เมื่อเสือดำเดินออกจากห้องด้านหลังเพื่อมาพูดคุยกับอัคคีที่ยังยืนอยู่กลางลานอย่างไม่สะทกสะท้าน
ความตึงเครียดระหว่างสองคนทำให้พนักงานและนักพนันแอบขยับตัวหลบทีละนิด เพราะทุกคนรู้ดีว่า
การเผชิญหน้าระหว่างเสือกับอัคคี…มันไม่เคยปกติ
อัคคีเห็นเสือดำเดินเข้ามาก็ยิ้มมุมปากรอยยิ้มที่ไม่ได้เป็นมิตรแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของคนที่กำลังจะทำร้ายความรู้สึกใครสักคน…และเพลิดเพลินกับมัน
“ใจเย็นหน่อยเสือ” อัคคีพูดเสียงเนิบ ๆ เหมือนเจ้าของงาน
“แค่เดินดูของเฉย ๆ ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คนของแกตกใจอะไรเลย”
เสียงคำว่า คนของแก ทำให้เสือดำกัดฟันแน่นอย่างไม่รู้ตัว เขาไม่ชอบให้ใครแตะต้องพลอยด้วยซ้ำ
ยิ่งไม่ชอบเท่าลมหายใจของอัคคีที่ลอยเข้าใกล้เธอ
เสือดำเอ่ยเสียงต่ำ
“มึงไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับคนของกู” อัคคียักไหล่ ขยับสูทสีเทานุ่มอย่างสบาย ๆ ก่อนโน้มหน้าเข้าใกล้เสือดำในระยะอันตราย
“เอ๊ะ…คนของแกจริงเหรอ” เขาวางน้ำเสีย
