulat rin sa nangyayari.

Akmang tatayo ako ngunit mabilis akong pinigilan ni Lolo. "Huwag! Baka anong mangyari sa iyo!" nag-aalalang sabi niya sa akin.

Binigyan ko si Lolo ng maliit na ngiti at hinawakan ang kamay niya na nasa balikat ko. "Walang mangyayaring masama sa akin, Lolo. Titignan ko lang kung ano ang nangyari." Ilang segundo na nagtagal ang titig namin sa isa't-isa hanggang sa tuluyang lumuwag ang pagkakahawak niya sa akin.

"Mag-iingat ka."Bilin niya sa akin bago niya ako tuluyang binitawan.

Maingat akong naglakad papunta sa direksyon ng mga katawan na nagmistulang tuyot na sangay. Everyone was watching me while I try touch one the body.

"FREEZE!" napaigtad ako sa gulat nang bigla na lamang bumukas ang pinto. Mariin akong napapikit nang masilaw ako sa flashlight na tinutok sa mismong mukha ko.

"Turn around and place your hands behind your back!" I heard one man screamed.

'It's the police!' Muntik na akong mapatalon sa sobrang tuwa. Sa wakas ay nakaramdam na rin ako ng panatag sa loob dahil nandito sila.

Agad kong sinunod ang sinabi niya at tumalikod habang nakataas ang kamay ko. One man approached me and helped me stand up. "Ma'am, are you okay?" he asked me.

"Y-Yes. I am okay. You should prioritize them," sabi ko at tinuro si Lolo Danilo at ang dalawang bata na mahigpit na nakayakap kay Lolo.

"Alright, Ma'am. Please stand by as we ensure that the place is safe," kalmadong sabi ng lalaki at iniwan ako. Napunta ang tingin ko sa ilang mga pulis na nilapitan ang bangkay ng mga dumakip sa amin na ngayon ay halos hindi na makilala. One man tried to touch it.

Nanlaki ang mga mata ko nang sa isang hawak lang nito ay tuluyang naging abo ang isang katawan na hinawakan niya.

'Ganiyan rin ba ang mangyayari sa akin?' Matigas akong napalunok habang nakatingin sa mga katawan nila. What have I gotten myself into?